Η Ευρώπη συρρικνώνει την Υγεία. Η Ελλάδα πληρώνει τον λογαριασμό. Εμείς θα μείνουμε σιωπηλοί;

Το πρόσφατο άρθρο της γερμανικής εφημερίδας Junge Welt με τίτλο «Keine OP für Opa» (Όχι Εγχείρηση για τον Παππού) δεν είναι ένα μακάβριο ευφυολόγημα για ηλικιωμένους. Είναι το πιο καθαρό σήμα κινδύνου για το πού οδηγεί η ευρωπαϊκή πολιτική στην υγεία: σε ένα σύστημα όπου η αξία της ανθρώπινης ζωής μετριέται με δείκτες απόδοσης, στατιστικές προσδόκιμου και πίνακες κερδοφορίας.

Η πρόταση των γερμανικών εργοδοτικών ενώσεων για περιορισμό χειρουργείων και δαπανηρών πράξεων στους ηλικιωμένους δεν είναι μια «εθνική ιδιαιτερότητα». Είναι η πιο ειλικρινής μορφή αυτού που εφαρμόζεται σταδιακά σε ολόκληρη την Ευρώπη — και στην Ελλάδα — εδώ και δεκαπέντε χρόνια: η μετατροπή της υγείας από κοινωνικό δικαίωμα σε εμπόρευμα.

Στη Γερμανία το ομολογούν ωμά. Στην Ελλάδα εφαρμόζεται σιωπηλά.

Η Ε.Ε. μέσα από το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο, τις Συστάσεις ανά Χώρα (CSRs) και το Ταμείο Ανάκαμψης προωθεί μεθοδικά ένα μοντέλο «βασικής κάλυψης» και αυξημένης ιδιωτικής συμμετοχής. Αυτό που στη Γερμανία περιγράφεται ως «βασική δημόσια ασφάλιση για τους παραγωγικούς», στην Ελλάδα έρχεται ως:

ü  απογευματινά χειρουργεία επί πληρωμή,

ü  λίστες αναμονής που λειτουργούν ως μηχανισμός εκβιασμού,

ü  υποστελέχωση και εξάντληση προσωπικού,

ü  σταθερή αύξηση της ιδιωτικής συμμετοχής που πλέον φτάνει το 35% – από τα υψηλότερα στην Ευρώπη.

Το αποτέλεσμα είναι κοινό: σύστημα δύο ταχυτήτων.

ü  Ένα ΕΣΥ για όσους αντέχουν την αναμονή.

ü  Ένα παράλληλο «ΕΣΥ επί πληρωμή» για όσους αντέχουν την τσέπη.

ü  Και ένα τρίτο σύστημα — αυτό του ιδιωτικού τομέα — όπου η υγεία γίνεται premium προϊόν.

Τα μνημονιακά χρόνια, υπό την εποπτεία της Ε.Ε., ήταν η αρχή. Οι δαπάνες υγείας συρρικνώθηκαν δραματικά. Οι προσλήψεις πάγωσαν. Μονάδες υγείας έκλεισαν. Η ΠΦΥ ουσιαστικά διαλύθηκε.

Η περίοδος μετά τα μνημόνια απλώς άλλαξε τη γλώσσα, όχι την πολιτική. Η «δημοσιονομική προσαρμογή» μετονομάστηκε σε «αποτελεσματικότητα». Η «μείωση δαπανών» σε «αυτονομία νοσοκομείων». Η «ιδιωτικοποίηση» σε «συμπράξεις». Οι λέξεις έγιναν πιο κομψές. Οι πολιτικές έγιναν πιο σκληρές.

Στην καθημερινότητά μας βλέπουμε τι σημαίνει η Ε.Ε. όταν ζητά «εξορθολογισμό δαπανών». Το ζούμε στους διαδρόμους, στις εφημερίες, στα εξαντλημένα τμήματα. Στα νοσοκομεία όπως είναι και το Βενιζέλειο καταγράφεται:

ü  υποστελέχωση και εργασιακή εξουθένωση,

ü  πίεση για απογευματινά ιατρεία και χειρουργεία ως μηχανισμό αύξησης «ιδίων πόρων»,

ü  ελλείψεις σε προσωπικό, καταρρακωμένη ΠΦΥ που μεταφέρει όλο το βάρος στα νοσοκομεία,

ü  αναμονές που πληγώνουν πολίτες και προσωπικό.

Η υγεία ως «κόστος» δημιουργεί νοσοκομεία που κυνηγούν έσοδα αντί να προστατεύουν ανθρώπους.

Αν αυτό είναι το μέλλον της Ευρώπης, εμείς επιλέγουμε να μην το δεχτούμε.

Η πρόταση των γερμανικών εργοδοτικών ενώσεων λειτουργεί σαν καθρέφτης. Μας δείχνει με ακρίβεια το τελικό αποτέλεσμα της πολιτικής πορείας που ακολουθεί η Ε.Ε. και υλοποιούν πρόθυμα οι κυβερνήσεις του Νότου: ένα σύστημα όπου οι ηλικιωμένοι, οι ευάλωτοι, οι φτωχοί αντιμετωπίζονται ως δημοσιονομικό βάρος. Σε αυτό το μοντέλο, η δημόσια υγεία υπάρχει μόνο για τα απολύτως απαραίτητα. Όλα τα άλλα αγοράζονται. Και όποιος δεν μπορεί να αγοράσει, απλώς… περιμένει.

Καλούμε την κοινωνία να σταθεί απέναντι σε αυτήν την πορεία διάλυσης. Κάθε πολίτης είναι θύμα αυτής της πολιτικής. Κάθε εργαζόμενος στην υγεία είναι εξουθενωμένος από αυτή την πολιτική. Κάθε νοσοκομείο μετατρέπεται σε μηχανισμό επιβίωσης αντί για χώρο φροντίδας. Αυτό που συμβαίνει δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Και η απάντηση πρέπει να είναι συλλογική.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

ΚΟΙΝΗ ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ

ΠΕΜΠΤΗ 27 ΝΟΕΜΒΡΗ 2025

ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – 18:00 μ.μ.

Κεντρικό μήνυμα: «Η ΥΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ – ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ»

Καλούμε όλους τους πολίτες, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους νέους, τα σωματεία και τους φορείς να ενώσουν τις φωνές τους. Για να μην περάσει η Ευρώπη της εμπορευματοποίησης. Για να ανατραπεί η Ελλάδα των δύο ταχυτήτων. Για να ξαναγίνει η Υγεία υπόθεση ισότητας, αξιοπρέπειας και ζωής.

Το ποτάμι δεν αλλάζει κατεύθυνση μόνο του. Το αλλάζουμε όλοι μαζί. Αυτή είναι η στιγμή.