Η Κίκκα Ουζουνίδου στο newshub.gr για το βιβλίο της "Ανορεκτικά όνειρα": «Ό,τι αναγράφεται εκεί μέσα είναι αυτά που έζησα ως παιδί»

Υπάρχουν βιβλία και βιβλία.. κάποια ανάλαφρα και διασκεδαστικά, κάποια μπορούν να σε ταξιδέψουν και άλλα να σου χαρίσουν γνώσεις. Στην προκειμένη περίπτωση το «Ανορεκτικά Όνειρα» είναι μια γροθιά στο στομάχι και μια υπενθύμιση πως η αδιαφορία για το συνάνθρωπο μας και ιδιαίτερα η αδιαφορία για τα παιδιά (ναι, ακόμη και στις μέρες μας), μπορεί να οδηγήσει στο μαρασμό και στο θάνατο. 

Αν και θα ήθελα ο τίτλος του βιβλίου να στοχεύσει στη γενικότερη εικόνα τις κακοποίησης ενός παιδιού, όμως η αντί – ηρωίδα του μυθιστορήματος (ελπίζω) αυτού, δεν άφησε περιθώρια στην συγγραφέα Κίκκα Ουζουνίδου να δώσει διαφορετικό όνομα στο βιβλίο της.

Όμως ας αφήσουμε την ίδια να μας μιλήσει γι’ αυτό το «Ανορεκτικό Όνειρο»!

1.    Χαίρομαι πολύ που μιλάμε μαζί, αν και δεν χαίρομαι ιδιαίτερα που μιλάμε για ένα βιβλίο που δυστυχώς πραγματεύεται αληθινούς εφιάλτες, που θα έπρεπε προ πολλού να είχαν εξαφανιστεί από την ζωή μας. Μιλήστε μας αρχικά λίγο για εσάς και έπειτα πείτε μας επίσης και λίγα λόγια για το βιβλίο σας.

-    Αρχικά με τιμά ιδιαίτερα το ενδιαφέρον σας και η χαρά είναι και δική μου. Για μένα δεν έχω να πω κάτι το ιδιαίτερο. Είμαι ένας απλός άνθρωπος, με μια απλή καθημερινότητα, προσπαθώντας με τα χρόνια να γίνομαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Για το βιβλίο μου θα σας μιλήσω με αγάπη. Είναι το παιδάκι μου! Όταν πέφτει κατά λάθος κάτω ένα βιβλίο μου, πονάω όπως θα πονούσα για το παιδί μου. Το κρατώ στα χέρια μου πάντα με στοργή και σεβασμό, όπως θα έκανα και στο παιδί μου. Εκεί μέσα βρίσκεται η ψυχή μου, η ζωή μου, το βίωμά μου, ο πόνος που με κόπο ξεπέρασα και το φως που προσπαθώ να αποδείξω ότι υπάρχει! Ταξιδεύει από το 2018 και τολμώ να πω πως είναι πια σε πολλές βιβλιοθήκες. Ο κόσμος το έχει αγκαλιάσει και όλοι αυτοί οι αναγνώστες είναι πια δικοί μου άνθρωποι. Έτσι τους έχω τοποθετήσει μέσα στην καρδιά μου γιατί μου χάρισαν μια πρωτόγνωρη και αναπάντεχη αγάπη! Είναι ένα βιβλίο που στον καθένα αφήνει και κάτι άλλο. Σε κάποιους την ελπίδα, σε άλλους ξεκλειδώνει κρυφά τραύματα, άλλους τους κάνει να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να δούνε τα λάθη τους, κάποιους άλλους τους βοηθάει να γεφυρώσουν τις σχέσεις τους αλλά και κάποιους τους θυμώνει, μα είμαι σίγουρη πως μετά από καιρό, κάτι θα έχει αφήσει και σ' εκείνους. Νιώθω ευλογημένη για αυτό το μεγάλο ταξίδι.

2.    Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν το βιβλίο είναι μια βιωματική – αληθινή ιστορία, ή κάτι μεταξύ φαντασίας και τρομακτικής πραγματικότητας;

-    Είναι ο τρόπος που μεγάλωσα! Ό,τι αναγράφεται εκεί μέσα είναι αυτά που έζησα ως παιδί... Σε κάποιους μοιάζει μια πολύ δύσκολη και ακραία ζωή. Εγώ έχω να πω πως υπάρχουν πολύ χειρότερες ιστορίες από τη δική μου. Παιδιά που δεν αποκτούν ποτέ μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.  Εγώ ήμουν τυχερή, που έστω μέσα από μια δύσκολη διαδρομή, κατάφερα και άρπαξα αυτή τη δεύτερη ευκαιρία. Προσπαθώ να την τιμήσω με ευγνωμοσύνη...

3.    Τι ήταν εκείνο που σας ώθησε όλο αυτό να το μεταφέρετε στο χαρτί και να το μοιραστείτε με όλους εμάς;

-    Ήταν ένα στοίχημα που είχα βάλει με τον ίδιο μου τον εαυτό, εκείνα τα άσχημα χρόνια, που όλα μου έμοιαζαν αδύνατα... Είχα υποσχεθεί πως αν κατάφερνα να νικήσω, θα ήθελα με κάποιον τρόπο να βοηθήσω ώστε να μεγαλώνουν λίγο καλύτερα τα παιδιά.  Εκφραζόμουν πάντα καλύτερα με τον γραπτό λόγο. Οπότε αβίαστα, χωρίς σκέψη, χωρίς πλάνο, μου βγήκε αυθόρμητα αυτή η έγγραφη κατάθεση ψυχής.

4.    Η ιστορία εστιάζει όχι μόνο στην ψυχική και σωματική κακοποίηση ενός κοριτσιού – παιδιού, αλλά και στο αποτέλεσμα αυτής του της κακοποίησης που είναι η νευρική ανορεξία. Θα ήθελα να μας πείτε αν τελικά η αγάπη αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της θεραπείας κάθε ανθρώπου που νοσεί από αυτήν την πάθηση. 
 
-    Στη δική μου περίπτωση οι διατροφικές διαταραχές, ήταν ένας τρόπος να εκφραστεί ένας πόνος που δεν μπορούσα να εκφράσω διαφορετικά. Δεν πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος με τραύματα θα οδηγηθεί στην ίδια διαδρομή. Ο καθένας κουβαλά τον πόνο του με διαφορετικό τρόπο. Και ίσως τελικά και να είναι και τυχαίο το που ξεσπά ο καθένας μας.
Πολλές φορές έχουν να κάνουν οι συγκυρίες, οι παρέες, ο κοινωνικός περίγυρος. Άλλοι ξεσπάνε λοιπόν στα ναρκωτικά, άλλοι στην παραβατικότητα, άλλοι στο ποτό, τη βία κλπ. Όμως η βάση είναι σχεδόν πάντα ίδια... Τώρα για την αγάπη...

Μεγάλο συναίσθημα η αγάπη! Ικανό να ντύσει πληγές, να μαλακώσει ψυχές, να ημερεύσει αγρίμια...  Η αγάπη έχει απέναντι της τον θυμό. Όποιος τον κρατάει, είναι δέσμιος των τραυμάτων του... Όποιος είναι με το μέρος της αγάπης, είναι πιο κοντά στην ειρήνη. Είναι δυνατό φάρμακο για όλα! Ναι,  δεν αρκεί από μόνο της πάντα, αλλά χωρίς αυτήν είναι όλα πιο δύσκολα.

5.    Όπως η νευρική ανορεξία, έτσι και άλλες μορφές ψυχικών και σωματικών ασθενειών, πηγάζουν από ισχυρά παιδικά τραύματα. Πείτε μας αν έχετε ακούσει ή βιώσει αντίστοιχα περιστατικά με διαφορετικές καταλήξεις.

-    Η βάση που θα πάρουμε ως παιδιά, είναι καθοριστική για το μεγάλωμά μας. Έχει τεράστια σημασία να μεγαλώνουμε με ισορροπία, αγάπη, φροντίδα, προσοχή και σε αρμονικό περιβάλλον.
Ένα παιδί που εξερευνεί ακόμα τον κόσμο, πολύ εύκολα μπορεί να νιώσει ένοχο όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά μέσα στην οικογένεια. Και η ενοχή είναι από τα πιο επικίνδυνα συναισθήματα γιατί τρώει από τον ίδιο μας τον εαυτό...
Βέβαια, σε όποιες συνθήκες και αν έχουμε μεγαλώσει, από μια ηλικία και μετά, έχουμε το μυαλό, τον τρόπο και την ικανότητα, να ξεπεράσουμε πολλά.
Από μια ηλικία και μετά, πρέπει να σταματάμε να τα ρίχνουμε όλα στον τρόπο που μεγαλώσαμε. Γιατί υπάρχει και η προσωπική εξέλιξη που είναι και αυτή μια μεγάλη διαδρομή που οφείλουμε να κάνουμε.

6.    Φυσικά η επόμενη ερώτηση είναι αν υπάρχει βοήθεια από κάπου (π.χ κράτος) στα κακοποιημένα ή παραμελημένα παιδιά και ποια ή πως μπορεί να παραχθεί μια τέτοια βοήθεια.

Στα δικά μου χρόνια δεν υπήρχαν πολλές επιλογές. Πλέον ευτυχώς υπάρχουν. Όμως πέρα από τις παροχές του κράτους, πρόοδος έχει έρθει και στην ίδια την κοινωνία.

Αδιαφορούμε λιγότερο για αυτά που συμβαίνουν στη διπλανή πόρτα. Παίρνουμε πιο ενεργό ρόλο όταν αντιλαμβανόμαστε ότι ένα παιδί κινδυνεύει.
Νομίζω πως οι άνθρωποι κάποτε έκαναν τα στραβά μάτια πολύ περισσότερο από ότι τώρα. Και πιστεύω πως αυτό θα γίνεται όλο και καλύτερο με τον καιρό και την παιδεία.

7.    Θα σας κάνω μια περίεργη ίσως και σκληρή ερώτηση.. Θεωρείτε πως τελικά οι γονείς θα έπρεπε να μπαίνουν αρχικά σε έναν έλεγχο από κάποιο φορέα για το αν είναι ικανοί να γίνουν γονείς; Ή έστω να υπάρχει μια παιδεία για το πώς πρέπει να μεγαλώνει κάποιος τα παιδιά του, ώστε να αποφεύγονται οικογενειακά δράματα; Πρόσφατα μάλιστα ακούσαμε για δυο έφηβες οι οποίες αυτοκτόνησαν πέφτοντας από την ταράτσα του σπιτιού τους λόγω παραμέλησης..!

-    Ο γονεϊκός ρόλος είναι ο σπουδαιότερος. Όμως όπως όλοι δεν μπορούμε να γίνουμε γιατροί, δικηγόροι, κτλ, έτσι δεν είμαστε και όλοι ικανοί να γίνουμε γονείς. Αλλά ποιος έχει το θάρρος να το παραδεχτεί; Λίγοι ανάμεσα μας...

Ζούμε σε μια κοινωνία που αναγνωρίζει έναν άνθρωπο ως επιτυχημένο μόνο αν έχει καλή δουλειά, καλό πτυχίο, καλό γάμο και αν έχει παιδιά...

Που είναι όλα λάθος! Γιατί επιτυχημένος είναι εκείνος που πρώτα από όλα και πριν από όλα, είναι καλός άνθρωπος!

Πριν γίνουμε γονείς, πρέπει πρώτα να έχουμε ξεπεράσει τα τραύματά μας και να μην περιμένουμε να τα ξεπεράσουμε μέσα από τα παιδιά μας... Πρέπει να έχουμε δουλέψει τον εαυτό μας, να τον έχουμε μάθει, να τον έχουμε αγαπήσει. Πρέπει να έχουμε βρει τον κατάλληλο για εμάς σύντροφο. Γιατί μια τέτοια λάθος επιλογή, είναι ικανή να βγάλει από μέσα μας την χειρότερη πλευρά του εαυτού μας. Που όλοι έχουμε και από αυτήν...
Έπειτα είναι και κάποιες αρετές που είναι απαραίτητο να έχουμε. Και δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι τις έχουμε όλοι! Όπως για παράδειγμα την αρετή της υπομονής, της τρυφερότητας, της ηρεμίας, της ψυχραιμίας, της μεταδοτικότητας και πολλές πολλές ακόμα...

-    Λυπάμαι πολύ για αυτά τα δύο κορίτσια και για κάθε παιδί που χάνει τη ζωή του αλλά και για όλα εκείνα που τρώνε τον εαυτό τους λίγο λίγο μέσα στα χρόνια...

Δεν ξέρω πως μπορεί τελικά κάποιος να συμβουλέψει έναν γονιό... Ίσως αν θυμόμαστε τι θέλαμε ως παιδιά, να κάνουμε λιγότερα λάθη ως γονείς....

8.    Αν και το θέμα του βιβλίου ας πούμε ότι ορίζεται από ένα πιο στενό θέμα, αυτό της νευρικής ανορεξίας ως αποτέλεσμα φυσικά της έλλειψης οικογενειακής αγάπης, ας μου επιτρέψετε να διευρύνω λίγο το πεδίο, μιας και θα ήθελα το σχόλιο σας πάνω στα παιδιά που παρατάνε σε ιδρύματα, σε παιδιά παράνομων υιοθεσιών και γενικότερα στο child trafficking. Πιστεύετε πως τελικά ακόμη και σήμερα έχουμε μεγάλο πρόβλημα με την παιδική εκμετάλλευση;

Τα παιδιά που εγκαταλείπονται σε ιδρύματα, δυστυχώς θα κουβαλάνε τον φόβο της απόρριψης. Όμως κάποιες φορές, ακόμα και αυτό το σενάριο, είναι καλύτερο από το να μεγαλώσουν σε ακατάλληλες και ακραίες συνθήκες.

 -    Στα επόμενα δύο ερωτήματα θα προτιμούσα να μην απαντήσω, γιατί αφορούν ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό ζήτημα που ξεφεύγει από τη θεματολογία του βιβλίου και δεν θεωρώ ότι έχω την κατάλληλη ιδιότητα ώστε να τοποθετηθώ υπεύθυνα.

9.    Ως τώρα πιο είναι το feedback που έχει λάβει το βιβλίο σας;

-    Το μεγαλύτερο δώρο είναι τα μηνύματα που λαμβάνω όλα αυτά τα χρόνια από ανθρώπους που είδαν τον εαυτό τους μέσα στις σελίδες του βιβλίου και πήραν την σπίθα που χρειαζόντουσαν. Για αυτό και μόνο νιώθω πως άξιζε αυτή η δημόσια έκθεση... 
Αισθάνομαι περήφανη που με τόσους ανθρώπους κατά έναν μαγικό τρόπο έχουμε γίνει ένα...

10.    Θα υπάρξει κάποια συνέχεια, ίσως με μια διαφορετική ιστορία; Ποια τα νέα σχέδια της Κίκκας Ουζουνίδου;

-    Προς το παρόν αρθρογραφώ συστηματικά στη σελίδα μου και χιλιάδες αναγνώστες διαβάζουν τις σκέψεις μου κι εγώ τις δικές τους. Είναι κάτι που αγαπώ και με γεμίζει!

Για το μέλλον δεν ξέρω. Αν νιώσω ότι θέλω να γράψω κάτι ακόμα, θα βρει και αυτό τον δρόμο του... ήσυχα!

11.    Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το χρόνο σας και για όσα μοιραστήκατε με τους αναγνώστες του Newshub.gr. «Κλείστε» αυτήν την συνέντευξη όπως θέλετε! 

Εγώ σας ευχαριστώ για αυτή την πολύ όμορφη κουβέντα μας. Θα ήθελα να κλείσω με κάτι που υπάρχει και μέσα στο βιβλίο μου...

Ό,τι ζήσαμε...
το κουβαλάμε.
Ό,τι κάνουμε...
το επιλέγουμε! 

Που σημαίνει πως όσα άσχημα και αν έχουμε περάσει, δεν είναι δικαιολογία το να τα μεταφέρουμε σε άλλους ανθρώπους...