Θλιβερή εποχή!

Από μικρός θυμάμαι το νου μου να τυραννιέται χωρίς να μπορεί να βρει εξηγήσεις για τα ανυπέρβλητα προβλήματα που ζούμε. Για τις ακατανόητες πολιτικές που με απορία ζούμε υποφέροντας. Φτώχεια, λιτότητα, καταπίεση, ανεργία, εμπαιγμός, τυραννίες και ανεξέλεγκτες κυβερνήσεις. Μόνο μικρές εκλάμψεις  ζήσαμε και ξανά μαύρες νύχτες. Κουραστήκαμε και απογοητευτήκαμε να βλέπομε να υποτιμούν και να υποβαθμίζουν το λαϊκό πολιτισμό.  Κουράστηκε η πατρίδα από τις ανόσιες πράξεις των φρικτών κυβερνητών. Κι όποιος ήταν ενάντια περνούσε κακά! Τα έργα τους μολύνουν το φως της ημέρας.

 Όταν πήγε να φανεί λίγο φως, ορμούσε όλο το κατεστημένο για να συκοφαντήσει και να εξουδετερώσει κάθε προσπάθεια ανανέωσης, εθνικής συμφιλίωσης, οικολογικής ανάπτυξης, αντιμετώπισης των δυσκολιών του λαού και προόδου. Το κατεστημένο έχει θέσει στο περιθώριο το λαϊκό πολιτισμό και τη Τέχνη. Μην ανοίξουν τα μάτια των ανθρώπων! Να ζούμε σε μια χώρα προτεκτοράτο και να νομίζομε ότι περνάει ο λόγος μας!

Οι μάχες είναι άνισες ενάντια στις καθεστωτικές δυνάμεις. Κι όσο υπάρχουν αντιστάσεις, τόσο πιο άγρια είναι η επίθεση από τους υπηρέτες της φρικτής εξουσίας. Με λύσσας αφρούς ωρύονται και με όλα τα μέσα που διαθέτουν, γραφικά και δυναμικά. Κι όμως είναι τόσο κοντά σε εμάς που πολλές φορές δεν μπορούμε να τους δούμε και να τους αντιληφτούμε.

Δεν ξέρω ποιοι υποκρίνονται και ποιοι πραγματικά χαίρονται, που η μοίρα χτυπάει τα ατίθασα πνεύματα και τους ανθρώπους του μόχθου. Ας σηκωθούν από τους τάφους, σε αυτές τις σκληρές μέρες, όσοι αγάπησαν τη πατρίδα, τη λευτεριά και την αδούλωτη ψυχή της, όσοι στάθηκαν στο μετερίζι απέναντι σε κάθε τύραννο και βάρβαρη εξουσία. Όσοι κόντραραν κάθε εξουσιαστική τάξη και αντίληψη για να μας πουν το λόγο της αλήθειας.  Να δούμε με τα μάτια τις μεγάλες αλήθειες για τη πατρίδα και τους λαϊκούς ανθρώπους, από όποια κοινωνική ομάδα κι αν προέρχονται.

Η εξουσία μεθάει τους εξουσιαστές και τους συστημικούς καταχραστές του δημόσιου πλούτου. Τους μεγάλους «νόμιμους» ληστές. Αφήνουν και μια ελεημοσύνη στους διακονήρηδες, που γίνονται φανατικοί υποστηρικτές της άπονης εξουσίας. Ο λαός όμως στις κακές κρύες νύχτες δεν πρέπει να κοιμάται. Να αγρυπνά πρέπει. Οι λύκοι φρουρούν τα παλάτια της εξουσίας όμως φοβούνται τον ήχο της φωνής της κοινωνίας. Της ενωμένης κοινωνίας!

Ο κόσμος γερνάει και τυφλώνεται. Χωρίς τη νεολαία και την αμφισβήτηση απομένει αδρανής στις ραδιουργίες των εξουσιαστών, που ακονίζουν τα ματωμένα μαχαίριατης επικοινωνίας, σύμβολα των ληστών. Χωρίς ανήσυχους πνευματικούς ανθρώπους η νύχτα χαρίζει ώρες με πυκνό σκοτάδι!

Μέχρι που θα φτάσει η νύχτα;

Δεν αρκεί ο πόθος  που κι αυτός υποφέρει και καταλαγιά μπροστά στο φόβο. Ο φόβος που νικά τη τόλμη. Ο φόβος που σβήνει το φως της ζωής. Που κρούβει τη δύναμη και μας ρίχνει στην αδράνεια, στην απάθεια. Ο φόβος που μας κάνει υποτελείς στη δύναμη των εξουσιαστών και του χρήματος, που μας εξαθλιώνει και μας αφανίζει. Που αρρωσταίνει τη λαϊκή ψυχή κόβοντας τα φτερά της! Μοιάσαμε στον άρρωστο που δεν θέλει να γιατρέψει την αρρώστια του, αλλά ακούει τους τσαρλατάνους της αμάθειας!

Η βάρβαρη εξουσία με αδιαντροπιά επιτελεί τους σκοπούς της, χωρίς οίκτο, έτσι ώστε μέχρι και ο διάβολος την καταγγέλλει αλλά ούτε αυτόν τον πιστεύει πια κανείς. Τον πνίγει κι αυτόν ο φόβος και τα λέει με μισόλογα και ακαταλαβίστικες θεωρίες. Έτσι η δεσποτική εξουσία μας υποδέχεται και μας ταπεινώνει. Ακόμη και το διάβολο τον μετατρέπει σε χαρουποδιακονιάρη! Μόνο ο τρελός του χωριού φωνάζει ότι σαν σκλαβώσομε τις μηχανές και τη τεχνική νοημοσύνη θα βρούμε τρόπους να ζήσομε καλά!

Κι εσύ μου λες ότι:

Δεν έχω ώρα τώρα να μιλήσομε για αυτά. Έχεις τρομάξει και τρομάζομε όλοι ακόμη περισσότερο στην ιδέα να τα βάλομε με τη βάρβαρη εξουσία. Μας δείχνουν αυτό που θέλουν να δείξουν για να μην δούμε αυτό που είναι! Υποταγή και πίστη μας ζητάνε ενώ οι ακρίδες πιο επιθετικά ορμούν. Κι εμείς ζούμε χωρίς να ζούμε. Ο χρόνος δεν έχει ζωή. Όμως ότι ζούμε ή δεν ζούμε είναι εδώ. Οι παλαιότεροι τράβηξαν πολλά και οι νέοι τραβούνε πολλά περισσότερα. Είναι θλιβερό το βάρος της εποχής μας!

Έχομε κάτι να κάνομε; Θα μένομε γυμνοί χωρίς πνοή και ζωή;

Ποιος θα το πει;

Πότε θα μιλήσομε;

Αν τελειώσει το παζάρι του ξεπουλήματος τότε τι θα έχομε να πούμε; Ψευδαισθήσεις κριτικής και διαλογισμού χωρίς ορθή κρίση. Τσακωσμούς, εσωστρέφεια, ορθοδοξίες, στατικά δόγματα, αγάπες και  καρδούλες.

Αλίμονο, τότε δεν θα υπάρχει ούτε τόπος, μα ούτε και χρόνος! Οι σκοτεινές ώρες της νύχτας φοβούνται τον ήλιο της πρώτης αυγής! Φοβούνται τη φωνή της σιωπής του λαού σαν γίνεται τραγούδι στο στόμα της οργισμένης κοινωνίας! Φοβούνται το τραγούδι στα χείλη του ενωμένου λαού!