Η αποχή των νέων

Μία Εθνική Πολιτική και Οικονομική ηγεσία, όταν έχει την ηθική, διανοητική επάρκεια και αίσθηση ευθύνης, δίνει στους νέους μια ερμηνεία για το τι έγινε και φθάσαμε στην καταστροφή και μια προέκταση, ένα σχέδιο για το μέλλον. Δεν τους κάνει συνένοχους με ένα είδος παιδομαζώματος. Μιλώ για την “χρήση” των νέων που παρατηρείται στα ψηφοδέλτια.

Οι νέες γενιές το περιφρονούν αυτό και απέχουν.

Το μήνυμα της αποχής τους είναι. Δεν συμμετέχουμε σήμερα ως υφιστάμενοι.

Επομένως πρώτον δεν έχετε απαρτία.

Δεύτερον: Δεν γινόμαστε συνένοχοι των πράξεων σας, ούτε εκμαυλιζόμαστε.

Έχουν μνήμη του ιστορικού κύκλου αλλά και κρίση, γνώμη για την ανικανότητα, την ανευθυνότητα των προϊόντων, των υπό προϊόντων ενός κατεστραμμένου πολιτικού συστήματος και των ηγεσιών τους. Μαζεύτηκαν και πολλές.

Και οι “μεγάλες” εκλογικές πινακίδες, οι ταμπέλες και οι “μικρές” είναι προϊόντα αυτής της καταστροφής. Σε φυσιολογικές συνθήκες δεν θα υπήρχαν. Η παραγωγή τους παρ όλη την δημόσια χρηματοδότηση, μισθούς, προνόμια είναι ανύπαρκτη. Η ουσιαστική παρουσία τους άφαντη.

Η αισιόδοξη πλευρά είναι ότι η βαθειά πολιτική ενεργητική αποχή, ως Κοινωνία Πολιτών σήμερα, αναδεικνύει σταδιακά μια Νέα Πολιτισμένη Πολιτική Κοινωνία την οποία έχει ανάγκη η χώρα.

Οι νέοι λένε, θα συμμετάσχουμε αύριο ως πρωταγωνιστές. Θα επαναφέρουμε την Αληθινή Πολιτική.

Έχετε δίκαιο μου είπε ένα νέο παιδί 20 ετών όταν άκουσε τον τίτλο του βιβλίου μου “η Δολοφονία της Πολιτικής”. Αυτό δεν είναι πολιτική.

Αυτή είναι η Ιστορική Πολιτική Διαλεκτική την οποία οφείλουμε να κυβερνήσουμε. Άλλο ιστορική πολιτική διαλεκτική και άλλο παιδομάζωμα. Την πρώτη την αναδεικνύουμε, δεν την εκμαυλίζουμε. Καθ’ ηγέτες θέλουμε. Όχι… ας μην χρησιμοποιήσω την λέξη που χρησιμοποιήθηκε στου Μπαϊρακτάρη.

Ακόμη δεν έβαλαν μυαλό πολλοί από τα παιδομαζώματα που έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν.

Μόνο στους ολοκληρωτισμούς συναντάται παρόμοιο θράσος και κυνισμός.

Λόγω της Ατιμωρησίας τους.