Το μη χείρον βέλτιστον για την εκπαίδευση

Η πανδημία, η οποία εμφανίστηκε περίπου στην αρχή του έτους, δημιούργησε  ένα ζοφερό περιβάλλον για όλους, με ποικίλες κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές συνέπειες.  Λέγεται ότι οι δύσκολες καταστάσεις, δημιουργούν ευκαιρίες για εκείνους που είναι αρκετά έξυπνοι για να τις αντιληφθούν. Η πανδημία λοιπόν, φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτό το ρητό στον τομέα της εκπαίδευσης. Είναι αλήθεια ότι αυτή η μεγάλη δοκιμασία αλλά και πρόκληση δημιούργησε μια αδήριτη ανάγκη προκειμένου να αξιολογήσουμε τις καταστάσεις, να αναθεωρήσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τις πραγματικές αξίες.

 Ο -από πολλούς αμφισβητούμενος- χώρος της εκπαίδευσης, έδωσε  αποστομωτικές, μα και συγκινητικές απαντήσεις, με την απίστευτη ετοιμότητα, υπευθυνότητα και σοβαρότητα, που ανταποκρίθηκε στις νέες συνθήκες . Το όφελος όμως αυτό δεν αρκεί να περιοριστεί σε απλές διαπιστώσεις, αλλά θα πρέπει να μετουσιωθεί σε πράξεις και ενέργειες στην κατεύθυνση της άρσης των κακώς κειμένων στον χώρο της εκπαίδευσης. Ως εκ τούτου εφαρμογή της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης σε ανηλίκους μόνον ως συμπληρωματική (και αυτό υπό όρους) της δια ζώσης εκπαίδευσης μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον εκπαιδευτικό κόσμο.

   Σίγουρα, τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά. Για παράδειγμα, "Γίνεται η ίδια διδασκαλία πίσω από μια οθόνη" ή "Ποιά είναι τα οφέλη για τον μαθητή που χρησιμοποιεί την εξ αποστάσεως εκπαίδευση" ή "Είναι ο εκπαιδευτικός τόσο κοντά στους μαθητές όσο ήταν στη δια ζώσης εκπαίδευση;". Όλα αυτά είναι  λογικά ερωτήματα που είχαμε όλοι –εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές-  όταν ξεκίνησε αυτό το νέο εγχείρημα, αλλά με την πάροδο του χρόνου, εξοικειωθήκαμε, μάθαμε και προσαρμοστήκαμε με αυτόν τον τύπο διδασκαλίας. Όπως εξάλλου είναι φυσικό και αναμενόμενο η μορφή αυτή εκπαίδευσης δεν είναι γνωστή και διαδομένη , άρα, είναι μικρή ακόμη η επίδρασή της στο κοινό. Επίσης, για πολλούς, μειονέκτημα αποτελεί η περιορισμένη ή η πιο απρόσωπη επαφή μεταξύ διδάσκοντα και διδασκόμενων όπως και μεταξύ των μελών μιας ψηφιακής τάξης.

   Κάθε εχέφρων νους μπορεί να κατανοήσει ότι η τηλεκπαίδευση είναι μία προσωρινή ‘’λύση ανάγκης’’, με πολλά προβλήματα και περιορισμένες δυνατότητες. Όμως πρέπει να παραδεχτούμε πως η εξ αποστάσεως εκπαίδευση είναι χίλιες φορές καλύτερη από την καθόλου εκπαίδευση. Για το λόγο ότι η κατάσταση αυτή είναι και δεν αλλάζει, μα κυρίως, ότι η ψυχική υγεία μικρών και μεγάλων πρέπει να προστατευτεί, ας κάνουμε ότι μπορούμε για να βελτιώσουμε τη προδιάθεση μας για τη διαδικασία και ας ελπίσουμε ότι το τέλος αυτής της πρωτόγνωρης περιπέτειας δεν θα είναι πολύ μακριά, συμβάλλοντας σ' αυτό, ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι μαζί συλλογικά.

*Η Ευγενία Γαλαζούλα ειναι εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης - Ερευνητικό μέλος του Πανεπιστημίου Frederick της Κύπρου