Η Πολιτική ως Τέχνη 

Αρκεί μονάχα ένα ερώτημα για να αντιληφθεί κανείς την πολιτική στειρότητα στον τόπο μας, το οποίο θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής: «Ποιό είναι το όραμα για τη χώρα μας τα επόμενα τριάντα χρόνια;».

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό καθορίζεται από την πολιτική, μέσω της διαδικασίας του στρατηγικού σχεδιασμού. Ένας τέτοιος σχεδιασμός, βέβαια, προϋποθέτει μία ατελεύτητη προσπάθεια προσωπικής και συλλογικής αυτογνωσίας, κατά την οποία ο πολιτικός κοινωνεί τις διαχρονικές αξίες της λαϊκής του παράδοσης και τις μετατρέπει σε όραμα για την πορεία της συλλογικότητάς του στο μέλλον. Γεγονός που επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την ερωτική μέθεξη στα νάματα μιας ενδογενούς Παιδείας.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, εξασφαλίζεται η μέγιστη δυνατή συνεκτικότητα μεταξύ των πολιτών, αφού αισθάνονται ότι μετέχουν στην εκπλήρωση μιας μακρόπνοης Ιδέας που υπερβαίνει την ατομικότητά τους. Επί παραδείγματι, θα μπορούσε να αναλογιστεί κανείς τον αντίκτυπο που θα είχε στην εθνική μας αυτοπεποίθηση, η συγκρότηση ενός προγράμματος που θα έθετε ως στόχο την αναγνώριση της ελληνικής, ως πρώτης επίσημης γλώσσας εντός Ε.Ε. Είτε ακόμα και την καθιέρωσή της ως δεύτερης γλώσσας σε εκπαιδευτικά προγράμματα χωρών όπως αυτό των Η.Π.Α., εν είδει ανταλλάγματος για την παραχώρηση των νατοϊκών βάσεων.    

Ώστε, κύριο μέλημα ενός πολιτικού δεν είναι απλώς η διαχείριση τεχνοκρατικών ζητημάτων, αλλά πρωτίστως να εμπνέει τον λαό του και ακολούθως να τον παροτρύνει να ενεργήσει προς την υλοποίηση κοινών στόχων, ακόμη κι αν αυτοί μοιάζουν εκ πρώτης ανέφικτοι. Προς τούτο, θα πρέπει να διαθέτει τη διορατικότητα ενός προφήτη που διαβλέπει τις εξελίξεις στο μέλλον, αλλά και την πρακτικότητα ενός ρεαλιστή που επιχειρεί με τακτικούς ελιγμούς να υπερκεράσει τις δυσκολίες στο παρόν, χωρίς ωστόσο να παρεκκλίνει από τους στόχους του.  

Με άλλα λόγια, ένας οραματιστής πολιτικός χαρακτηρίζεται από την ευαισθησία ενός καλλιτέχνη που προηγείται της εποχής του, έτοιμος να προκαλέσει με την τέχνη του τομή στον Ιστορικό χρόνο. Διαφορετικά, στον βαθμό που η πολιτική δεν ακολουθεί τους κανόνες της Τέχνης, αλλά υποβιβάζεται σε «καριέρα», είμαστε καταδικασμένοι να πορευόμαστε δίχως έμπνευση, παραμένοντας δέσμιοι των κατ’ επάγγελμα διαχειριστών της εθνικής μας παρακμής.

* Ο Κωνσταντίνος Τσαπάκης είναι Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π.