Κίνα-Ρωσία: Ο Τραμπ φέρνει τους αντιπάλους των ΗΠΑ ακόμα πιο κοντά

Στην επικύρωση της απόλυτης σύμπλευσης μεταξύ Πεκίνου και Μόσχας κατέληξε η επίσκεψη του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην κινεζική πρωτεύουσα. Λίγα 24ωρα μετά την αναχώρηση από εκεί του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, κατέφθασε το Ρώσος ομόλογός του, Βλαντιμίρ Πούτιν. Η επίσκεψή του, η θερμότατη υποδοχή από τον Κινέζο ηγέτη Σι Τζινπίνγκ και το πλήθος των συμφωνιών που υπεγράφησαν μεταξύ των δύο δυνάμεων, είναι προφανές ότι υπογραμμίζουν τη στρατηγικής διάστασης σχέση ευθυγράμμισής τους.

Μάθετε τα πάντα για τις στενές σχέσεις της Κίνας με τη Ρωσία μέσα από όσα είπε στις "Αναλύσεις" του Newshub ο Ανδρέας Λιούμπας, διεθνολόγος με ειδίκευση στην Κίνα:

Ο Τραμπ τους φέρνει πιο κοντά

Οι δύο ηγέτες δεν παρέλειψαν να καταφερθούν εμμέσως πλην σαφώς εναντίον της διεθνούς πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών. Αιχμή βέβαια των κοινών τους δηλώσεων υπήρξε ο πόλεμος εναντίον του Ιράν. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει κάνει στη διάρκεια της δεύτερης προεδρίας του κυριολεκτικά ό,τι μπορεί προκείμενου να προσεταιριστεί τον Βλαντιμίρ Πούτιν και να τον απομακρύνει από τον εναγκαλισμό με την Κίνα. Οι διαδοχικές επισκέψεις Τραμπ και Πούτιν στο Πεκίνο απέδειξαν ότι στη σχέση της Κίνας με τις ΗΠΑ κυριαρχία η αμοιβαία επιφύλαξη, ενώ με τη Ρωσία η εγκάρδια συνεργασία. Πάντα όμως με τους όρους και τα όρια της Κίνας.

Η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν έφεραν τους δύο συνεργάτες ακόμα πιο κοντά, καθώς και οι δύο μοιράζονται συμφέροντα και ενδιαφέροντα για την ιδιόμορφη αυτή χώρα. Το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ έκανε την Κίνα σε ένα βαθμό πιο εξαρτημένη από τα ρωσικά καύσιμα, αν και όχι σε επίπεδο που αυτό θα καθορίσει την πολιτική και τις επενδύσεις της. Εξού και δεν υπήρξε συμφωνία για τον δεύτερο σιβηρικό αγωγό φυσικού αερίου. Παρόλα αυτά, οι σχέσεις του Πεκίνου με τη Μόσχα είναι πιο στενές από ποτέ.

Ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγορούσε τον προκάτοχό του Τζο Μπάιντεν ότι οι επιλογές του για ενίσχυση της Ουκρανίας και σκληρές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, την έφεραν στην αγκαλιά της Κίνας. Ήδη πριν την εκλογή του είχε διακηρύξει ότι στόχος του είναι να αντιστρέψει την πολιτική Νίξον και Κίισινγκερ στη δεκαετία του '70 για την απομάκρυνση της Κίνας από τη Σοβιετική Ένωση. Όπως όλα δείχνουν αυτή η φιλοδοξία έχει πέσει στο κενό, καθώς ο Πούτον και ο Σι μόλις επιβεβαίωσαν ότι η συνεργασία τους εμβαθύνεται ακόμα περισσότερο.

Ένας αγωγός εν αναμονή

Ωστόσο, όπως και με κάθε άλλο εταίρο ή συνεργάτη, το πλαίσιο των σχέσεων με τη Ρωσία είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να υποστηρίζει πρωτίστως τα κινεζικά συμφέροντα. Απόδειξη το γεγονός ότι η πολυπόθητη για τους Ρώσους ολοκλήρωση της συμφωνίας για τον μήκους 2600 χιλιομέτρων αγωγό φυσικού αερίου "Ενέργεια της Σιβηρίας 2" δεν ήρθε ούτε με την επίσκεψη του Πούτιν στο Πεκίνο. Ο αγωγός είναι σχεδιασμένος να μεταφέρει έως και 50 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικό αέριο το χρόνο στην Κίνα μέσω της Μογγολίας. Μολονότι για την κατασκευή του έχει υπογραφεί σχετικό μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών από τον Σεπτέμβριο του 2025, εντούτοις οι συνομιλίες δεν έχουν καταλήξει λόγω έλλειψης συμφωνίας σε επιμέρους οικονομοτεχνικά ζητήματα.

Οι Ρώσοι είχαν προετοιμάσει το θέμα επικοινωνιακά για να εμφανίσουν την ολοκλήρωση αυτής της επένδυσης ως την κορυφαία στιγμή της επίσκεψης Πούτιν στο Πεκίνο, ωστόσο αυτό δεν πήγε καλά. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκώφ αρκέστηκε να ψελλίσει κάτι για προετοιμασία και ολοκλήρωση της συμφωνίας σύντομα. Στην πραγματικότητα δεν είναι σαφές αν και πότε θα κλείσει το deal και με ποιους όρους. Ως τότε η Κίνα θα αξιοποιεί ούτως ή αλλως τον υφιστάμενο αγωγό "Ενέργεια της Σιβηρίας 1" με δυναμικότητα 38 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα.

Το μεγάλο παιχνίδι του Πεκίνου

Οι Κινέζοι δείχνουν να μη βιάζονται για τίποτα, αλλά ταυτόχρονα εμφανίζουν τα βήματά τους ολοένα και πιο σταθερά και εξωστρεφή διεθνώς. Η ρωσική αντιπροσωπεία στο Πεκίνο μπορεί να μην διέθετε τόσα ηχηρά και αστραφτερά ονόματα από τον κόσμο του big tech αλλά οι Πούτιν και Σι επέβλεψαν την υπογραφή πάνω από σαράντα διμερών συμφωνιών συνεργασίας σε πλήθος τομέων που μοιραία αγγίζουν και στρατηγικά πεδία όπως η πυρνηική τεχνολογία. Οι Κινέζοι δείχνουν να έχουν τους Ρώσους εκεί που θέλουν. Αρκετά κοντά ώστε να τους δεσμεύουν σε εμπορικές και ενεργειακές συμφέρουσες συμφωνίες, αλλά χωρίς να έχουν υποχρέωση να τους συνδράμουν στρατιωτικά σε έναν πόλεμο που εξαρχής δείχνουν να μην ασπάζονται και μάλλον θεωρούν εσφαλμένο, αυτόν στην Ουκρανία.

Ταυτόχρονα έχουν προωθήσει αρκετά τη διαφοροποίηση των ενεργειακών πόρων τους και έχουν χτίσει τέτοια στρατηγικά αποθέματα που δεν εξαρτώνται ενεργειακά από κανέναν μεμονωμένο προμηθευτή, εξού και δεν τους έπληξε αρκετά ούτε η απώλεια της Βενεζουέλας ούτε η αναστάτωση στο Ιράν. Η πολιτική των ΗΠΑ προς την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή φέρνει μια σειρά από χώρες στην τροχιά της συζήτησης και συνεργασία ςμε την Κίνα υπό πιο ευνοϊκούς όρους. Ταυτόχρονα, μετά και την αποτυχία της προσπάθειας Τραμπ για έναν εμπορικό πόλεμο κατά της Κίνας, ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος για την Ουάσιγκρον είναι να επιδιώξει μια ταυτόχρονα συνεργατική και ανταγωνιστική σχέση, όπως και κάνει. Στην πραγματικότητα, η πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ παρά τις διακηρύξεις του σε τίποτα δεν έχει πλήξει την Κίνα αυτόν τον τελευταίο ενάμιση χρόνο...