Γιώργος Μαρκογιαννάκης: «Έτσι άφησαν από το δήμο Ηρακλείου τότε,  να «χαθούν» 15.000 κυβικά αφαλατωμένου νερού την ημέρα από τον Αλμυρό»

Συνολικά 15.000 κυβικά νερού τη μέρα από το νερό του Αλμυρού μέσω της υφαλμύρωσης «αρνήθηκε» το 2008 η τότε διοίκηση της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης και Αποχέτευσης Ηρακλείου, με την τότε δημοτική αρχή να μην έχει απαντήσει ποτέ  τους λόγους για τους οποίους δεν υπέγραψε το συμφωνητικό με τη δημοτική αρχή του Γαζίου, για να ξεκινήσει η ενιαία διαχείριση νερού μέσα από τη συνεργασία Ηρακλείου και Γαζίου. Μάλιστα όλα ήταν έτοιμα να πέσουν οι υπογραφές, υπήρχε η μελέτη για την εγκατάσταση υβριδικού συστήματος ηλεκτροπαραγωγής για την άντληση και την αφαλάτωση του νερού μέσα από την εταιρεία «Αλμυρός Α.Ε.»!

Την αποκάλυψη αυτή κάνει στο newshub.gr ο τότε δήμαρχος Γαζίου Γιώργος Μαρκογιαννάκης, σε μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Αποκαλύπτει λοιπόν ο πρώην δήμαρχος, που ήταν και για πολλά χρόνια πρόεδρος της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών και Εμπόρων Ν. Ηρακλείου:

«Από τη στιγμή που έγινα δήμαρχος, ο πρώτος στόχος που είχα βάλει μεταξύ άλλων, ήταν, το θέμα της αξιοποίησης του νερού του Αλμυρού. Γιατί είχαμε πολύ μεγάλο πρόβλημα με το νερό.

Δίναμε νερό το καλοκαίρι δύο μέρες και δύο μέρες δεν δίναμε. Κάναμε δηλαδή διανομή του νερού. Έτσι λοιπόν σε μια παγκόσμια ημερίδα  που οργανώσαμε στο Candia Maris συζητήσαμε για το έργο του Αλμυρού συνολικά. Και για το περιβάλλον και για το νερό. Το συμπέρασμα αυτής της ημερίδας ήταν ότι η μόνη άμεση λύση για μας, ώστε άμεσα να δώσουμε λύση στο πρόβλημα της υδροδότησης που είχαμε στην περιοχή του Γαζίου, ήταν η αφαλάτωση.

Σε συνεργασία με τη ΔΕΥΑ Ηρακλείου τότε, με πρόεδρο τον Γιώργο Βαρούχα, ο οποίος έβλεπε πολύ μπροστά, συζητήσαμε και αρχίσαμε ως εξής: Πήγαμε στην Κύπρο δημοτικοί σύμβουλοι Ηρακλείου και Γαζίου, για να δούμε το εργοστάσιο αφαλάτωσης που υπήρχε.

Είδαμε λοιπόν, ότι έκαναν αφαλάτωση από τη θάλασσα. Η ημερίδα έγινε το 2000 και η επίσκεψη έγινε το 2002.

Στη συνέχεια εμείς είδαμε, ότι στο Ηράκλειο δεν υπήρχε διάθεση για συνεργασία και αρχίσαμε μόνοι μας ως δήμος Γαζίου και πήγαμε στη Χίο όπου λειτουργούσε μία μονάδα αφαλάτωσης αλλά και στην Κωνσταντινούπολη. Κάναμε δηλαδή μία μεγάλη έρευνα. Καταλήξαμε λοιπόν στο ό,τι θα έπρεπε να κάνουμε ένα δοκιμαστικό εργοστάσιο παραγωγής αφαλατωμένου νερού στον Αλμυρό και αφού πρώτα αγοράσαμε το ακίνητο που χρειαζόταν, εκεί που είναι σήμερα η μονάδα της αφαλάτωσης, οκτώ στρέμματα (που τα μετατρέψαμε σε «βιομηχανική ζώνη»). Αυτό το έκανα γνωρίζοντας τα διαδικαστικά, ως πρόεδρος της ΟΕΒΕΝΗ, γιατί  ήξερα ότι θα αρχίσει ένας «πόλεμος» στην πορεία και ήθελα να είμαστε τυπικότατοι, σε όλα τα επίπεδα.

Η αλλαγή του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου για να γίνει «βιομηχανική ζώνη», κράτησε από το 2002 έως το 2007. Το 2007 λοιπόν είχαμε αρχίσει τη διαδικασία διεθνούς διαγωνισμού για 20.000 κυβικά νερού αφαλάτωση, κάνοντας πιο μπροστά μία δοκιμαστική μονάδα των 1000 κυβικών.

Συμμετείχαν λοιπόν οι μεγαλύτερες εταιρείες αφαλάτωσης. Προχωρήσαμε στη διαδικασία. Έγινε η δοκιμαστική μονάδα. Πέτυχε. Κάναμε αφαλατωμένο, ποιοτικά άριστο νερό και προχωρήσαμε στη διαδικασία των 20.000 κυβικών σε συνεργασία με τον δήμο Ηρακλείου και με τον Γιάννη Κουράκη που ήταν τότε δήμαρχος. Και επειδή η λέξη «αφαλάτωση» στο δημόσιο λογιστικό δεν υπήρχε, αφού μπήκε μετά το 2014-2015, κάναμε την «Αλμυρός Α.Ε» μία ανώνυμη εταιρεία που μπορούσε να κάνει όλη αυτή τη διαδικασία. Στη συνέχεια βάλαμε το δήμο Ηρακλείου κατά 50% στην «Αλμυρός Α.Ε» για να μπορούμε να κάνουμε διαδημοτικά το έργο».

Η ανεξήγητη στάση του δήμου Ηρακλείου

Ο πρώην δήμαρχος Γαζίου συνεχίζει λέγοντας πως «όλα έγιναν, όλα τακτοποιήθηκαν, όλα ήταν έτοιμα μέχρι το 2008, αφού κάναμε και έναν διεθνή διαγωνισμό μέσω της «Αλμυρός ΑΕ» για παραγωγή 20.000 κυβικών νερού, από τα οποία θα έπαιρνε το Ηράκλειο 15.000 κυβικά νερού και το Γάζι 5.000 κυβικά νερού. Μάλιστα, η διαδικασία αυτή για τα 20.000 κυβικά νερού γινόταν με ΣΔΙΤ. Από ιδιώτες δηλαδή. Ο δήμος δεν έβαζε ούτε ένα ευρώ.

Αν λοιπόν πετυχαίναμε ένα ποσό 0,60 ευρώ ανά κυβικό λέγαμε ότι ο διαγωνισμός θα ήταν πετυχημένος, ενώ τελικά ο διαγωνισμός έκλεισε στο 41,75.

Έγινε λοιπόν και η σύμβαση. Ετοιμάστηκαν όλα αυτά. Τα έστειλα σε όλα σε όλα τα κόμματα. Σε όλους τους δημοτικούς συμβούλους Ηρακλείου και Γαζίου με απόδειξη παραλαβής. Και στο δήμαρχο φυσικά και στη ΔΕΥΑ Ηρακλείου. Όλα αυτά κράτησαν μέχρι και το 2010.

Είχα ορίσει ραντεβού με το δήμαρχο τον Κουράκη κι εγώ μπορούσα να υπογράψω τη σύμβαση. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε δυστυχώς, με ευθύνη της ΔΕΑ Ηρακλείου»!

Στο σημείο αυτό διευκρινίζει, ότι με την παραγωγή 20.000 κυβικών νερού τη μέρα από την «Αλμυρός Α.Ε», αν ο δήμος Ηρακλείου δεν απορροφήσει την ποσότητα αυτή, ο δήμος Γαζίου δεν θα μπορούσε να συνεχίσει, αφού υπήρχε μία διαφορά 15.000 κυβικών, που κάπου έπρεπε να πάνε.

«Μάλιστα, η ΔΕΥΑΗ έστειλε ένα φαξ την ώρα που συνεδρίαζε το δημοτικό συμβούλιο Γαζίου για να πάρουμε την απόφαση. Με εξουσιοδοτούσε πολιτικά το δημοτικό συμβούλιο Γαζίου να υπογράψω την εξουσιοδότηση. Το φαξ εκείνο ανέφερε πως «είναι ένα θέμα πολύ σοβαρό και πρέπει να το ξαναδούμε μετά τις επόμενες εκλογές».  Δυστυχώς αυτή η σύμβαση μπήκε στο συρτάρι από τον επόμενο δήμαρχο τον Κώστα Μαμουλάκη».

Ωστόσο, ο επόμενος δήμαρχος αξιοποίησε τις αδειοδοτήσεις και το γεγονός της «βιομηχανικής ζώνης» και έκανε διαγωνισμό για 2.000 κυβικά. «Από το 2008 έχουμε 1000 κυβικά για το Γάζι μέχρι το 2012 που μπήκαν τα 2.000 κυβικά της νέας μονάδας που έκανε ο κ. Μαμουλάκης. Και στη συνέχεια έτρεξε να βγάλει άδεια για άλλες 3.000 κυβικά δεδομένου ότι οι αδειοδοτήσεις που εγώ είχα βγάλει για 20.000 κυβικά ως δήμος Γαζίου και ως «Αλμυρός ΑΕ» δεν ίσχυαν γιατί είχε παρέλθει η διαδικασία και είχε αλλάξει και η διαδικασία από τον κ. Μαμουλάκη. Έτσι λοιπόν γι αυτό το λόγο και μόνο, το Ηράκλειο δεν έχει αυτή τη στιγμή τα 15.000 κυβικά, για τα οποία δεν θα έδινε  ούτε ένα ευρώ. Κανείς. Μόνο θα βγάζαμε το νερό της «Αλμυρός ΑΕ».

Ξεκαθαρίζει ότι η επένδυση θα κόστιζε περίπου 8 εκατομμύρια ευρώ και θα τα έβαζε όλα ο ιδιώτης.

Σήμερα μπορεί, αλλά χρειάζεται πολιτική βούληση

Ο Γιώργος Μαρκογιαννάκης απαντά θετικά και  στο ερώτημα μας  αν μπορεί σήμερα να γίνει η διαχείριση του νερού του Αλμυρού, πάντα με βάση την εγκατάσταση μιας υβριδικής μονάδας παραγωγής ενέργειας, για την οποία υπάρχει προμελέτη και είχε εγκριθεί και σχετική χρηματοδότηση με  υφυπουργό Οικονομικών τότε τον Σταύρο Αρναουτάκη και την κ. Μπιρμπίλη στο ΥΠΕΧΩΔΕ, ύψους 28 εκατομμυρίων ευρώ.

«Η λύση είναι υβριδική μονάδα παραγωγής ενέργειας και αφαλάτωση μέχρι και 40.000 κυβικά τη μέρα. Υπάρχει δε και η δυνατότητα, να ταμιεύσουμε νερό όταν αυτό είναι γλυκό, από μία ημέρα έως δυο μήνες το χειμώνα. Μπορεί να γίνει αυτή η επένδυση. Αλλά και η αφαλάτωση μπορεί να υπάρχει και να δίνει λύσεις. Αυτή τη στιγμή το Ηράκλειο δεν θα είχε πρόβλημα εάν η σύμβαση είχε υπογραφεί το 2008».

Ο Γιώργος Μαρκογιαννάκης κάνει λόγο για τεράστια συμφέροντα στον τομέα του νερού και τότε και σήμερα, τα οποία «δεν θέλουν γρήγορες λύσεις στην αξιοποίηση του νερού»…