Οι προτεραιότητες για να ανατραπεί η αδιέξοδη κατηφορική πορεία του τόπου

Η ομιλία κατά την ιδρυτική συνάντηση του «Κινήματος Δημοκρατίας» στο Ηράκλειο, παρουσία (Διαδικτυακά) του Στέφανου Κασσελάκη

 
Ας ξεκινήσουμε από τις προτεραιότητες αυτού του τόπου. Πως θα ανατραπεί η αδιέξοδη κατηφορική του πορεία, πως η λαϊκή πλειοψηφία, και  κυρίως η νεολαία, θα πάρουν στα χέρια τους τα ηνία αυτής της αναστροφής.                         Πως θα ανατραπεί ένα διεφθαρμένο πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά αδιέξοδο σύστημα διαχείρισης που μόνη του δύναμη το μοίρασμα του δημοσίου χρήματος, ώστε να διατηρείται στην εξουσία.                                                           Το δικό μας κίνημα πρέπει να διαφοροποιηθεί ριζικά από αυτό, αλλά και από τους υφιστάμενους κομματικούς σχηματισμούς που εκόντες – άκοντες παίζουν ρόλους   σε ένα παρηκμασμένο πολιτικό σκηνικό.                                             Πρέπει να απευθυνθούμε για συμμετοχή στον κόσμο που ενώ δίνει την ψήφο του κρατάει αποστάσεις  και αντιστέκεται στα πεπραγμένα του πολιτικού συστήματος.                                                                                                                 Πρέπει να απευθυνθούμε στην πλειοψηφία του λαού που δεν ψηφίζει, σνομπάρει τα GALLOP και  δεν θέλει, από πολιτική επιλογή, να το στηρίζει. Αυτούς που αποκαλούμε ΑΠΟΛΙΤΙΚ, θιασώτες του καναπέ. Αυτοί που έχουν πολιτική άποψη και το εκφράζουν με το: «όλοι είναι ίδιοι», «δεν δίνω την ψήφο μου για να απογοητευτώ πάλι». Αυτοί που στην μεγάλη πλειοψηφία είναι  ΝΕΟΙ.                                                                                                                    

 Δεν φτάνει για να μας ακούσουν η κραυγή «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Πρέπει να το αποδείξουμε κιόλας:                                                                                                                  

α. Να τους απευθυνόμαστε με τρόπο συμβατό με τις επικοινωνιακές τους συνήθειες                                                                                                                          

β. Οι θεσμικές μας προτάσεις, από μάθημα Συνταγματικού Δικαίου, να γίνουν πραχτικές  που  εξασφαλίζουν συμμετοχή σε αποφάσεις που τους αφορούν.                                                                                                              

γ.  Οι προγραμματικές θέσεις να μην μένουν στην απαρίθμηση ΘΑ για  μακρινούς νεφελώδεις στόχους.  Πρέπει να είναι ορατές και εφαρμόσιμες, με βάση την πραγματικότητα, προτάσεις που θα συνδέουν το παρόν με το αύριο, για μια Ελλάδα που οριστικά θα έχει εγκαταλείψει τον δρόμο της παρακμής, για το ελληνικό όνειρο,  για την ΝΕΟΛΑΙΑ.                                                                  

Η ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ ΜΑΣ είναι  ένα κείμενο με τέτοια χαρακτηριστικά. Δεν πρέπει να μείνει ένα αρχειοθετημένο συμβόλαιο.                                                                                            

Ο επικεφαλής του κινήματός μας Στέφανος Κασσελάκης, που είναι σήμερα μαζί μας, είναι εγγύηση γι’ αυτό. Είναι ο μόνος πολιτικός αρχηγός από την μεταπολίτευση (ίσως και παλιότερα) που προέρχεται από την πραγματική οικονομία και οι προτάσεις του είναι γειωμένες σ’ αυτήν.                                                                                                                                                                                      

Το ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ πρέπει να εμπνεύσει, να συντονίσει, να μπει μπροστά στις ώριμες διεκδικήσεις της κοινωνίας. ΠΩΣ;                                                                                                                                                                         

Α. Αλλάζουμε σελίδα δεν κοιτάμε πίσω. Το να πυροδοτούμε την αντιπαράθεση με τους πρώην συντρόφους δεν ωφελεί, αντίθετα τους κρατάει αξιόμαχους. Πρέπει να παίξουμε στο δικό μας  γήπεδο, της συνάντησης με ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις. Σε επόμενες φάσεις αρκετοί θα επανέλθουν. Όσο και αν έχουν ηθική ευθύνη που ακολουθούν τους οργανωτές του πραξικοπήματος, ταυτίζοντας τους, τους  κάνωμε ποιο επιθετικούς (και λόγω ενοχών). Μας οδηγούν σε αντιδικίες και επιχειρήματα που υποβαθμίζουν τον πολιτικό διάλογο που, το κυριότερο, δεν ενδιαφέρουν την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας.                                                                                                                          

Β. Το νέο κίνημα που ξεκινάμε δεν πρέπει να είναι οργανωτικά COPY   PEIT των παλιών σχημάτων.  Χρειάζεται ιδιαίτερα εμείς που  τα ζήσαμε, να αναμετρηθούμε με τα βιώματα μας. Να ετοιμαστούμε για ένα ριζικό επανακαθορισμό των όρων και διαδικασιών της συλλογικής μας πορείας. Δεν γίνεται ο κόσμος που λέμε να απευθυνθούμε και να συμπορευθούμε, ιδιαίτερα η νεολαία, να μαντριστεί  σ’ ένα σχήμα του 3 %. Κύριο χαρακτηριστικό ανοικτό στην κοινωνία όχι κλειστό CLUB.                                                                                                                                                                                

Γ. Η βάση της συμπόρευσής μας πρέπει να είναι η κοινή προσπάθεια του ΕΜΕΙΣ και όχι του ΕΓΩ. Όχι στην λογική της επιβολής των απόψεων μας η της παρέας μας, το κλείσιμο αυτιών και στομάτων στην διαφορετική άποψη. Μια οργανωμένη συλλογικότητα που θα αναδεικνύει στελέχη  με πρωτοβουλία και συλλογική ευθύνη. Η εικόνα που ζήσαμε στελεχών, ορισμένοι μάλιστα νέοι στην ηλικία, που εξαντλούσαν την συμμετοχή τους σε αυτοπροβολή και προώθηση ιδιοτελών στοχεύσεων δεν πρέπει να βρει πρόσφορο έδαφος στον νέο φορέα.                                                                                                                                                                        

Δ. Καταλαβαίνω ότι το νέο κίνημα θα στηριχθεί, τουλάχιστον στο ξεκίνημα και σε παλιότερα στελέχη. Δεν θα είναι σωστό να διαχωριστούμε σε παλιούς και νέους. Ούτε σε περιορισμούς στην αξιοποίηση της διαθεσιμότητας των παλαιότερων, ούτε επιφύλαξη στην διαφορετικότητα των νέων. Όμως πρέπει να αποφύγομε από την αρχή μια εικόνα αναπαλαίωσης. Πρέπει το ΝΕΟ να αποπνέει φρεσκάδα πρόσωπων, ιδεών, συμπεριφορών.