"Σώπα. Κάνε πως δεν καταλαβαίνεις. Εργαζόμενος είσαι"...

Ο δυνατός "τρώει" τον αδύναμο. Το "μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό". Είναι ένα πολιτικό σύστημα που στηρίζει τις δυνάμεις του, την ίδια του την ύπαρξη πάνω σε αυτή τη βασική αρχή. "Βαφτίζει" την εξαπάτηση ως "εργατικότητα", την "καπατσοσύνη" ως "ικανότητα", την απατεωνιά ως "εξυπνάδα" και συνεχίζει να "δουλεύει".

Μια μηχανή "ανακύκλωσης" ανθρώπων και ονείρων. Στύβονται ως λεμονόκουπες οι άνθρωποι και όταν χάσουν όλο τους το "ζουμί" πετάγονται στον σκουπιδότοπο που τους περιμένει στη γωνία, γιατί έτσι είναι αυτή η μηχανή και δεν κάνει εξαιρέσεις.

Δεν κατάλαβα δηλαδή, γιατί οι εργοδότες στο χώρο της εστίασης, βγήκαν "από τα ρούχα τους", όταν δόθηκε στη δημοσιότητα η έρευνα του σωματείου των εργαζομένων στον χώρο της εστίασης και του τουρισμού.

Δεν άκουσαν, άραγε, ποτέ τους (με πάντα πολλές εξαιρέσεις που όμως επιβεβαιώνουν τον κανόνα), για τις απλήρωτες υπερωρίες; Για τις σεξουαλικές ενοχλήσεις προϊσταμένων και εργοδοτών σε βάρος γυναικών που παλεύουν για ένα μεροκάματο, στην απέραντη ετούτη "γαλέρα";

Δεν άκουσαν ποτέ τους, για τα ρεπό που δεν δίνονται; Για τα μεροκάματα που πετσοκόβονται; Για τις αρρώστιες που αποκτούνται μέσα σε σκληρούς εργασιακούς χώρους, ψυκτικών θαλάμων, μαγειρείων, απέραντων μαγαζιών νυχτερινής διασκέδασης, όπου συσσωρεύεται η δουλειά όσο γίνεται σε λιγότερες πλάτες, για να πολλαπλασιάζουν τα κέρδη τους οι μαγαζάτορες;

Α εντάξει. Ούτε για τα παιδιά που σκοτώθηκαν στα Χανιά έχουν ακούσει ρε παιδί μου. Μα πού ζείτε τελικά εσείς; Σε άλλη χώρα;

Θυμάμαι από προηγούμενες δεκαετίες, τότε που τα μεροκάματα στο χώρο της εστίασης και του τουρισμού ήταν "δυνατά", ανθρώπους να βιάζονται να βγουν στη σύνταξη γιατί είχαν τόσο μεγάλα προβλήματα με τη μέση τους, που πίστευαν πως κάποια στιγμή θα έπεφταν κάτω και δεν θα σηκώνονταν ποτέ ξανά.

Όσο περνάνε τα χρόνια, η κατάσταση χειροτερεύει. Γι αυτό και δεν υπάρχουν εργαζόμενοι σήμερα να καλύψουν τις υπάρχουσες ανάγκες, τόσο στα ξενοδοχεία όσο και στον ευρύτερο τουρισμό. Φοβούνται οι άνθρωποι να πάνε να δουλέψουν. Φοβούνται!

Αλλά, ξέρεις; "Είσαι εργαζόμενος εσύ. Δεν πρέπει να μιλάς"... Πώς το είχε γράψει ο Αζίζ Νεσίν; "Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, τα πάντα κι όλα πολύ. Εύκολα , μόνο με το Σώπα. Μεγάλη τέχνη αυτό το “Σώπα”. Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου και κάν’ την να σωπάσει.  Κόψ’ την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά. Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά".

Κάπως έτσι αντιμετωπίζονται σήμερα και οι συνδικαλιστές που "τόλμησαν" να βγάλουν στον "αέρα" τόσο σοβαρά στοιχεία. Και από πλευράς εργοδοτών, τι απαντούν; Ούτε λίγο, ούτε πολύ, "εσείς που τα λέτε αυτά δεν έχετε στοιχεία. Εξυπηρετείτε άλλα συμφέροντα. Μας συκοφαντείτε. Κάνετε ζημιά στην αγορά. Τι είναι αυτά που λέτε"; Όλα για την αγορά.

Ή αλλιώς..."εργαζόμενος είσαι. Γιατί μιλάς";...Εντάξει. Ο χώρος της εστίασης είναι ο πλέον χαρακτηριστικός της λογικής: "Μη μιλάς. Κάνε το σταυρό σου που βγάζεις ένα μεροκάματο. Γιατί κακομοίρη μου, δεν υπάρχουνε δουλειές. Άμα φύγεις από δω πού θα πας;"...

Γι αυτό σου λέω..."Σώπα. Κάνε πως δεν καταλαβαίνεις"...Τι δεν καταλαβαίνεις, τελικά;