Η κακοποίηση ζώων θα ισούται με κακούργημα, η εγκατάλειψη με τι;

Ο επερχόμενος νόμος περί κακοποίησης ζώων, έρχεται προσεχώς έστω και καθυστερημένα να "συνετίσει" κατά κάποιον τρόπο, εκείνους που όντος σκέφτονται και πράττουν κακουργηματικά.

Ανήμπορα πλάσματα που δεν έχουν καμία ευθύνη, για το ότι βρέθηκαν στον δρόμο, ενίοτε δείχνουν τα δόντια τους απειλητικά σε όλους εμάς, απόρροια την προγενέστερης κακοποίησης τους και όχι γιατί μας μίσησαν ξαφνικά, ενώ ήταν οι καλύτεροι μας φίλοι. Δέχονται το μίσος μας γιατί απλά υπάρχουν!

Το συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο θα είναι άτοπο εάν δεν περιλαμβάνει ποινές εξίσου αυστηρές, για όσους εγκαταλείπουν τα ζώα αυτά στο έλεος του Θεού, με τις όποιες συνέπειες διαβάζουμε κατά καιρούς στις ειδήσεις ανά την επικράτεια.

Από την ρίζα του κακού οφείλει να ξεκινήσει ο νομοθέτης έτσι ώστε να φτάσουμε κάποτε --έστω με την απειλή του νόμου που δεν θα μας τιμά--να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεων μας και να συνειδητοποιήσουμε κάποτε, ότι η πρόληψη, είναι ο ορισμός της υγειούς κοινωνίας και όχι η καταστολή.

Με την μέθοδο της επαγωγής δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε μετά τον φυσικό αυτουργό. τον ηθικό αυτουργό, που σε περιπτώσεις εγκλημάτων μεταξύ ανθρώπων, η δικαιοσύνη έχει να επιδείξει προδικασμένα που κατά κανόνα ο δεύτερος δεν υπολείπεται ευθυνών από τον πρώτο(βλέπε δίκη Χρυσής Αυγής ).

Συνεπώς είναι ανάγκη να αναδείξουμε την ατομική μας ευθύνη γιατί σίγουρα δεν μας φταίνε πάντα οι άλλοι.

Ο Μάρκος Αυρήλιος είχε γράψει στο "εις εαυτόν": Το τω σμήνει μη συμφέρον ουδέ τη μελίσση συμφέρει.

Ό,τι δεν συμφέρει το μελίσσι, δεν συμφέρει και τη μέλισσα."

*Ο Φραγκίσκος Δασκαλάκης είναι πρόεδρος της «Ανθρώπινης Ασπίδας»