Ήταν «τρελοί» γι αυτό τους έπρεπε η δόξα...

Οι στυγερές δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού τον αιματοβαμμένο Δεκαπενταύγουστο του 1996 στην πράσινη γραμμή της τελευταίας διχοτομημένης χώρας της Ευρώπης…

Στις 15 Αυγούστου όλη η Ελλάδα τιμά με ιδιαίτερη λαμπρότητα, μεγαλοπρέπεια και ταπεινότητα συγχρόνως τη Θεομητορική εορτή, μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης, την Κοίμηση της Θεοτόκου και τη μετάστασή Της στους ουρανούς.

Μία ημέρα όμως πριν οι πιστοί συρρεύσουν στους ναούς της χώρας, όταν το ημερολόγιο δείχνει 14 του μήνα, περνούν από το μυαλό σαν ταινία οι φρικιαστικές στιγμές των ιστορικών γεγονότων του Αυγούστου του 1996 με τις άνανδρες δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού κατά την κορύφωση της πορείας διαμαρτυρίας στην πράσινη γραμμή για την εισβολή του Αττίλα και την κατοχή του βόρειου τμήματος  της Κύπρου.

Ο  Γιώργος Χόμπης ανοίγει τον «πλημμυρισμένο» από το αίμα των ηρώων φάκελο και  εξιστορεί πώς μια μηχανοκίνητη πορεία που μετέφερε το μήνυμα της απελευθέρωσης των κατεχομένων και της επανένωσης της μοναδικής διχοτομημένης χώρας στην Ευρώπη, κατέληξε στις δραματικές στιγμές στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας,  βυθίζοντας στο πένθος τη μαρτυρική Μεγαλόνησο.

Γιατί όπως πολύ εύστοχα καταμαρτυρούν οι στίχοι του τραγουδιού που ερμήνευσε  ο Νότης Σφακιανάκης και γράφτηκε στη μνήμη των ηρώων, το αίμα των οποίων «πότισε» τα χώματα που λαχταρούσαν να δουν ξανά ελεύθερα από την κατοχή του ψευδοκράτους, «οι δειλοί μόνο τους άοπλους χτυπούν».

Μόνο που ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωομού μπορεί να μην ήταν «αρματωμένοι», με μαχαίρια και πιστόλια, ήταν όμως χωρίς αμφιβολία «οπλισμένοι» με περίσσιο θάρρος, πίστη και ανδρεία…

Μοτοσικλετιστές διαφόρων εθνικοτήτων είχαν ξεκινήσει στις αρχές Αυγούστου από το Βερολίνο, αφετηρία με έντονο συμβολισμό την πτώση του τείχους και σύνθημα «Απελευθέρωση η μόνη λύση», κομίζοντας ουσιαστικά το μήνυμα για επανένωση της τελευταίας διχοτομημένης χώρας της Γηραιάς Ηπείρου.

Αφού διέσχισαν την Πράγα, τη Βουδαπέστη, το Βελιγράδι, τον Βόλο, έφθασαν στο λιμάνι του Πειραιά, από όπου θα κατέπλεαν για την Κύπρο με τελικό προορισμό την Κερύνεια.

Το κομβόι των χιλιάδων δικυκλιστών φθάνει στο λιμάνι της Λεμεσού στις 10 Αυγούστου και γίνεται δεκτό με εκδηλώσεις συγκίνησης και ευγνωμοσύνης. Κατά την αποβίβασή τους στο κυπριακό έδαφος εθελοντές μοίραζαν λευκά τριαντάφυλλα, ενώ συγκεντρωμένος κόσμος σε διάφορα σημεία κατά μήκος της διαδρομής χειροκροτούσε τους οδηγούς.

Το μεγάλο ραντεβού είχε δοθεί για το πρωί της επόμενης ημέρας, 11 Αυγούστου,  στο Μακάρειο Στάδιο. Λίγες ώρες πριν την εκκίνηση για τον τελικό τους προορισμό, το προεδρείο της Ομοσπονδίας υποκύπτει στις πολιτικές πιέσεις για ακύρωση της πορείας υπό το κράτος των τουρκικών απειλών ότι μέλη των ακροδεξιών Γκρίζων Λύκων θα άνοιγαν πυρ εναντίων των διαδηλωτών, αλλά η σχετική ανακοίνωση, η οποία πραγματοποιήθηκε διά μεγαφώνου, έγινε δεκτή εν μέσω σφοδρών και οργισμένων αντιδράσεων.
 
Παρακούοντας  εντολές και εκκλήσεις, οι μοτοσικλετιστές χωρίζονται σε ομάδες και φθάνουν σε Άχνα, Σοπάζ, Δερύνεια, την ίδια στιγμή που οι αστυνομικές δυνάμεις αδυνατούσαν να θέσουν υπό τον πλήρη έλεγχό τους την κατάσταση.  
 
Μερίδα των διαδηλωτών καταφθάνει στη Δερύνεια και πολλοί από αυτούς περνούν στη νεκρή ζώνη, ενώ στην απέναντι πλευρά εμφανίζονται μέλη των Γκρίζων Λύκων, πολίτες και μέλη της «λεγόμενης» αστυνομίας του ψευδοκράτους και εξαπολύουν επίθεση  με ξύλα, ρόπαλα και πέτρες.   

Στην προσπάθειά του να σώσει έναν παγιδευμένο στα συρματοπλέγματα συμπατριώτη του, ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ εγκλωβίζεται από το φανατισμένο πλήθος  και δέχεται θανατηφόρα χτυπήματα. Ξυλοκοπείται κτηνωδώς, με πρωτοφανή βιαιότητα από τον εξαγριωμένο όχλο των βαρβάρων, ο οποίος  χρησιμοποιούσε ξύλα, πέτρες και λοστούς, αφήνοντας την τελευταία του πνοή, την ώρα που δεκάδες ήταν και οι τραυματίες.

Οι σκηνές κάνουν αμέσως το γύρο του κόσμου,  καθώς τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδιδαν  σε απευθείας σύνδεση με τη μαρτυρική Μεγαλόνησο τα γεγονότα.

Η κηδεία του Ισαάκ πραγματοποιείται τρείς ημέρες αργότερα στις 14 του μήνα. Αμέσως μετά την εξόδιο ακολουθία πολυπληθής ομάδα διαδηλωτών φθάνει στο σημείο της δολοφονίας για να εναποθέσει στεφάνια και λουλούδια στον τόπο του μαρτυρίου του αδικοχαμένου 24χρονου και να τιμήσει με αυτό τον τρόπο τη μνήμη του, με νέες συγκρούσεις να μην αργούν να ξεσπάσουν ξανά.

Ο μαυροφορεμένος, ξάδερφος του Ισαάκ, Σολωμός Σολωμού, αγνοεί τις προειδοποιήσεις και έχοντας το τσιγάρο στα χείλη για να συγκρατήσει την οργή και να «ξεγελάσει»  τη συγκίνησή του,  ξεφεύγει από τις δυνάμεις των Κυανόκρανων του ΟΗΕ περνάει το οδόφραγμα και σκαρφαλώνοντας στον ιστό με σκοπό να κατεβάσει την τουρκική σημαία, την ώρα που άλλοι διαδηλωτές του φώναζαν να μην πλησιάζει και να επιστρέψει, δέχεται πυρά και πέφτει νεκρός από τις σφαίρες των Τούρκων, λίγα μέτρα από το σημείο που έχασε τη ζωή του ξάδερφός του Τάσος.

Από το μπαράζ των πυροβολισμών που ακολουθεί τραυματίζονται πιο ελαφρά έντεκα συνολικά άτομα, μεταξύ των οποίων και μέλη της ειρηνευτικής δύναμης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Τον Ιούνιο του 2008 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Τουρκία για τις δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού.

Οι κυπριακές Αρχές βασιζόμενες σε οπτικοακουστικό υλικό αναγνώρισαν τους δράστες των στυγερών εγκλημάτων, ενώ διεθνή εντάλματα σύλληψης  εκδόθηκαν για πέντε από αυτούς, ανάμεσά τους και ο έποικος , πρώην αξιωματικός του τουρκικού στρατού, υπουργός του ψευδοκράτους και πράκτορας των Μυστικών Υπηρεσιών της γειτονικής χώρας, Κενάν Ακίν.

Ό ίδιος ο Ακίν πάντως μιλώντας χρόνια αργότερα, είχε αρνηθεί ότι ήταν αυτός που πυροβόλησε τον Σωλομό, υπονοώντας ότι πυρ άνοιξαν στρατιώτες του ψευδοκράτους.

Κανένας από τους δράστες όμως που έκοψαν το νήμα της ζωής του 24χρονου παλικαριού δεν έχει συλληφθεί για να λογοδοτήσει και να τιμωρηθεί…