Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι 

Η άνοδος της ακροδεξιάς που προεξοφλείται σε αυτές τις ευρωεκλογές και θα αποτυπωθεί και στους συσχετισμούς στο Ευρωκοινοβούλιο, είναι το σύμπτωμα της πολυεπίπεδης κρίσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης: «κρίση οικονομική, κρίση περιβαλλοντική, κρίση γεωπολιτική, εντέλει κρίση πολιτική».

Η ακροδεξιά εκμεταλλεύτηκε την δυσαρέσκεια που προκάλεσε η νεοφιλελεύθερη πολιτική που επέβαλαν οι ελίτ της Ευρώπης σε βάρος των ιδρυτικών αξιών, της ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής, των εργασιακών δικαιωμάτων και της αλληλεγγύης και προώθησε την δική της ατζέντα στην οποία προσχώρησε σταδιακά και η συστημική δεξιά. 

Οι πολιτικές που επιλέχθηκαν είχαν σαν αποτέλεσμα την διεύρυνση των κοινωνικών και πολιτικών ανισοτήτων. Οι αποφάσεις που επιβάλλουν οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης  βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με την πραγματικότητα των οικονομικών αναγκών των πολιτών.  

Στην δημόσια συζήτηση διαπιστώνεται το στρατηγικό κενό της Ευρώπης, που την κάνει παρακολούθημα των ΗΠΑ σε όλα τα μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα και το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας στην οικονομία απέναντι στις ΗΠΑ και την Κίνα. Σαν απάντηση οι κυρίαρχες ελίτ προσανατολίζονται στην περαιτέρω ενοποίηση των αγορών, κυρίως στους κλάδους αιχμής της ψηφιακής τεχνολογίας και της ενέργειας και στην στρατιωτικοποίηση της οικονομίας. 

Η στροφή της Ευρώπης στον πόλεμο -όπως δείχνει η στάση της στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή και οι εκκλήσεις για ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας-, τείνει να γίνει η βασική πρόκληση για τις αριστερές, οικολογικές και προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης. Για να θέσουμε το ζήτημα απλά: “Η Ευρώπη είτε θα χρηματοδοτήσει την πράσινη μετάβαση και την καινοτομία και το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο είτε τις πολεμικές επιλογές. Ο πολεμικός προσανατολισμός θα γίνει σε βάρος της απανθρακοποίησης της οικονομίας και του Ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου. Η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας όπως την αντιλαμβάνονται οι κυρίαρχες ελίτ θα γίνει δίχως να λαμβάνονται υπόψη οι ανάγκες των εργαζόμενων. Οι κυρίαρχες ελίτ -και μαζί και οι ελληνική κυβέρνηση-, προωθούν την ιδέα ενός ευρωομολόγου για την κοινή αμυντική πολιτική και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας που θα ωφελεί τις μεγάλες επιχειρήσεις. 

Η Αριστερά μιλάει για ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης που δεν θα σπαταλά πόρους σε πολεμικές δαπάνες. Χρειάζεται ένα διαρκές Ταμείο Ανάπτυξης και Ανθεκτικότητας που θα μεταφέρει πόρους στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και θα διαχέει την ευημερία στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, χωρίς να στηρίζεται αποκλειστικά στους μηχανισμούς της αγοράς. Η Ευρώπη χρειάζεται ευρωομόλογο για την χρηματοδότηση του χρέους, κοινή δημοσιονομική πολιτική και ενισχυμένους κοινούς φορολογικούς κανόνες, καθώς και φορολόγηση των κολοσσιαίων επιχειρήσεων. Για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι πάντα στόχος η εξάλειψη της ελαστικής εργασίας, η ρύθμιση του πλαισίου στις πλατφόρμες και στις εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης στην παραγωγή. 

Το ποια πολιτική θα επικρατήσει στα επόμενα χρόνια είναι σε σημαντικό βαθμό ζήτημα των συσχετισμών που θα προκύψουν στο ευρωκοινοβούλιο. Στην πολιτική ομάδα της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει αυξημένο λόγο και ρόλο, ως αριστερό κόμμα που κυβέρνησε -ένα από τα ελάχιστα στην Ευρώπη- και που είναι αξιωματική αντιπολίτευση και εν δυνάμει κυβέρνηση.  Είναι όμως σημαντική και η επιλογή των προσώπων που θα στείλουν οι πολίτες στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο. Η γνώση των ευρωπαϊκών θεμάτων και της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, η θέληση και αποφασιστικότητα για να δοθούν μάχες με σχέδιο, στρατηγική και συστηματική εργασία, όχι για την τιμή των όπλων και για να συγκεντρώνονται εύσημα (και ένσημα) μιας αγωνιστικότητας χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, αλλά με την προοπτική μιας θετικής έκβασης που θα είναι υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας, της αποκέντρωσης και του εκδημοκρατισμού, των ανθρωπιστικών αξιών. 

Αυτά είναι μερικά κριτήρια για την επιλογή των πολιτών στην κάλπη.

*Η  Δώρα Αυγέρη είναι Υποψήφια Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ