Ηράκλειο: Τελευταίο αντίο στη μητέρα του Δημάρχου Αλέξη Καλοκαιρινού που συγκίνησε με τον επικήδειο του (Φωτο)

Συγγενείς, φίλοι και η τοπική κοινωνία του Ηρακλείου αποχαιρετούν σήμερα τη Λουίζα Καλοκαιρινού, μητέρα του Δημάρχου Ηρακλείου, Αλέξη Καλοκαιρινού. Η εκλιπούσα απεβίωσε νωρίς το πρωί του Σαββάτου σε ηλικία 94 ετών, έχοντας συμπληρώσει έναν πλήρη κύκλο ζωής.

Η κηδεία της Λουίζας Καλοκαιρινού πραγματοποιείται στον Ιερό Ναό του Αγίου Τίτου, στο κέντρο του Ηρακλείου.

Σημειώνεται ότι η σορός εχει μεταφερθεί στην εκκλησία από τις 11 το πρωί. Το παρών στην νεκρώσιμη Ακολουθία δίνει σύσσωμη η Δημοτική Αρχή και η δημοτική παράταξη του κ. Καλοκαιρινού, ο Περιφερειάρχης Κρήτης, στελέχη της Αντιπολίτευσης, Δήμαρχοι του Ν. Ηρακλείου, παράγοντες του τόπου και Βουλευτές.

Συγκίνησε ο Δήμαρχος

Συγκίνησε ο Δήμαρχος Ηρακλείου στον επικήδειο που ανέγνωσε προς τη μητέρα του, ενώ επικήδειο εκφώνησε και ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης

Μητέρα,
Αυτό που είμαστε είναι από σένα.
Αυτό που είμαστε, το φανερό και το κρυφό, είναι από σένα.
Η ζωή μας ήταν γλυκιά και ήταν σκληρή.
Άλλοτε. Από ΄δω ξεκινάει το «άλλοτε».

Η Λουίζα αγαπούσε τους ανθρώπους.
Στους ανθρώπους σε ανάγκη που βοηθήθηκαν παρέμεινε αθέατη και άγνωστη, από επιλογή.
Η Λουίζα αγαπούσε τα ζώα – και τα λουλούδια. Εκεί άπλωνε το τρυφερό της χέρι.

Η Λουίζα αγαπούσε την τέχνη ολόκληρη. Με τον Ανδρέα ταξίδεψαν και πέρασαν μαζί τα κύματα του μοντέρνου με ασίγαστη έξαψη. Είχε γούστο: μια σπάνια ικανότητα διάκρισης του ωραίου ή του σημαντικού, όταν η αναζήτηση του ωραίου στην τέχνη είχε πια πάψει.

Η Λουίζα αγαπούσε επίσης τη λαϊκή μας τέχνη. Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια έσωσε ικανά της δείγματα γυρίζοντας την Κρήτη με τον Ανδρέα, με το τσιπ Willys που χαλούσαν τα φρένα του κι ο Ανδρέας έψαχνε την πρώτη ανηφόρα για να το σταματήσει.

Ήταν μια περιπέτεια για να στηθεί το Ιστορικό Μουσείο στο προορισμένο γι’ αυτό σπίτι των Καλοκαιρινών.

Ήταν μια περιπέτεια με τον Ανδρέα η ζωή της. Η επιλογή του να προτάξει τη δημόσια από την ιδιωτική ωφέλεια ήταν και δική της επιλογή. Εκείνου που επέλεξε τον δημόσιο βίο. Εκείνης που επέλεξε τον ιδιωτικό βίο. Προτάσσοντας μαζί τη δημόσια ωφέλεια.

Κι έτσι μας έμαθαν: Εμείς οφείλουμε στην κοινωνία. Η κοινωνία δεν μας οφείλει.

Η Λουίζα ήταν απαιτητική από μας για να γίνουμε απαιτητικοί από τους εαυτούς μας. Και  η απαίτηση ήταν να γίνουμε χρήσιμοι χωρίς επιδίωξη ανταπόδοσης. Η απαίτηση ήταν πολιτική.

Η Λουίζα είχε πολιτική διαίσθηση που εκφραζόταν επιγραμματικά, σαν από απόσταση άγγιζε την καρδιά των πραγμάτων.

Η Λουίζα αγαπούσε τους ανθρώπους.  

Μητέρα,
Αυτό που είμαστε είναι από σένα.
Αυτό που είμαστε, το φανερό και το κρυφό, είναι από σένα.

Η ζωή μας μαζί σου ήταν γλυκιά.
Τώρα, στο τέλος, μετά το τέλος, θα διαβάσω αυτό που ήταν για σένα, είναι για σένα:

Εκεί που άνοιξες τα μάτια σου
και καθάρισαν οι εικόνες των πραγμάτων για πρώτη φορά
άρχισε ο κόσμος να γνωρίζεται

Στη γνώριμή του όψη στηρίζεται αθέατος και υπάρχει

Το αθέατο το αισθάνεσαι με τρόπο υποφερτό ως εκεί όπου αντέχει ο κάθε ζωντανός
και από εκεί εξαντλεί τη ζωή σου και γερνάς

Ο κόσμος είναι χάρη στα μάτια σου
αθέατος είναι
από εσένα αχώριστος εκεί όπου αναίσθητος είναι

Και δεν χωρίζεσαι από τον κόσμο εκεί που χάνεσαι – και θα χαθείς

Όμως τα μάτια δεν γερνούν στο γερασμένο πρόσωπο

(Τα ίδια μάτια που άνοιξαν και οι εικόνες των πραγμάτων καθάρισαν για πρώτη φορά όταν άρχισε ο κόσμος να γνωρίζεται)

Τα μάτια είναι οι μυλόπετρες του κόσμου όπου συνθλίβεται
και μαζί με τη ζωή νικιέται ο θάνατος

Επιθυμία της οικογένειας είναι αντί στεφάνων, όσοι το επιθυμούν να ενισχύσουν τα Ιδρύματα Καλοκαιρινού και τις δράσεις του Κοινωνικού Χώρου.

Η Λουΐζα Καλοκαιρινού αφήνει πίσω της μια παρακαταθήκη αθόρυβης προσφοράς, αξιοπρέπειας και αγάπης.

Γεννημένη στο Ηράκλειο, έζησε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, επιλέγοντας συνειδητά τη διακριτικότητα και την ουσία. Δεν επιδίωξε ποτέ την προβολή, αλλά ξεχώρισε μέσα από τις πράξεις της, την προσφορά και τη φροντίδα προς τον συνάνθρωπο.

Υπήρξε άνθρωπος με βαθύ αίσθημα ανθρωπισμού και αλληλεγγύης, με ουσιαστική συμβολή σε δράσεις κοινωνικής προσφοράς και πολιτισμού. Η παρουσία της ήταν διακριτική αλλά σταθερή, ενώ στήριξε ενεργά πρωτοβουλίες που συνδέονται με τα Ιδρύματα Καλοκαιρινού και την πολιτιστική ζωή του τόπου.

Στην προσωπική της ζωή αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την οικογένειά της, με διαρκή παρουσία και στήριξη, έχοντας τη χαρά να δει παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα να μεγαλώνουν και να προοδεύουν.

Διαβάστε επίσης 

Πένθος για τον δήμαρχο Ηρακλείου Αλέξη Καλοκαιρινό – Έφυγε από τη ζωή η μητέρα του

Με ένα ποίημα αποχαιρέτησε τη μητέρα του, Λουίζα, ο Αλέξης Καλοκαιρινός - Την Τρίτη το τελευταίο «αντίο»