Ο πρώτος θεατρικός θίασος της Μεσαράς το 1935!

Την εποχή του 1935, ο Χουστουλάκης Γεώργιος του Εμμανουή, ο μετέπειτα εφημέριος Γαλιάς, που δεν ήταν ακόμα ιερωμένος, με δικιά του πρωτοβουλία, οργάνωσε την τότε « Νεολαία Μεταξά» Γαλιάς.

Πάνω από είκοσι άτομα νέοι και νέες οργανώθηκαν στην ομάδα αυτη, και μιλάμε για μια εποχή, που τα ήθη και η ηθική ήταν πολύ αυστηρά για μιά τοπική κοινωνία.

Ήταν όμως και η εποχή, που Η Γαλιά έκανε τεράστια άλματα προόδου και ευημερίας.

Ήταν η εποχή που φτιάχνονταν τα δημόσια πλυντήρια σε μια ρεματια ανατολικά του χωριού, τη λεγόμενη Κουτσουνάρα.

Ήταν η εποχή που φτάχτικαν τα τρία κουμπελίδικα φρεάτια στη τοποθεσία "Κουμπές", για να δώσουν νερό σε δημοτική Κρήνη στο κέντρο του χωριού. Η Κρήνη αυτή τροφοδοτούσε δέκα φάμπρικες του χωριού μας.

Ήταν η εποχή που φτιάχτηκαν οι δύο κρηνοδεξαμενες η Μπιστολόβρυση και η Καπελωνιανή Κρήνη στο χωριό μας.

Ήταν όμως και η εποχή τέτοια, που οι πιο πολλοί κάτοικοι του χωριού ήταν αγράμματοι, η ήταν του Δημοτικού. Παρ' όλα αυτά, όλοι τους ήταν φιλομαθής, φιλόμουσοι αλλά προ πάντων ιδιαίτερα θεατρόφιλοι!.

Έτσι ήταν και εκείνοι που αποτελούσαν την ομάδα των "Μεταξικών νέων", και εκείνοι δεν είχαν βγάλει ούτε καν το Δημοτικό, όμως ήταν πρόθυμοι και για περεταίρω απασχολήσεις.

Όλοι οι νέοι στην οργάνωση είχαν κέφι να μάθουν από τους πιο έμπειρους, χορό μουσική, ακόμα και θέατρο!

Το θέατρο ήταν και αυτό ένα είδος σχολείου εκείνα τα χρόνια, και ο κόσμος καθόταν στα θρανία του σχολείου για να παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση, από την οποία έπαιρνε πολλαπλά διδάγματα.

Μπορεί να ήταν πολλά τα άλματα προόδου εκείνα τα χρόνια στο χωριό μας, αλλά σήμερα θα μας απασχολήσει το θέμα των πολιτιστικών δραστηριοτήτων της τότε "Μεταξικής Νεολαίας".

Από αυτά τα νέα άτομα, αγόρια και κορίτσια που αποτελούσαν την ομάδα, ο αρχηγός τους, ο νεαρός τότε Γιώργης Χουστουλάκης μαζί με τον Γιώργη Μανασακη, τον γιό του παπά Γιάννη, έκαναν μιά σκέψη να φτιάξουν έναν θεατρικό θίασο!

Ο Λευτέρης είναι ασφαλώς ο μέγας μουσικός της παρέας, που αποκαλείται και "Γαλιανός". Αυτοί οι δύο Γιώργηδες, ήταν φίλοι και συνομήλικοι, αγαπούσαν οι ίδιοι προσωπικά το θέατρο, και δεν άργησαν να πάρουν από τη "Νεολαία Μεταξά", και όσα άλλα άτομα ήταν ικανά να υποδυθούν σωστά ένα ρόλο, για να τους υπολογίζουν στο έργο τους.

Έτσι αφού βρέθηκαν τα κατάλληλα άτομα, κατάφεραν και έφτιαξαν "τον πρώτο θεατρικό θίασο στη Γαλιά" το 1935!

Αφού τέλειωσε η οργάνωση του θιάσου, και ολοκληρώθηκαν και οι πρόβες, τελικά έδωσαν την πρώτη παράσταση στο παλιό δημοτικό της Γαλιάς.

Το θέμα ήταν "το Αρκάδι", και η υπόθεση αφορούσε την ανατίναξη του Αρκαδίου! Εκείνο τον καιρό, ο Δημήτριος Φανουράκης, η Κανόνης, είχε φέρει από το σπίτι του, για τις ανάγκες του έργου, και ένα παλιό αλλά αληθινό κανονάκι!

Από ότι λέγεται, το κανονάκι αυτό, το είχε πάρει ο πατέρας του ο Μιχελής, από τους Τούρκους!

Το κανονάκι αυτό, το είχαν για το τέλος της παράστασης, και ήταν και η αφορμή που ο Δημήτρης πήρε έκτοτε το παρατσούκλι "Κανόνης"!.

Το κανονάκι είχαν τοποθετήσει για ασφάλεια σε απόσταση από το κόσμο, πιο πέρα από την αυλή του παλιού δημοτικού σχολείου, όπου υπήρχε τότε μια ελιά.

Σε αυτή την ελιά στη ρίζα της, είχαν δεμένο καλά το κανόνι αυτό με σχοινιά, για να είναι ακίνητο και ασφαλές.

Εκεί αφού τοποθέτησαν το κανονάκι, το γέμισαν μπαρούτι και μετά αντί οβίδα που θα ήταν επικίνδυνο, το γέμισαν μέσα με πανιά!

Συνέδεσαν και ένα φιτίλι, και στο τέλος της παράστασης, "κεντούσαν" το φιτίλι αυτό, και το κανόνι εκπυρσοκροτούσε!

Ο κόσμος ενθουσιασμένος, χειροκροτούσε, αφού το έργο πλέον το ζούσε!

Εν ολίγοις πήγαιναν όλοι στο σπίτι όλοι μπαρουτοκαπνισμένοι!

Το έργο αυτό, αφού το έπαιξαν μερικές φορές στο (παλιό) Δημοτικό Γαλιάς, στη συνέχεια ο θίασος πήγαινε και έπαιζε το ίδιο έργο και σε άλλα χωριά της Μεσαρά.

Βέβαι πάντα κουβαλούσαν μαζί τους και το περιβόητο κανονάκι!

Αυτή είναι μια ζωντανή μαρτυρία του Μύρο Μαραγκάκη η Μαραγκομύρο, που είναι μια σπουδαία προσωπικότητα του χωριού μας.

Αλλά δεν ήταν μονάχα αυτό το έργο που γυρίστηκε στο χωριό, έκτοτε γυρίστηκαν και άλλα έργα, αλλά πληροφορίες έχουμε μονάχα για το έργο «Η Γκόλφω».

Ο ίδιος "θίασος" ανέβασε και το έργο αυτό, και ο Γιώργης Χουστουλάκης είχε και εδώ την ευθύνη και για τη σκηνοθεσία, και τα κουστούμια που ήταν καταπληκτικά για την εποχή εκείνη!

Ο Δράκος Βεϊσάκης έκανε τον Ζήση, (πατέρα της Γκόλφω).

Τη Γκόλφω έκανε η Κυριακιώ του Αδάμ.

Τον Τάσο, ο Διονύσης Νικολούδης (δάσκαλος).

Στο ίδιο έργο έπαιζαν επίσης, ο Μιχάλης Χουστουλάκης η Μιχαήλος, ο Ντουιντογιάννης, και ο Ανδρέας ο λυράρης.

Για το έργο αυτό, επειδή τα κουστούμια εκολάκευαν τους ηθοποιούς, και τους ανέβαζαν το γόητρο, εκείνη τη χρονιά επαντρεφτήκανε οι περισσότεροι άνδρες καθώς και γυνάκες που έπαιξαν στη Γκόλφω!

Έκτοτε το θεατρόφιλο κοινό της Γαλιάς, ανά τακτά χρονικά διαστήματα , έβλεπε έργα που γύριζαν νέα παιδιά του χωριού, όπως ήταν και μετέπειτα «Η θυσία του Αβραάμ», με ευθύνη του δασκάλου Φραγκίσκου Πλατάκη.

Και αυτό το έργο είχε τεράστια επιτυχία, και παίχτηκε και αυτό και στις Μοίρες.

Τη μαρτυρία αυτή μας τη θύμισε ο Εφημέριος Ηρακλείου, Γιάννης Βεϊσάκης.

Έκτοτε λοιπόν η νεολαία του χωριού ανεβάζει έργα κατά παράδοση, και εν τούτοις, οι χωριανοί πήγαιναν στη πλειοψηφεία, και όχι μόνον, το χωρι΄΄ο πήγαινε και σε ξένους θιάσους που τυχόν ερχόταν στο χωριό, όπως του Αγγελιδάκη κλπ.

Δεν υπήρχε περίπτωση να έρθει ξένος θίασος στο χωριό μας, και να μην έχει τεράστια συμμετοχή όλους τους χωριανούς!

Κείμενο - φωτογραφία (με το θεατρόφιλο κοινό στα θρανία): Γεώργιος Χουστουλάκης