Νάσος Αθανασίου: Η συνέντευξη με τον Βέγγο και το καθαρό βλέμμα ενός ρεπόρτερ που παρουσίασε την πρώτη live εκπομπή στην τηλεόραση

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2020, ο Νάσος Αθανασίου βιώνει όπως όλοι οι Έλληνες την πανδημία του κορωνοϊού, που έκλεισε τον κόσμο στα σπίτια του και σε μια ιδιότυπη καραντίνα. Τα δύο παιδιά του δημοσιογράφου που ζουν μόνιμα στο εξωτερικό μιλάνε καθημερινά μαζί του, αφού εκτός των άλλων η εγγονή του Νίκη είχε «αποκλειστεί» για τρεισήμισι μήνες, μαζί με τον παππού της.

Έναν παππού που μεγάλωσε ως δημοσιογράφος παλαιάς κοπής και έδωσε μαθήματα γύρω από τις «ζωντανές» εκπομπές, παρουσιάζοντας ο ίδιος την πρώτη με τίτλο «Κάθε μεσημέρι» η οποία τον σύστησε στο τηλεοπτικό κοινό στις 2 Φεβρουαρίου 1976.

Τότε ο Νάσος Αθανασίου ήταν ένας 25χρονος γοητευτικός νεαρός που μεγάλωσε στο Αιγάλεω και τελείωσε τη Νομική Αθηνών, χωρίς να έχει καμία διάθεση να εξασκήσει το λειτούργημα του δικηγόρου. Επέλεξε τη δημοσιογραφία και στα χρόνια που ακολούθησαν έμελλε να γίνει μια από τις πιο οικείες τηλεοπτικές παρουσίες στο κοινό της μικρής οθόνης αφού μαζί με τη Σεμίνα Διγενή και τον Γιώργο Παπαδάκη παρουσίασαν το «Τρεις στον αέρα» που έγραψε τη δική του ξεχωριστή ιστορία στην κρατική τηλεόραση.

Του άρεσε το ρεπορτάζ και οι συνεντεύξεις με ενδιαφέροντες ανθρώπους από όλους τους χώρους, οι οποίοι όχι μόνο τον εμπιστεύονταν, αλλά του μίλαγαν αληθινά, χωρίς να στρογγυλεύουν τα λεγόμενά τους.

Το βράδυ που βρήκε τον Θανάση Βέγγο στο θέατρο, ο δημοφιλής ηθοποιός του μιλάει μετά το τέλος της παράστασης με τα ρούχα του ρόλου και τον ιδρώτα να κυλάει στο μέτωπό του. Στο σπικάζ της εισαγωγής του ο Νάσος Αθανασίου λέει με τη χαρακτηριστική του φωνή, ενώ η κάμερα εστιάζει στον γνωστό κωμικό να οδεύει προς τη σκηνή: «Δώδεκα η ώρα, μεσάνυχτα και δίχως καμία υπερβολή ένας φαλακρός ταλαίπωρος τρέχει να βγάλει το ψωμί του...». Στη συνέντευξη που ακολουθεί ο Βέγγος απαντάει στον Αθανασίου για τη χειρότερη στιγμή της καριέρας του με μια ειλικρίνεια που σίγουρα σπανίζει πλέον στους νεότερους συναδέλφους του.

Το προσόν του νεαρού τότε δημοσιογράφου, ήταν η «διαβασμένη» προσέγγιση στον συνεντευξιαζόμενο με μια οπτική που, επίσης, λείπει πολύ στη σύγχρονη ελληνική τηλεόραση τα τελευταία χρόνια.

Έφυγε και δεν κοίταξε πίσω

Όταν ο Νάσος Αθανασίου ένιωσε ότι ο κύκλος του στη δημοσιογραφία έκλεισε, αποχώρησε και δεν γύρισε ποτέ να κοιτάξει πίσω, ή να ανοίξει πάλι το συγκεκριμένο κεφάλαιο της ζωής του.

Γι’ αυτό, όταν πριν από πέντε χρόνια-πλέον είχε εισέλθει στον χώρο της πολιτικής-ρωτήθηκε αν του λείπει η απάντησή του ήταν κάθετη: «Δεν αισθάνομαι κανένα κενό. Έζησα καλά ως δημοσιογράφος αλλά στην Ελλάδα δεν θα έκανα πάλι αυτό το επάγγελμα. Για τους γνήσιους δημοσιογράφους δεν υπάρχει αναγνωστικό κοινό ούτε ακροατήριο στην πατρίδα μας. Είμαστε για γέλια και για κλάματα».

Στην ίδια συνέντευξη με αφορμή την κυκλοφορία ενός παιδικού βιβλίου που είχε γράψει τόνισε όταν ρωτήθηκε περί στόχων και επιτευγμάτων: «Δεν με ενδιαφέρει η επιτυχία. Κάνω παρέα με αποτυχημένους. Αυτούς προτιμώ. Αυτοί έχουν να πουν σοβαρά πράγματα. Οι επιτυχημένοι είναι άδεια σακιά, κούφια καρύδια, αλαλάζοντα κύμβαλα».

Το καθαρό του βλέμμα, έμεινε πάντα το ίδιο είτε κοίταζε τον Γιώργο Ζαμπέτα στο παλτό, έναν εργάτη σε οικοδομή, ένα πλανόδιο πωλητή ή έναν τεχνίτη στο καρνάγιο.

Στο Mega, όπου παρουσίασε την «Εκπομπή» για κάποια χρόνια ήταν ίσως ο μόνος που θα μπορούσε να φιλοξενήσει στο ίδιο πλατό δύο εκρηκτικές προσωπικότητες σαν τον Βασίλη Ραφαηλίδη και τη Μαλβίνα Κάραλη. Τους υποδέχθηκε με αυτό το μειλίχιο βλέμμα να μιλάνε για τον σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο, να διαφωνούν μεν αλλά να μην «σκοτώνονται» δε, ενώ σε άλλο επεισόδιο κατάφερε να μείνει σοβαρός έχοντας καλεσμένο τον Τζίμη Πανούση, να αποδομεί μοναδικά όλους τους πολιτικούς ηγέτες της εποχής.

Ήταν και αυτό απτό δείγμα του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, που άφησε έντονο το δικό του σημάδι στο χώρο που επέλεξε να πορευτεί για δεκαετίες πριν κλείσει αθόρυβα την πόρτα φεύγοντας.

protothema.gr