Στις εσχατιές της ανατολικής Κρήτης περπάτησε ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου (Βίντεο)

Στις εσχατιές της ανατολικής Κρήτης περπάτησε ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου παρέα με τον Φ.ΟΡ.Σ. Σητείας την Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2026. Αφού διασχίσαμε τον βόρειο οδικό άξονα, παρκάραμε τα αυτοκίνητά μας στην παραλία Χιώνα του Παλαικάστρου, στην άκρη του χωματόδρομου, καθώς η θέση για πάρκινγκ, που όλοι γνωρίζουμε από τους καλοκαιρινούς μήνες, είχε μετατραπεί σε μια μικρή λιμνοθάλασσα, στα ακύμαντα νερά της οποίας καθρεφτιζόταν ο απέναντι λόφος «Καστρί» με τα ερείπια του ενετικού κάστρου, από το οποίο πήρε το όνομά του το χωριό. Είμαστε όλοι καμιά σαρανταριά νοματαίοι, οι περισσότεροι Στειακοί λόγω της εγγύτητας τους με την περιοχή, ένα μεγάλο φασαριόζικο σμήνος με διάθεση να «αδράξει τη μέρα», καθώς ο καιρός –παρά την πρωινή τοπική βροχή- είναι ιδανικός και η φύση πανέμορφη.

Ξεκινάμε λοιπόν από τον χωματόδρομο, παράλληλα με την παραλία με κατεύθυνση προς τ’ ανατολικά. Περνάμε από μια σειρά όμορφες παραλίες, καθεμιά τους και μοναδική: Μπονταλάκι, Πηλός, Σκαριά. Κάπου εκεί τελειώνει ο χωματόδρομος και θα συνεχίσουμε παραλιακά από ίχνη μονοπατιών με θέα στις απέναντι ακτές. Κατευθυνόμαστε προς τον Κάβο Πλάκο, τη χερσόνησο-ακρωτήρι, το πιο ανατολικό σημείο του νησιού μας! Σημεία ενδιαφέροντος α)η νοητή γραμμή που χωρίζει την χερσόνησο σε δύο χρωματικά μέρη: ένα καφε-κίτρινο κι άλλο μαυρο-γκρι, β)το βορειότερο σημείο, όπου έχει στηθεί κι ένας αυτοσχέδιος κούκος, προφανώς από περιπατητές, και γ)το Φανάρι ή τουλάχιστον το κουφάρι του, λίγο πιο ανατολικά. Πιο πέρα οι Σητειακοί θα μας οδηγήσουν σε έναν εντυπωσιακό γεωλογικό σχηματισμό, που ονομάζεται «Πλάκα» κι όχι άδικα: πρόκειται για μια μεγάλη επίπεδη βραχώδη έκταση, η οποία καταλήγει σε ένα εξίσου εντυπωσιακό σπήλαιο, στη σκιά του οποίου θα βγουν τα ταπεράκια κι οι ρακές, καθώς η μέρα ...τα «σηκώνει». Εδώ θα αφήσουμε τους περισσότερους να απολαύσουν το τοπίο και την παρέα και μια μικρή ομάδα θα ανηφορίσουμε στα ενδότερα της χερσονήσου.

Ευτυχώς νέφη κρύβουν τον ήλιο τώρα κι έχουμε σκιά. Ανεβαίνουμε ανάμεσα από θυμάρια και ανθισμένους έριγγες. Πλήθος μικροσκοπικά λουλουδάκια ξεπετάγονται από τη γη, ενώ η Ελίνα θα μας ‘συστήσει’ ένα εξαιρετικό και σπάνιο μικρό μαύρο κρινάκι: το biarum tenuifolium idomenaeum! Ανεβαίνοντας η θέα μας διευρύνεται, καθώς μπορούμε να δούμε όλη την ακτογραμμή ως τον Κουρεμένο και ταυτόχρονα τις νησίδες Γκράντες μεσοπέλαγα και την Ελάσσα πιο πίσω, θέα μαγευτική, που θα μας συνοδεύει καθ’ όλη την υπόλοιπη πεζοπορία.

Σημεία ενδιαφέροντος εδώ: α)το τριγωνομετρικό του κεντρικού λόφου της χερσονήσου, β)τα μετόχια των Χοχλακιανών στην αρχή του φαραγγιού του Κατεργάρη (ονομασίες από Νίκο Τζουανάκη), έναν εγκαταλελειμμένο ορεινό οικισμό στο κέντρο της περιοχής με ξερολιθιές και μαντρότοιχους και γ)μια στεγασμένη ορθογώνια δεξαμενή λίγο παραπέρα. 

Κάπου εδώ κάποιοι θα ακολουθήσουν κατηφορικό χωματόδρομο, καθώς ο καιρός αγριεύει, ενώ οι υπόλοιποι συνεχίζουμε ταγμένοι στο αρχικό σχέδιο. Σε μια σύντομη στάση ανακαλύπτουμε άλλο ένα στεγασμένο πηγάδι με στέρνα δίπλα του και αυλάκι-οδηγό των νερών της βροχής. Οι χώροι αποθήκευσης νερού είναι αναγκαίοι για την επιβίωση σε αυτά εδώ τα ξερικά μέρη! 

Καθώς αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες της επερχόμενης μπόρας θα αναρριχηθούμε ως το ιερό κορυφής του Πετσοφά με την απαράμιλλη θέα στη Χιώνα και τον υδροβιότοπό της. Κι αφού γίνουμε ‘παπιά’ κανονικά, θα πάρουμε το κατηφορικό μονοπάτι της επιστροφής. Τελειώνει αυτό στον σπουδαίο αρχαιολογικό χώρο του Ρουσόλακκου, με τα ερείπια μιας πολύ μεγάλης και ατείχιστης πόλης έκτασης 50 στρεμμάτων, που άκμασε κατά την υστερομινωική περίοδο. Εδώ βρέθηκε σπασμένος, καμένος και βίαια κομματιασμένος ο περίφημος Κούρος του Παλαικάστρου, που κοσμεί το αρχαιολογικό μουσείο της Σητείας. Η βροχή έχει σταματήσει και τα αρχαία μάρμαρα λάμπουν βρεγμένα κάτω απ’ τις ακτίνες του ήλιου. Και δράττομαι εδώ της ευκαιρίας μετά από κάλεσμα της μεγάλης αρχαιολόγου μας, Μεταξίας Τσιποπούλου, που υπηρέτησε και αγάπησε αυτή την περιοχή για πάρα πολλά χρόνια, να απευθύνω έκκληση εκ μέρους και των δύο συλλόγων στις αρμόδιες αρχές να φροντίσουν και να αναδείξουν τους χώρους αυτούς, ώστε να μπορέσουν να τους θαυμάσουν και οι επερχόμενες γενιές μαθαίνοντας την ιστορία τους.

Μια όμορφη πεζοπορία 13,5 χλμ και 350 υψομετρικής διαφοράς, τελειώνει κάπου εδώ, αφού περάσαμε από όλες τις καιρικές συνθήκες στην πορεία. Κι έτσι καθώς είμαστε βρεγμένοι, θα μπούμε στα αυτοκίνητα για την επιστροφή κι είναι κάπως κρίμα γιατί δεν απολαύσαμε την γύρω περιοχή, αλλά τι να κάνουμε, συμβαίνουν κι αυτά! Ευχαριστούμε τον Φ.ΟΡ.Σ. Σητείας και τον αρχηγό μας, Νίκο Τζουανάκη κι ανανεώνουμε το ραντεβού μας για νέες περιπέτειες.