Κρήτη: Μνήμη, οργή και απαίτηση για δικαιοσύνη στη σκιά των Τεμπών

Μεγάλη ήταν η προσέλευση των πολιτών στα Χανιά, στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε χθες στον χώρο του πρώην στρατοπέδου Μαρκοπούλου, με αφορμή τη συμπλήρωση 51 ετών από την πτώση της χούντας και την επαναφορά της Δημοκρατίας.

Ξεχωριστή παρουσία είχε ο Σύλλογος των συγγενών των θυμάτων του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη, ο οποίος ανέδειξε με έντονο τρόπο την κρατική αδιαφορία και τις προσπάθειες συγκάλυψης γύρω από την υπόθεση.

Το κλίμα της συγκέντρωσης κυριαρχήθηκε από βουβή αγανάκτηση και βαθιά οργή, με κοινό αίτημα την παραδειγματική τιμωρία για την τραγωδία που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους. Η εκδήλωση αποτέλεσε έναν ισχυρό συμβολισμό, όπου η μνήμη της Δημοκρατίας συναντήθηκε με την απαίτηση για λογοδοσία και δικαιοσύνη.

Παύλος Ασλανίδης: «Ο γιος μου δολοφονήθηκε από το κράτος»

Ο Παύλος Ασλανίδης, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων, ανέβηκε στο βήμα βαθιά συγκινημένος, εκπροσωπώντας όλες τις οικογένειες που θρηνούν ανθρώπους χαμένους στα Τέμπη. Μίλησε ως πατέρας, ως πολίτης, αλλά και ως μάρτυρας ενός εγκλήματος που – όπως είπε – «δεν ήταν ατύχημα, αλλά κρατική δολοφονία».

Καταφέρθηκε με δριμύτητα ενάντια στην κυβέρνηση, στη Βουλή και στη Δικαιοσύνη, λέγοντας χαρακτηριστικά:

«157 βουλευτές έκριναν ότι ο Καραμανλής δεν πρέπει να παραπεμφθεί για κακούργημα. 57 παιδιά νεκρά, και το λένε πλημμέλημα. Αυτό δεν είναι δημοκρατία – είναι συγκάλυψη».

Ο λόγος του φορτίστηκε ιδιαίτερα όταν μίλησε για τον γιο του, Δημήτρη:

«Δολοφονήθηκε. Όχι από λάθος, αλλά από κρατική αδιαφορία. Και μετά, σκότωσαν και την αλήθεια. Μας έδωσαν κλειστά φέρετρα. Όχι από σεβασμό, αλλά για να μην δούμε τι έκαναν».

Ο κ. Ασλανίδης κατήγγειλε την «επικοινωνιακή διαχείριση της τραγωδίας» από το Μαξίμου, τη σιωπή των ΜΜΕ και τις «στημένες έρευνες», ενώ υπογράμμισε πως οι οικογένειες των θυμάτων δεν πρόκειται να σιωπήσουν:

«Είμαστε ακόμα εδώ. Είμαστε η φωνή των παιδιών μας. Αν δεν φωνάξουμε, η συμφορά θα χτυπήσει κι άλλα σπίτια».

Μαρία Καρυστιανού: «Είμαι μάνα που απέμεινε ορφανή απέναντι στο θεριό»

Η πρόεδρος του Συλλόγου, Μαρία Καρυστιανού, μίλησε με αξιοπρέπεια και δύναμη, απευθυνόμενη κυρίως ως μάνα που έχασε την κόρη της, αλλά και ως πολίτης που απαιτεί δικαιοσύνη για μια τραγωδία που «δεν ήταν τυχαία».

Με λόγο φορτισμένο και βαθιά πολιτικό, κατήγγειλε την πλήρη ανυπαρξία κράτους πρόνοιας, την πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης και την εσκεμμένη προσπάθεια συγκάλυψης.

«Το κράτος δεν στάθηκε πλάι στον πόνο μας. Το προσπέρασε, σαν να μη συνέβη. Είμαστε οι μάνες που δε ζητάμε εκδίκηση. Ζητάμε να μην ξανακλάψει καμιά μάνα το παιδί της».

Αναφέρθηκε σε απουσία μέτρων ασφαλείας, σε πολιτικές επιλογές που έθεσαν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, και τόνισε πως η αδιαφορία αυτή είναι συστημική.

«Η τοποθέτηση σταθμάρχη με κομματικά κριτήρια είναι πολιτική πράξη με ποινικές συνέπειες. Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο».

Καταδίκασε τη στάση της Βουλής, που απάλλαξε σχεδόν το σύνολο των πολιτικών υπευθύνων, και έκλεισε λέγοντας:

«Η σιωπή πέθανε στα Τέμπη. Από εδώ και πέρα υπάρχει φωνή, υπάρχει ψυχή. Η Δημοκρατία δεν είναι δεδομένη – είναι πράξη. Και εμείς θα τη διεκδικήσουμε».

Βαγγέλης Πρασόπουλος: «Η κυβέρνηση που δολοφόνησε στα Τέμπη μας λέει τώρα εγκληματίες»

Τη σκυτάλη πήρε ο Βαγγέλης Πρασόπουλος, πρόεδρος του Ενιαίου Φοιτητικού Συλλόγου Πολυτεχνείου Κρήτης, δίνοντας τη φωνή της νεολαίας. Χαιρέτισε τη μαζική συμμετοχή του κόσμου, λέγοντας πως «ο λαός δεν ξεχνά».

Ο Πρασόπουλος μίλησε για ευθύνη της κυβέρνησης, όχι μόνο για την τραγωδία, αλλά και για μια σειρά πολιτικών που – όπως είπε – «υποβαθμίζουν τις ζωές μας καθημερινά».

«Μια κυβέρνηση που δεν έβαλε συστήματα ασφαλείας στα τρένα, αλλά βάζει κάμερες στα πανεπιστήμια. Που ιδιωτικοποιεί τα πάντα και καίει τα δάση. Μια κυβέρνηση που λέει εγκληματίες τους φοιτητές επειδή διαμαρτύρονται».

Κατήγγειλε πειθαρχικές διώξεις σε φοιτητές που συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες, επιθέσεις από κομματικούς μηχανισμούς εντός του Πολυτεχνείου και καταστολή των φωνών που απαιτούν δικαιοσύνη.

«Όποιος μιλάει για τα Τέμπη, διώκεται. Όποιος διαδηλώνει, απειλείται. Μια κυβέρνηση που θέλει τους φοιτητές σιωπηλούς και τα παιδιά στα φέρετρα».

Κάλεσε τον κόσμο σε συνέχιση του αγώνα:

«Να χτίσουμε τοίχο δημοκρατίας. Να μη μείνει το έγκλημα στα Τέμπη ατιμώρητο. Να μην αφήσουμε τη λήθη να νικήσει. Είμαστε εδώ – και θα συνεχίσουμε».