Δημήτρης Ψαρράς: Ο Ηρακλειώτης που ταξίδεψε στο Ιράν και συμμετείχε στην κηδεία του Χαμενεΐ-Τι λέει στο Newshub.gr για τη χώρα και τους ανθρώπους της

Δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη φορά που ο Δημήτρης Ψαρράς από το Ηράκλειο βρέθηκε στο Ιράν αλλά η πέμπτη έχοντας ήδη προγραμματίσει και την επόμενη.

Και η τελευταία αυτή επίσκεψη έγινε μεταξύ άλλων για να συμμετάσχει στην ιστορική κηδεία του ανώτατου Ιρανού ηγέτη  Αλί Χαμενεΐ.

Τέσσερις μήνες μετά τον θάνατό του, ο Αλί Χαμενεΐ τιμήθηκε από τα λαό του με μια πολυήμερη κηδεία που στόχο είχε να στείλει μήνυμα ενότητας και ισχύος προς το εσωτερικό της χώρας και κυρίως προς το εξωτερικό.

Για σχεδόν μια εβδομάδα πραγματοποιούνταν τελετές στο πλαίσιο της κηδείας σε πέντε πόλεις και δυο χώρες, Ιράν και Ιράκ, με εκατομμύρια ανθρώπων να συρρέουν από κάθε γωνιά αυτών των χωρών για να τον τιμήσουν και να τον αποχαιρετήσουν.

Ο πόνος τους για την απώλεια του ηγέτη τους, όπως μας περιγράφει ο Δημήτρης, ήταν τεράστιος αλλά επειδή οι Ιρανοί ως λαός είναι πολύ συγκρατημένος και εσωστρεφής προσπαθούσαν να μην το δείξουν, παρότι έβλεπες κόκκινα από το κλάμα και πρησμένα μάτια παντού.

Αγαπούσαν πολύ τον ηγέτη τους

Οι Ιρανοί αγαπούσαν πολύ το Χαμενεΐ γιατί μιλούσε λίγο κι ότι έλεγε ακουμπούσε τις καρδιές τους. Ο λόγος του ήταν ξεκάθαρος και υποστηρικτικός προς τους αδύναμους.

Γνώριζε τα κακώς κείμενα στη χώρα του και προσπαθούσε να τα διορθώσει.

Αποδεχόταν όλες τις θρησκείες και προσπαθούσε να βρίσκεται κοντά σε όλες τις μειονότητες.

Επίσης προσέφερε έργο στους φτωχούς κι έλεγε πως δεν γίνεται στο Ισλάμ να υπάρχει φτώχεια.

Έχοντας πλέον αποκτήσει από τα ταξίδια του και τη συναναστροφή του με τους Ιρανούς μια εικόνα για το πώς λειτουργεί αυτός ο λαός ο Δημήτρης Ψαρράς μας λέει πως δεν βλέπει εκδίκηση για το θάνατο του Χαμενεΐ, με την έννοια που ίσως φανταζόμαστε στη Δύση.

Σαφώς και δεν θα καθίσουν με σταυρωμένα τα χέρια όποτε δέχονται επιθέσεις, αφού μετά από αιώνες αμυντικής και παθητικής στάσης έχουν αλλάξει στρατηγική και ανταποδίδουν τα χτυπήματα κάτι που παλαιότερα όχι μόνο δεν έκαναν αλλά δεν του έδιναν και διαστάσεις όπως πχ όταν γινόταν σαμποτάζ σε εργοστάσια τους κι  όταν σκοτώνονταν πυρηνικοί επιστήμονες τους κτλ.

Τα τελευταία 25 χρόνια προετοιμάζονταν γι αυτό που βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει γιατί ήξεραν πως κάποια στιγμή θα δεχτούν χτύπημα. Και μπορεί για το θάνατο του Χαμενεΐ να πένθησαν όμως στην κουλτούρα τους ουδείς αναντικατάστατος. Όποιος βρεθεί στη θέση του αποθανόντα ηγέτη τους χαίρει αυτόματα της ίδιας αποδοχής.

Τη χάρη στη Δύση να προχωρήσουν σε μια ακραίας μορφής επίθεση για να την τιμωρήσουν για το θάνατο του Χαμενεΐ δεν θα την κάνουν, τονίζει ο Δημήτρης Ψαρράς.

Και όπως ο ίδιος διαβλέπει, τα αλληλοχτυπήματα , όπως αυτά των τελευταίων ημερών, θα συνεχιστούν για χρόνια μια και στο Ιράν είναι ασήμαντα και τα χρηματιστήρια και όλα αυτά που οι επιθέσεις επηρεάζουν σε ΗΠΑ και Ευρώπη.

Μάλιστα στο τελευταίο ταξίδι του ο Δημήτρης είδε πως και το ηθικό των Ιρανών, σε σχέση με το προηγούμενο ταξίδι,  είναι πολύ ανεβασμένο γιατί δοκίμασαν τον πόλεμο και συνειδητοποίησαν πως στάθηκαν όρθιοι , δεν γονάτισαν, όπως περίμενε η Αμερικανική υπερδύναμη.

Οι Σιίτες, σημειώνει σε αυτό το σημείο ο Δημήτρης, αν δεν τηρηθούν όσα ζήτησαν και συμφώνησαν θα συνεχίσουν για δεκαετίες  τις πολεμικές επιχειρήσεις  γιατί δεν έχουν κάτι να χάσουν.

Εξάλλου κύριο χαρακτηριστικό του χαρακτήρα των Ιρανών είναι η υπομονή η οποία είναι μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής γι αυτούς.

Το μόνο σενάριο που θα μπορούσε να αλλάξει κάπως τα πράγματα, μας εξηγεί ο Δημήτρης, θα ήταν να υπάρξει κάποια στιγμή μια ανισορροπία ανάμεσα στο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν και τους Φρουρούς της Επανάστασης ώστε να επιτευχθεί κάτι σαν, ας πούμε, σιωπηλό πραξικόπημα που θα φέρει σε θέση ισχύος ένα φιλοδυτικό κομμάτι των Φρουρών, αν και πρόκειται για κάτι τραβηγμένο και σίγουρα όχι άμεσο.

Τώρα εντός του Ιράν όποιος κάνει φιλοδυτικές κινήσεις με την οργή που υπάρχει για το Χαμενεΐ θα την πληρώσει άσχημα.

Χώρα των αντιθέσεων

Κατά τα λοιπά το Ιράν αξίζει να επισημάνουμε πως είναι μια χώρα με αντιθέσεις.

Διαθέτει μια τεράστια βιομηχανική παραγωγή και παράγει με πολύ μικρά κόστη. Αρκεί να πούμε πως διαθέτει τέσσερις δικές του αυτοκινητοβιομηχανίες.

Παράγει μέχρι τουρμπίνες για υποβρύχια (τέτοιες χρησιμοποιούν τα ρωσικά υποβρύχια) ενώ εντός του Ιράν, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, είναι εγκατεστημένες και πολλές ευρωπαϊκές βιομηχανίες.

Ρωτήσαμε το Δημήτρη αν βλέπει στο λαό του Ιράν την ανάγκη για αλλαγές στη ζωή του, όπως τουλάχιστον ισχυριζόταν ο Τραμπ ότι θα έφερνε εξολοθρεύοντας τους μουλάδες. Η απάντηση που πήραμε ήταν θετική όμως, όπως λέει, οι Ιρανοί δεν θέλουν τις αλλαγές που θα τους επιβάλλει η Δύση, δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση να μετατραπούν σε αμερικανική αποικία, ούτε να βάλουν στις ζωές τους έθιμα και κανόνες της Δύσης.

Πρόκειται για ένα λαό με τρομερή μόρφωση, που ξέρει ότι γίνεται και δεν γίνεται στα δυτικά κράτη, που μπορεί να καθίσει και να σου μιλήσει για φιλοσοφία και να σου αναλύσει τον Καζαντζάκη κάνοντας σε να φαίνεσαι ανίδεος πάνω στο τι πρέσβευε ο σπουδαίος κρητικός συγγραφέας.

Βλέπεις ανθρώπους 70 χρονών και σπουδάζουν στα πανεπιστήμια της χώρας, μας λέει ο Δημήτρης Ψαρράς και προσθέτει πως ότι παρατηρούμε σε αυτούς και δεν μπορούμε να εξηγήσουμε δεν είναι θρησκευτική επιβολή αλλά θέμα κουλτούρας.

Ο ίδιος για παράδειγμα είχε ξεναγό μια νεαρή κοπέλα που ήταν άθεη αλλά φορούσε διαρκώς τη μαντίλα όχι επειδή την υποχρέωνε κανείς αλλά γιατί αγαπά τον πολιτισμό του Ιράν και τον σέβεται κι αυτός ο πολιτισμός θέλει μαντίλα.

Δεν μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα την κουλτούρα τους γι αυτό τους κριτικάρουμε και νομίζουμε πως κάνουν πράγματα από καταναγκασμό.

Υπάρχουν γυναικεία κινήματα στο Ιράν που λένε πως ακόμα κι αν αλλάξουν όλα στη χώρα τους εκείνες τις μαντίλες θα τις φορούν για να τιμήσουν  τους ηγέτες που κράτησαν όρθιο το Ιράν στον πόλεμο με ΗΠΑ και Ισραήλ, εξηγεί ο Δημήτρης Ψαρράς.

Σύμφωνα με τον ίδιο οι Ιρανοί είναι λαός που δεν μπορεί τις εντάσεις. Ακόμα και ο τόνος της φωνής τους είναι πολύ χαμηλός. Δεν τους αρέσει η βία και έχουν απίστευτη υπομονή μέσα κι έξω από τα σπίτια τους. Επίσης δεν τους αρέσουν οι αγκαλιές και οι πολλές οικειότητες. Αν κάνεις παρέα μαζί τους θα ακούσεις να συζητούν για τα ίδια προβλήματα που συζητά κανείς και στη Δύση, δηλαδή για την ανεργία, τις συντάξεις που θα πάρουν, τη διαφθορά. Οι αγρότες για την ακρίβεια των πρώτων υλών και τα μεταφορικά έξοδα.

Ακόμα, όπως και στη Δύση, έτσι και στο Ιράν πολύς κόσμος, λόγω φτώχειας, έφυγε από τα χωριά και συγκεντρώθηκε στις πόλεις με αποτέλεσμα οι συνθήκες ζωής τους να είναι δύσκολες λόγω των χαμηλών μισθών (200-300 ευρώ)

Οι νεαρές Ιρανές και Ιρανοί δεν επιδιώκουν να παντρευτούν και προτιμούν την ελευθερία τους ενώ οι ξένοι που επισκέπτονται τη χώρα τους δεν νιώθουν καμία απειλή.

Αυτά τα στοιχεία του Ιρανικού λαού άλλωστε έχουν κάνει και το Δημήτρη να την επισκέπτεται συχνά καθώς νιώθει μια εσωτερική ηρεμία βλέποντας και μιλώντας με τους ανθρώπους που συναντά κι εκείνους που έχει γνωρίσει στα τόσα ταξίδια του