Το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις ναρκοθετεί το παρόν και το μέλλον μας.

Με το νόμο πλέον του κράτους 4703/2020,  η κοινωνική συνοχή κινδυνεύει, αλλά και θεμελιώδη για τη Δημοκρατία θεσμοθετημένα δικαιώματα, περιορίζονται ή τίθενται υπό αμφισβήτηση.

Ο νόμος για τις διαδηλώσεις, δημιουργεί ένα ασφυκτικό πλαίσιο για εργαζόμενους, κοινωνικές ομάδες, και συνολικά την κοινωνία, σε σχέση με το δικαίωμά τους να διαδηλώνουν και να διεκδικούν.

Η κεντρική ιδέα της κρατικής πολιτικής είναι πως όποιος διαφωνεί, διαμαρτύρεται, ή αμφισβητεί την εξουσία και τις αποφάσεις της, είναι εχθρός του κράτους, από τον οποίο κινδυνεύει τόσο η ίδια η εξουσία, όσο και η τάξη και ασφάλεια όλων.

Κατασκευάζεται έτσι ένας εχθρός, ο οποίος δεν είναι συγκεκριμένος, αλλά κατά περίπτωση, η κοινωνική ομάδα και τα άτομα που διεκδικούν κάθε φορά από το κράτος να εισακουστεί η φωνή τους και να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους.

Για να μπορέσει βέβαια να λειτουργήσει αυτή η «κατασκευή» θα έπρεπε να οριστεί τι επιτρέπεται, τι απαγορεύεται, ποιος το επιτρέπει ή το απαγορεύει, αλλά και ένα σύστημα ποινών που να αποτρέπουν τέτοιες ενέργειες, όπως αυτή της διαδήλωσης.

Η αστυνομία και το λιμενικό λοιπόν, έχουν πλέον αποφασιστικό ρόλο στην απαγόρευση ή μη μιας συνάθροισης. Έχουν πολιτική γνώμη αλλά και μαντικές ικανότητες, καθώς δρουν προληπτικά, αν θεωρήσουν ότι διαδηλωτές ή ομάδες κατά τη διάρκεια συνάθροισης μπορεί να προκαλέσουν ζημίες, ενώ ταυτόχρονα επιχειρείται εξίσωση της μικροπαραβατικότητας με την εγκληματικότητας, σκοπίμως, αλλά και με την τρομοκρατία.

Βάζει νέους κανόνες στους δημόσιους χώρους και τη χρήση τους από τους πολίτες. Προσπαθεί να ελέγξει πλήρως τους κοινωνικούς χώρους με το ισχυρό όπλο του φόβου της κύρωσης, αλλά και του κοινωνικού στιγματισμού.

Η εξουσία λοιπόν, διολισθαίνει στην αυταρχικότητα για να διασωθεί και να εξαφανίσει τις κοινωνικές αντιδράσεις, σε αγαστή συνεργασία με μεγάλα συμφέροντα, των οποίων η οικονομική δραστηριότητα θίγεται από τις συγκεντρώσεις.

Διολισθαίνει στην αυταρχικότητα για να επιβληθεί ως η κυρίαρχη ιδεολογία του κράτους.

Δρα προληπτικά και τοποθετεί απέναντί της εχθρούς, ώστε να δημιουργήσει ένα πεδίο σφοδρής σύγκρουσης πάνω στο οποίο θα νοηματοδοτήσει, τόσο θα διακυβεύματα του αύριο, αλλά και θα εξουδετερώσει τους ιδεολογικούς εχθρούς της, με το πρόσχημα της ασφάλειας και της κοινωνικής συνοχής.

Καταργεί δηλαδή την ουσία της Δημοκρατίας, που είναι η ελευθερία έκφρασης, ο συγκερασμός διαφορετικών απόψεων, και η αρμονική συνύπαρξή τους.

Στήνεται ένα καθεστώς, που έχει φίλους και εχθρούς.

Οι παλαιότεροι αντιλαμβάνονται πλήρως περί τίνος πρόκειται. Το έχουν ζήσει ξανά. Κάποιοι έχουν κυνηγηθεί στο παρελθόν ως εχθροί του καθεστώτος.

Οι νεότεροι, ήδη έγιναν στόχος της κυβέρνησης της ΝΔ, λόγω της εκ φύσεως εκρηκτικότητάς τους και ριζοσπαστικότητάς τους.

Θα ήταν πολύ λίγο να αναλύσουμε πώς ο νόμος «τεντώνει» κατά το δοκούν το άρθρο 11 του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα στη διαδήλωση, καθώς παρακολουθώντας από την αρχή της διακυβέρνησης της ΝΔ, πολιτικές αποφάσεις, την καταστολή  στις διαδηλώσεις, τις έρευνες σε σπίτια, την φίμωση της αντιπολίτευσης στα ΜΜΕ, καταλαβαίνουμε όλοι ότι το σχέδιο είναι ένα.

Να σβήσουν από την εικόνα όλες τις προοδευτικές δυνάμεις και φωνές του τόπου, οι οποίες εκφράσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις, αλλά και ελέγχουν την εξουσία και τις αποφάσεις των κυβερνώντων.

Τώρα είναι ανάγκη να ενώσουμε τη φωνή μας και τις δυνάμεις μας για ένα μέλλον που θα χωρά τις ανάγκες και τις ελευθερίες όσων πνίγονται από τις πολιτικές μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης Δεξιάς.