Η Αγιά Σοφιά σαν καθρέπτης

Έφτασε η ώρα να δρέψουμε τους καρπούς του χρόνιου στρουθοκαμηλισμού του πολιτικού μας συστήματος, που σαν παλιάτσος επαιτεί διαχρονικά τα τελευταία 200 χρόνια είτε δανεικά, είτε άμυνα, είτε διπλωματική στήριξη, με σπασμωδικές κινήσεις της τελευταίας στιγμής, προσπαθώντας να κρύψει την ανεπάρκειά του. Πότε με πανηγυρισμούς για "ευρωπαϊκό νόμισμα", πότε για "ευρωπαϊκά σύνορα" και πότε για "ευρωπαϊκά κοιτάσματα" και " ευρωπαϊκή ΑΟΖ", διατηρεί τις ψευδαισθήσεις του και μαζί με αυτές χάνει την αυτοσυνειδησία του.

Το "Ανήκομεν εις την Δύσιν" του τότε πρωθυπουργίσκου με τη βαριά σερραϊκή προφορά, συμπυκνώνει καλύτερα από κάθε φράση το αίτιο της προϊούσης παρακμής μας. Δηλαδή, τον άκρατο εκδυτικισμό του πολιτικού μας συστήματος, που δε στάθηκε μόνο σε πολιτικές και στρατιωτικές συμμαχίες, αλλά επεκτάθηκε στον ιστορικό και πνευματικό προσδιορισμό που τού υποδείκνυε ο ξένος παράγων. Έτσι, δεν ευθυγραμμίστηκε απλά κάθε πτυχή της πολιτικής μας (εξωτερική, οικονομική, νομισματική, ενεργειακή, αγροδιατροφική, κ.λπ.) με την αντίστοιχη "συμμαχική", αλλά πολύ χειρότερα χτίστηκε η αυτοεικόνα μας με παραμορφωτικό τρόπο.

Βάζοντας στον πάγο την κληρονομιά του αυτοκρατορικού μας παρελθόντος, θεωρήσαμε ως πρωτεύουσα το 1834, το τότε λασποχώρι των Αθηνών κατ' επιταγήν ενός Βαυαρού, ξεχνώντας ότι κοιτίδα του Γένους μας είναι άλλη Πόλη. Εκατό χρόνια αργότερα, το 1934, δεχθήκαμε αγόγγυστα, εμφορούμενοι από τη δυτική νοοτροπία και χωρίς την παραμικρή αξίωση, τη μετατροπή του Ναού Συμβόλου, σε μουσείο δυτικού τύπου και από τότε συνεχίζουμε τον λήθαργο.

Χωρίς καμία ουσιώδη αλλαγή, η πολιτική διαχείριση στη χώρα μας δηλώνει έτοιμη να διεθνοποιήσει το ζήτημα της Αγίας Σοφίας, απευθυνόμενη στην Ευρώπη. Δηλαδή, στον πολιτικό απόγονο του Καρλομάγνου, του κατ' εξοχήν συμπλεγματικού απέναντι στον Ελληνορθόδοξο Πολιτισμό. Στην Ευρώπη, που αποτελεί τον ιστορικό συνεχιστή εκείνων που πρώτοι σύλησαν τον Ναό το 1204, μετατρέποντάς τον από Ορθόδοξο σε Ρωμαιοκαθολικό έως το 1261. Εκείνων που "σεβάστηκαν" τα γλυπτά του Παρθενώνα, την εικόνα της Παναγίας Μεσοπαντίτισσας στον ναό του Αγίου Τίτου Ηρακλείου, τα χωριά της Κρήτης το '41. Αυτών που παρουσίασαν μια διαφορετική πτυχή της Αφροδίτης της Μήλου το 2010 με υψωμένο το μεσαίο δάχτυλο και αποκαλούσαν λαούς ως "PIGS".

Τα ως άνω δεν αποτελούν βολές μίσους, αλλά διατήρηση της μνήμης και παράλληλα υπενθύμιση ότι είμαστε ΜΟΝΟΙ, αντιμέτωποι με τις παθογένειές μας, σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι αναφορικά με την πορεία μας στον 21ο αιώνα. Ως εκ τούτου, όπως κάθε κρίση, έτσι κι αυτή μπορεί να λειτουργήσει σαν καθρέφτης του "κακού μας εαυτού". Αρκεί να σταθούμε με θάρρος γυμνοί μπροστά του, ρίχνοντας και το τελευταίο φύλλο συκής.

Με απώτερο στόχο, όχι απλά μία τάση ομφαλοσκόπησης, αλλά τη χάραξη μιας νέας αντεπιθετικής στρατηγικής που θα λαμβάνει υπόψη την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ της ελλαδικής πολιτικής και του μακραίωνου λαϊκού ψυχισμού που έχει βρει καταφύγιο σε μύθους, θρύλους και προφητείες.

Συνοψίζοντας, φαίνεται ότι είμαστε πρωτίστως εμείς υπεύθυνοι που δεν αναλογιζόμαστε το ιστορικό μας χρέος, το οποίο εν προκειμένω δεν είναι άλλο, από τη λειτουργική αποκατάσταση του Ναού Της Αγίας Του Θεού Σοφίας, σε αυτό που πραγματικά είναι. Σε έναν Ορθόδοξο Ναό, Οικουμενικό Σύμβολο του Ενός και Μόνου Πολιτισμού.