Γιάννης Κτιστάκης: Πως μετέτρεψε ένα δημοτικό ακίνητο γεμάτο σκουπίδια σε περβόλι με αγαθά για τη γειτονιά και περαστικούς

Ο Γιάννης Κτιστάκης , συνταξιούχος ταξιτζής εδώ και λίγους μήνες, είναι δημότης Ηρακλείου κι ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που ζουν σε αυτή την πόλη και θέλει να τη βλέπει όμορφη, καθαρή, χωρίς να τα περιμένει όλα από τους άλλους.

Όπου μπορεί και όσο μπορεί βάζει το δικό του λιθαράκι.

Γνωρίζοντας τον καλά από τις εξορμήσεις του Ορειβατικού Συλλόγου Ηρακλείου, όπου με μεγάλη προθυμία αναλαμβάνει να τον άχαρο και κουραστικό ρόλο να είναι ο τελευταίος της ομάδας για να προσέχει μην βγει κάποιος εκτός πορείας εποπτεύοντας από τα μετόπισθεν ώστε όλα να πάνε καλά, διαπίστωσα πως η τακτική αυτή είναι γενικότερα στάση ζωής του.

Και πως την μετουσιώνει στη γειτονιά του;

Μα με το να πάρει μια δημοτική έκταση απέναντι από το σπίτι του κι από σκουπιδότοπο να τη μετατρέψει σε ένα δημόσιο περβόλι με πολύ προσωπική δουλειά.

Κι όταν λέμε περβόλι το εννοούμε, καθώς όλο το χρόνο στην έκταση αυτή μπορεί κάποιος να βρει λαχανικά, ενίοτε και φρούτα αλλά και να αναλάβει ένα κομμάτι αυτής της γης  να φτιάξει, αν το θελήσει, το δικό του προσωπικό περβολάκι.

Συναντήσαμε το Γιάννη Κτιστάκη στη γωνία Ιώνος και Πικροδάφνης, στη συνοικία του Αγίου Ιωάννη, όπου βρίσκεται αυτό το ιδιαίτερο περβόλι και μας μίλησε για το όλο εγχείρημα, που μετρά τουλάχιστον 17 χρόνια, από τότε δηλαδή που έκτισε εκεί το σπίτι του και μετακόμισε στη γειτονιά.

Όπως μας λέει, έβλεπε από το σπίτι  το ακίνητο αυτό να είναι γεμάτο σκουπίδια, μπάζα και νάιλον, που πετούσε ο Δήμος και συμπλήρωναν ασυνείδητοι πολίτες, και αγανακτούσε.

Με γνωριμίες που είχαν οι Μανόλης Ρομπογιαννάκης και Βαγγέλης Φανιουδάκης πίεσαν το Δήμο και κατάφεραν όλο αυτό το «σκουπιδαριό» να απομακρυνθεί.

Στην έκταση με το ασπρόχωμα έμειναν μόνο κάποια δέντρα ελιάς, φυτεμένα χρόνια πριν.

Τότε σκέφτηκε ο Γιάννης, με τη σύζυγο του Ελένη Οικονομάκη, για να ομορφύνει λίγο η γειτονιά να πάρουν από το δασαρχείο του Ηρακλείου δέντρα και να τα φυτέψουν.

Πράγματι φυτεύτηκαν αρχικά κυπαρίσσια και ευκάλυπτοι  και ο χώρος άρχισε κάπως να ομορφαίνει.

Πρακτικό μυαλό όμως ο Γιάννης Κτιστάκης, στη συνέχεια, αφού ο Δήμος, δεν είχε κάποια σχέδια για την έκταση και την αξιοποίηση της, φύτεψε και μερικές μουσμουλιές που και όμορφα δέντρα είναι και δίνουν καρπούς τους οποίους μπορούσαν να κόψουν και να γευθούν και οι γείτονες αλλά και περαστικοί από το σημείο.

Κάπως έτσι σταδιακά το ακίνητο «υιοθετήθηκε» από το Γιάννη και κάποιες γειτόνισσες του, την Δέσποινα Μαραγκάκη και την κ. Βίκη,  που ανέλαβαν να το προσέχουν, να το κρατούν καθαρό και να το καλλιεργούν ώστε τα αγαθά του να τα χρησιμοποιούν κι εκείνοι αλλά και όποιος άλλος το επιθυμούσε ακόμα κι αν δεν ήταν από τη γειτονιά.

Φυτεύτηκαν φοίνικες, γκότσι μπέρι, δέντρα εσπεριδοειδών,  λίγα δέντρα αβοκάντο, μπανανιές, αρωματικά φυτά, φραγκοσυκιές, μυρτιές, φυτά dragon, χαρουπιές, και κοντά σε αυτά εποχιακά λαχανικά.

Όταν επισκεφθήκαμε το δημόσιο περβόλι είδαμε για παράδειγμα μαρούλια, αγκινάρες, κουκιά, μελιτζάνες και λαχανίδες στο τελείωμα τους, παπούλες, άγρια ραδίκια, κρεμμύδια.

Το καλοκαίρι, όπως μας είπε ο Γιάννης, φυτεύουν ντομάτες, πιπεριές, βλίτα κι άλλα λαχανικά.

Και μη νομίζει κανείς πως πρόκειται για ένα χωράφι με εύφορο χώμα που καλλιεργείται με ευκολία.

Το χώμα του είναι ασπρόχωμα, σαν κούσκουρας, βαρύ και δύσκολο στο σκάψιμο και στις αποδόσεις του. Πολύ περισσότερο για καλλιέργειες όπως αυτές που κάνει ο Γιάννης με τις γειτόνισσες του, που δεν ψεκάζονται και είναι επί της ουσίας βιολογικές.

Το νερό που τρέχει στους δρόμους το χειμώνα κινδυνεύει εξάλλου να δημιουργήσει νεροφαγώματα στο χωράφι γι αυτό και ο Γιάννης κατασκευάζει αναχώματα, ενώ για να προστατεύσει τα λαχανικά από σκύλους, που θα θελήσουν να κάνουν εκεί την ανάγκη τους, έχει φτιάξει και περιφράξεις με βασικό υλικό το ξύλο παλέτας.

Με τα ίδια ξύλα έχει δημιουργήσει και ταμπλό για να κολλάνε έξω από το περβόλι αφίσσες και άλλα ενημερωτικά εκδηλώσεων ώστε να μην ρυπαίνουν κολλώντας τα πάνω σε στύλους της ΔΕΗ και τοίχους.

Επειδή η λογική της ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης κυριαρχεί στις πρακτικές του, φροντίζει μάλιστα τα ξύλα των περιφράξεων αλλά και αυτά με τα οποία κατασκεύασε τα σπιτάκια φύλαξης των εργαλείων να τα εμποτίσει με χρησιμοποιημένο λάδι που παίρνει από συνεργεία αυτοκινήτων ώστε να μην σαπίζουν.

Και τα κλαδιά αλλά και τα υπολείμματα των φυτών μετά από κάθε καλλιεργητική περίοδο δεν πετάγονται.

Αντίθετα μπαίνουν σε λάκκο ανακύκλωσης, που έχει δημιουργήσει μέσα στο ακίνητο, και μετατρέπονται σε λίπασμα.

Ως λίπασμα χρησιμοποιεί και κατακάθια καφέ τα οποία παίρνει από καφετέριες του Ηρακλείου.

Ο Δήμος Ηρακλείου βοηθά από την πλευρά του παρέχοντας δωρεάν νερό ενώ λίγα χρόνια πριν είχε γίνει και βράβευση του Γιάννη Κτιστάκη από τη Δημοτική Αρχή για την προσπάθεια του.

Βέβαια με παράπονο θυμάται πως λίγες ημέρες μετά το βραβείο τον επισκέφθηκε η Δημοτική Αστυνομία για να του επιβάλλει πρόστιμο για κατάληψη δημόσιου χώρου.

Ευτυχώς τότε αντέδρασε όλη η γειτονιά προσκομίζοντας μάλιστα στη Δημοτική Αστυνομία δημοσιεύματα που κατέγραφαν τη βράβευση του.

Κι επειδή ο χώρος είναι μεγάλος και αρκεί και για άλλες χρήσεις ο πολυμήχανος Γιάννης Κτιστάκης έχει φτιάξει παγκάκια και τραπέζια ακόμα και κούνια για τους πιτσιρικάδες της γειτονιάς.

Έπρεπε να έβλεπες, μου είπε, την περίοδο  του κορωνοϊού τι κοσμοσυρροή είχε αυτό το χωράφι από παιδιά που, λόγω της απαγόρευσης μετακίνησης, έβρισκαν ελεύθερο χώρο να ξεσκάσουν και να συναντηθούν.

Να σημειώσουμε πως αυτό το ακίνητο δεν είναι το μόνο δημόσιο που έχει φροντίσει ο Γιάννης Κτιστάκης.

Όσο εργαζόταν και περνούσε ώρες στην πιάτσα των ταξί στην Ιωνίας είχε μετατρέψει κι εκεί το παρκάκι σε μικρό παράδεισο με δέντρα.

Βλέποντας όλη αυτή τη δουλειά που έχει κάνει σε μια έκταση που ανήκει στο Δήμο δεν μπορέσαμε να μην τον ρωτήσουμε τι θα κάνει αν κάποια στιγμή η Δημοτική Αρχή του πει πως θα τα ξηλώσει όλα για να φτιάξει ένα πάρκο αναψυχής ή κάτι άλλο;

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο Γιάννης μας απάντησε πως η κατάληξη δεν έχει και τόση σημασία όσο η διαδρομή κι αυτή παρά τον κόπο που απαιτεί, τη χαίρεται και ο ίδιος και οι άνθρωποι στη γειτονιά που φροντίζουν το περβόλι και γεύονται τα αγαθά του.

Μάλιστα αξίζει να πούμε πως επισκέπτονται το χώρο και σχολεία που κάνουν μάθημα εκεί για το πώς φυτεύονται και καλλιεργούνται φυτά.

Να σημειώσουμε τέλος πως πολλές φορές έχουν προσκληθεί κι άλλοι πολίτες αν θέλουν ένα κομμάτι απ’ αυτή τη γη να το καλλιεργήσουν ώστε να έχουν και για το σπίτι τους αλλά και για να προσφέρουν σε άλλους προϊόντα, όμως η ανταπόκριση είναι σχεδόν μηδενική, καθώς μάλλον ο φόβος του κόπου είναι μεγαλύτερος από τη χαρά του να παράγεις μόνος σου ότι βάζεις στο τραπέζι σου.