Οι αυτοκαταστροφικές διαχρονικές και σύγχρονες εμφύλιες διαιρέσεις των Ελλήνων (Α μέρος)

Με αφορμή την επέτειο της τελευταίας μεγάλης συμφοράς των Ελλήνων του Ιουλίου 1974 –χουντικό πραξικόπημα και τουρκική εισβολή στην Κύπρο–, αξίζει μια σύντομη αναδρομή στα αίτια πολλών συμφορών του παρελθόντος. Οι εμφύλιες συγκρούσεις είναι σημαντικό αρνητικό χαρακτηριστικό της διαδρομής των Ελλήνων από τα Ομηρικά χρόνια μέχρι τις μέρες μας.

Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ήταν η κορύφωση των εμφύλιων συγκρούσεων. Αντί το κλασικό κρατοκεντρικό σύστημα να εξελιχθεί σε μια μετακρατοκεντρική κοσμόπολη αυτεξούσιων πόλεων-κρατών που θα ήταν εντολέας μιας κεντρικής Ελληνικής εξουσίας –όπως επιτεύχθηκε μετά από αιώνες με την Βυζαντινή κοσμόπολη-κοσμοσύστημα, συγκρούστηκαν και διαιρέθηκαν ακόμη περισσότερο.

Για τις διαδρομές βλ. περιγραφές σε βιβλία του Κοντογιώργη που περιγράφει την διαδρομή της Ελληνικότητας και τις διαχρονικές κοσμοσυστημικές τάσεις.

Ο Μέγας Αλέξανδρος θα πετύχαινε μια κοσμόπολη πολύ νωρίτερα και πολύ ευρύτερα αλλά πέθανε πρόωρα. Συντομεύοντας λέμε ότι παρόμοιες διαιρέσεις παρατηρήθηκαν και στο Βυζάντιο με αποτέλεσμα να διευκολυνθεί η κατάληψη της Βασιλεύουσας Πόλης από τους Σταυροφόρους. Δύο αιώνες μετά οι Οθωμανοί κατέλαβαν ότι απέμεινε μαζί και την Βασιλεύουσα Πόλη.

Οι εμφύλιες διαιρέσεις δεν έλειψαν από την Ελληνική Επανάσταση μετά το 1821. Τέλος της δεκαετίας, πάντως, διαφάνηκε διέξοδος όταν μια από τις μεγαλύτερες ηγετικές και πνευματικές μορφές των Ελλήνων, ο Ιωάννης Καποδίστριας, ανάλαβε κυβερνήτης. Θα κατάφερνε πολύ πιθανό να τετραγωνίσει τον κύκλο επιτυγχάνοντας αυτό μου θα έκανε τους Έλληνες αληθινά ανεξάρτητους:

Ισχυρό κεντρικό κράτος σύμφωνα με τις προδιαγραφές της σύγχρονης εποχής,
δημοκρατία στις Πόλεις στο επίπεδο των Ελληνικών κοινοτήτων,
δημοκρατία στο επίπεδο όσον αφορά τις σχέσεις κράτους-κοινωνίας και
στρατηγική που λάμβανε υπόψη τα γεωπολιτικά και στρατηγικά δεδομένα της εποχής.
Αυτό βασικά ήταν το στοίχημα τότε και αυτό είναι το στοίχημα σήμερα. Στοίχημα και ταυτόχρονα προϋπόθεση εάν οι Έλληνες θα είναι πολιτικά κυρίαρχοι/ελεύθεροι εντός ενός πραγματικά ανεξάρτητου εθνοκράτους.

Οι ξένοι εκμεταλλεύτηκαν και πάλι τις εμφύλιες διαιρέσεις ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε και επήλθε η ξενοκρατία που καλά κρατά μέχρι τις μέρες μας. Οι Έλληνες δεν απόκτησαν ακόμη ένα αληθινά ανεξάρτητο κράτος.

Τις διαιρέσεις πριν και μετά το 1922 ακολούθησαν τα … ξένα κόμματα που έφεραν ακόμη και ξενικά ονόματα και των οποίων οι οπαδοί τους διαδήλωναν με ξένες σημαίες. Τόσο καλά.

Των Ελλήνων οι  κοινότητες βέβαια καλά κρατούσαν και ίσως μερικώς ακόμη καλά κρατούν και στις μέρες μας. Χιλιάδες χρόνια εθνική διαμόρφωση, εθνικό πολιτισμό και εθνικές πολιτικές παραδόσεις δεν χάνονται εύκολα.

Διεισδύουν στο «πνευματικό DNA» και τους δυναμώνουν ανθρωπολογικά ως πολιτικά όντα. Τονίζω: «πνευματικό» DNA γιατί ένας Έλληνας αδικεί τον εαυτό του και τον πολιτισμό του αν σκεφτεί με ρατσιστικούς όρους. Όλοι οι υπόλοιποι, εξάλλου, ή σχεδόν όλοι επί χιλιάδες χρόνια αντλούν από τον παμμέγιστο και οικουμενικό πολιτισμό της Ελληνικότητας. Η διαφορά των σύγχρονων Ελλήνων είναι ότι αξιώνουν να είναι οι φορείς αυτής της μεγάλης κληρονομιάς. Παρενθετικά, αυτή η επισήμανση δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο κόσμος διαχρονικά και σταθερά συγκροτείται από πολλές κοινωνικές οντότητες διαφορετικής πολιτισμικής ιδιοσυστασίας και ότι η πολιτική και κοινωνική συγκρότηση μιας κοινωνικής οντότητας ως ανεξάρτητης πολιτείας απαιτεί συνοχή γύρω από πολιτισμούς, παραδόσεις, κοσμοθεωρίες και έσχατες λογικές. Ο πλανήτης δεν είναι ένα μεγάλο εθνομηδενισμένο καζάνι όπου μέσα όλοι κοχλάζουν. Ήταν είναι και θα συνεχίσει να είναι ένας πλανήτης κοινωνικών οντοτήτων διαφορετικής εθνικής ιδιοσυστασίας. Οτιδήποτε άλλο ειπωθεί είναι ανθρωπολογικός εξομοιωτισμός και πολιτικός εξισωτισμός που ανεξαρτήτως ιδεολογημάτων με τα οποία μεταμφιέζεται ενσαρκώνει τον φασισμό.

Τους σύγχρονους Έλληνες είδαμε τους δύο παγκόσμιους πολέμους τους είδαμε και με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων της Κύπρο που ανέδειξε κλασικές μορφές όπως ο Αυξεντίου και ο Παλληκαρίδης (βλ. στο τέλος βίντεο).

Το 1945-49 όμως οι Έλληνες δέχθηκαν μια ιστορική χαριστική βολή οι συνέπειες της οποίας εάν δεν αντιστραφούν θα είναι η τελευταία: Ο εμφύλιος οδήγησε σε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εξορισμένους, φυλακίσεις, εκτελέσεις και προσκόλληση των μισών Ελλήνων στην λογική της δυτικής εξάρτησης και των άλλων μισών στην λογική της κομμουνιστικής εξάρτησης. Οι προεκτάσεις των συνεπειών του εμφυλίου δυναμώνουν όσο προχωρούμε και εάν δεν αντιστραφούν επέρχεται το ιστορικό τέλος της αξίωσης των Ελλήνων να αποκτήσουν ένα ανεξάρτητο εθνοκράτος.

Ο εμφύλιος εν τούτοις ήταν παντελώς αχρείαστος, άσκοπος και αποτέλεσμα εκατέρωθεν διαίρει και βασίλευε. Στην Γιάλτα συμφώνησαν 10%-90% ενώ πιο μπροστά ήδη από την δεκαετία του 1920 ο Στάλιν είχε αποφασίσει να σταθεί στην ενδυνάμωση του τερατώδους πολυεθνικού κράτους που ηγείτο και που το 1990 κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.

Από τον εμφύλιο όμως προέκυψε και κάτι το οποίο είναι πλέον εγγενές και νομικά κατοχυρωμένο: Η διαίρεση σε κόμματα ιδεολογικά προσανατολισμένα με μέλη που ονομάζονται δεξιοί, αριστεροί, προοδευτικοί και άλλα ανυπόστατα παρατσούκλια που ως όροι και έννοιες αποτελούν ύβρη κατά του παμμέγιστου Ελληνικού πολιτισμού της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας

[Για τον ανυπόστατο χαρακτήρα των ιδεολογιών και των δογμάτων τους βλ. μερικές σύντομες παρεμβάσεις εδώ: «Εσχατολογικό ιδεολογικό δηλητήριο και πολιτική θεολογία versus Αριστοτελική πολιτική σκέψη» https://wp.me/p3OlPy-1Ku / «Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΡΟΚΑΝΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙ-ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ. Συμπεριλαμβάνει απόσπασμα από το «Κοσμοθεωρία των Εθνών» http://wp.me/p3OqMa-1ie / «Οι Έλληνες «μπουμπουνοκέφαλοι προοδευτικοί» (συνομιλία με τον Παναγιώτη Κονδύλη)» https://wp.me/p3OqMa-1wE / «Προσανατολιστική πολιτική σκέψη Ομηρικών προδιαγραφών. Όμηρος, Θουκυδίδης, Αριστοτέλης, Καβάφης, Ιθάκη, Πατρίδα» https://wp.me/p3OqMa-1qL / ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΈΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΎ ΚΑΙ Η ΚΑΤΆΛΗΞΉ ΤΟΥ: ΚΑΤΕΞΟΥΣΙΑΣΜΟΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ,ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΩΝ http://wp.me/p3OqMa-138 / ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΡΟΚΑΝΙΖΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΛΗΓΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΚΔΟΧΗ ΤΩΝ ΣΟΔΟΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΟΜΟΡΡΩΝ http://wp.me/p3OlPy-1kS / ΤΑ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΡΑ, Η «ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ» και συνθήκες που την κατεδαφίζουν. http://wp.me/p3OqMa-1n1 / ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ, ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ, ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ, ΔΕΣΠΟΤΕΙΑ VERSUS ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ / ΙΣΧΥΡΕΣ… http://wp.me/p3OlPy-10O / Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΝΔΥΛΕΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ ΠΟΥ ΠΑΓΙΔΕΥΣΕ ΤΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΟΝ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟ http://wp.me/p3OlPy-ZB ]

Η μεταπολεμική διαίρεση των Ελλήνων συνέφερε στις ηγεμονικές δυνάμεις της Δύσης. Αυτό γιατί συνέφερε τις μεγάλες δυνάμεις της Δυτικής Συμμαχίας οι Έλληνες «να ανήκουν στην  δύση» αντί να είναι «ενταγμένοι ως ισότιμο και ανεξάρτητο κράτος» που θα μπορούσε να συναλλάσσεται για ισόρροπες και συμμετρικές σχέσεις στην βάση των Ελληνικών εθνικών συμφερόντων. Αυτή η ασθένεια και πολιτική διαστροφή συνεχίστηκε με το δόγμα «ανήκουμε στην Ευρώπη» αντί είμαστε ενταγμένοι σε ένα διακρατικό σύστημα όπου ήδη από το 1967 η διακρατική ισοτιμία και οι ομόφωνες αποφάσεις ήταν θέσφατο.

[ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. «Πελατειακές σχέσεις» («patron-clientrelations») μεταξύ ισχυρών και λιγότερο ισχυρών κρατών και ο διάλογος Μηλίων-Αθηναίων στον Θουκυδίδη. https://wp.me/p3OlPy-Oa]

Εμφύλιους είχαμε πάλι με τους σπιθαμιαίου αναστήματος συνάμα και πράκτορες ξένων συμφερόντων καβαλάρηδες της εξουσίας μέλη της επταετούς χούντας. Όχι μόνο όξυναν και αναθέρμαναν τα πάθη του εμφύλιου πολέμου και έδιωξαν ή και φυλάκισαν δημοκρατικά σκεπτόμενους αξιωματικούς των ΕΔ, αλλά επιπλέον οδήγησαν την χώρα στην μεγάλη παγίδα του Κυπριακού:

Με το εγκληματικό πραξικόπημα άνοιξε παράθυρο ευκαιρίας αναίρεσης της ανεξαρτησίας της Κύπρου. Την ευκαιρία εκμεταλλεύτηκαν τόσο αυτοί που μετάνιωσαν για την (κολοβή έστω) ανεξαρτησία που έφερε η Κυπριακή Δημοκρατία (βασικά τους Άγγλους που μεταπολεμικά είναι κύριοι σύμβουλοι των Αμερικανών για περιφερειακά ζητήματα) όσο και η Τουρκία που εισέβαλε και δημιούργησε τετελεσμένα τα οποία έκτοτε επιδιώκει να νομιμοποιήσει για να κυριαρχήσει μέσω συνομοσπονδίας επί ολόκληρης της Κύπρου. Σημειώνεται ότι μετά την εισβολή η Τουρκία απέστειλε χιλιάδες έποικους οι οποίοι ως γνωστό θεωρούνται έγκλημα πολέμου [ΈΠΟΙΚΟΙ – ΈΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΈΜΟΥ. by Alfred de Zayas, Geneva, THE ANNAN PLAN AND THE IMPLANTATION OF TURKISH SETTLERS IN NORTHERN CYPRUS, Έποικοι – Εγκλήματα πολέμου – Καταστατικός Χάρτης ΟΗΕ, Διεθνές Δίκαιο http://wp.me/p3OlPy-1lx]

Τα τετελεσμένα ουκ ολίγοι στο «Μητροπολιτικό» κέντρο –πλέον και στην Κύπρο πρωτίστως στο επίπεδο της «ηγεσίας»– «θέλουν» να τα επικυρώσουν με το να καταργήσουν την ΚΔ.

Κάτι τέτοιο, βασικά και ουσιαστικά, σημαίνει ένταξη της ΚΔ στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει στρατηγική παγίδευση του Ελληνικού κράτους με ανυπολόγιστες προεκτάσεις που θα επιφέρει η ομηρία -και τελικά o αφανισμός – εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων και η ριζική αλλαγή θαλάσσιων και όχι μόνο συνόρων.

Παρενθετικά, πάντως, όσοι έζησαν τον εμφύλιο στα πεδία σε πρώτη φάση του πραξικοπήματος και μετά της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρου το 1974, γνωρίζουν ότι πέσαμε πολύ χαμηλά. Διχαστήκαμε και γι’ αυτό γελοιοποιηθήκαμε εν μέσω μαχών τις οποίες θα μπορούσαμε εάν τα εμφύλια σύνδρομα δεν κυριαρχούσαν, να νικήσουμε.

Όπως πάντα, εν τούτοις, όσοι Έλληνες βρέθηκαν στο μέτωπο έγραψαν έπος. Παρά τους διχασμούς και τις προδοσίες αποτελεί μέχρι σήμερα μυστήριο για πολλούς γιατί οι λίγοι διχασμένοι Έλληνες με τουφέκια του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου νίκησαν τον τρίτο μεγαλύτερο στρατό του κόσμου. Ναι τον νίκησαν γιατί η Τουρκία δυσκολεύτηκε να αποβιβαστεί ενώ της πήρε 35 μέρες και είχε τεράστιες απώλειες για να μπορέσει να προχωρήσει 15 χιλιόμετρα.

(Συνεχίζεται...)

*Ο Παναγιώτης Ήφαιστος είναι Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών - Παν/μιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. 

Στο πανεπιστήμιο διδάσκει, μεταξύ άλλων, Στρατηγική θεωρία, πολιτικές όψεις του διεθνούς συστήματος, τις πολιτικές όψεις των διεθνών θεσμών και τους διεθνούς δικαίου, τον ρόλο της ισχύος στην διεθνή πολιτική, τον ρόλο του πολέμου στις διεθνείς σχέσεις στην ιστορική διαδρομή των ανθρώπων, την θέση της ηθικής στην διεθνή πολιτική, ζητήματα διεθνούς πολιτικής οικονομίας και συνολικά οτιδήποτε αφορά την πολιτική θεωρία του διεθνούς συστήματος στα τρία επίπεδα ανάλυσης, δηλαδή του Ανθρώπου, του Κράτους και της Διεθνούς Πολιτικής.