«Παιχνίδια» εμπόρων με το «χρυσό» της Κρήτης - Τι ισχύει με τις συμφωνίες και τις αγοραπωλησίες του λαδιού

Ζήτημα με το περσινό ελαιόλαδο και το προϊόν γενικά που κρατάνε οι ελαιοπαραγωγοι και δεν «κόβουν» άμεσα, εγείρεται σε κάποιες περιπτώσεις. Ως γνωστόν σε κάθε ελαιοπαραγωγική περίοδο και αμέσως μετά το τέλος της, πάρα πολλοί παραγωγοί δεν πουλούν το λάδι τους, αλλά το κρατάνε για να το «κόψουν», όταν η τιμή είναι καλή ή καλύτερη απο την τιμή που ισχύει εκείνη την περίοδο.

Ποσότητες ελαιολάδου, που στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει αν φυλάσσονται από τους εμπορους ή αν κάποιοι εξ αυτών κάνουν «παιχνίδι» με αυτές.

«Οταν κάποιος έχει άκοπο λάδι, πως ξέρει ότι το έχει πραγματικά φυλαγμένο; Αυτό είναι το ένα ερώτημα, τη στιγμή που τίθεται και το εξής ερώτημα: Πως ο έμπορος κρατά λάδι στις δεξαμενές του για 2 ή 3 χρόνια; Λάδι που είναι ατιμολόγητο; Η απάντηση είναι ότι κάπου έχει πάει αυτό το λάδι. Κάπου έχει πουληθεί», αναφέρει πηγή ενημέρωσης.

Συμφωνα με την ίδια πηγή, ένας εμπορος συνήθως πουλάει το λάδι και μετά κάνει το... σταυρό του να πέσει η τιμή του, προκειμένου όταν έρθει η ώρα της πληρωμής του παραγωγού, ο τελευταίος να πληρωθεί σε πιο χαμηλή τιμή.

«Σε περίπτωση όμως που ισχύσει το αντίθετο σενάριο και η τιμή του λαδιού ανέβει, τότε έρχεται ο έμπορος και λέει στον παραγωγό, ότι το λάδι του είναι βιομηχανικό, κόβοντας το σε μια τιμή χαμηλή», αναφέρει γνωστός αγροτοσυνδικαλιστής μιλώντας στο newshub.gr.

«Αυτή ειναι η εμπορική πράξη ανάμεσα στον έμπορο και τον παραγωγό. Το ερώτημα είναι πως ο έμπορος έχει εμπορευτεί το λάδι, το οποίο υποτίθεται ότι έχει κρατήσει προς φύλαξη εκ μέρους του παραγωγού. Δεν ξέρει εν ολίγοις ο παραγωγός τι κάνει ο έμπορος για αυτό και υπαρχουν περιπτώσεις ή περίοδοι κατά την οποία γίνεται η «μπουγάδα» και το λάδι τιμολογείται στην κατώτερη τιμή. Για αυτό λέμε οτι το φυσιολογικό είναι ο έμπορος να ολοκληρώνει τη διαδικασία κάθε χρόνο και αφού κλείσει όλες τις πράξεις να ξεκινάει την καινούρια χρονιά», καταλήγει η ίδια πηγή ενημέρωσης.