Τα απόνερα της εκλογής Τραμπ

Πέρασε μόλις μία εβδομάδα από τις αμερικανικές εκλογές και ο καπνός που είχαν σηκώσει δεν έχει ακόμη κατακαθίσει, ειδικά μετά και την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν αυτήν την εκλογή έστρεψαν το ενδιαφέρον κυρίως σε δύο πεδία: σίγουρα και πρώτα, το γεωπολιτικό, αλλά και δεύτερον, το κοινωνικό.

Ξεκινώντας από το δεύτερο, θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε και άλλες τέτοιες αντιδράσεις του παρελθόντος, είτε εντός των συνόρων μας είτε εκτός, αλλά όχι απλώς για το είδος των αντιδράσεων, αλλά για να παρατηρήσουμε ένα κοινό μοτίβο που κινητοποίησε αυτές τις αντιδράσεις. Ας ξεκινήσουμε, ανακαλώντας τι συνέβαινε στην κοινωνία και στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας, όταν άρχισαν να θεριεύουν τα νούμερα της Χρυσής Αυγής. Δυσαρέσκεια προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις, απογοήτευση, φόβος για το μέλλον, οργή. Αυτό το μείγμα βρήκε, ωστόσο, διέξοδο μέσω της στήριξης από πολλούς πολίτες σε αυτό το πολιτικό μόρφωμα, το οποίο κατέληξε να μετασχηματιστεί και σε πολιτικό κόμμα. Η αντίπαλη πλευρά, δηλαδή όλο το δημοκρατικό (εντός και εκτός εισαγωγικών) τόξο, φωνασκούσε, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου, έκανε διαρκώς επιθέσεις λεκτικές, με αποδείξεις και μη για παρανομίες και εγκληματικές τακτικές… Εν ολίγοις, είχε στήσει ένα σκιάχτρο στη γωνία, για να το λιθοβολεί.

Ποιο ήταν αυτό όμως που το σύστημα, ίσως τελικά γιατί το βόλευε, δεν είχε λάβει υπόψη του; Η αντίστροφη ψυχολογία. Μπορεί σε αρκετούς από τους πολίτες, η πλύση εγκεφάλου από το σύνολο των ΜΜΕ να έπιασε τόπο, όμως θα υπήρχαν και αντίστοιχα αρκετοί που θα σκέφτονταν: “Για να χτυπούν όλοι την Χ.Α., κάτι καλό κάνει”. Αυτό δεν είναι αποκλειστικά λανθασμένο ως συλλογισμός, ειδικά όταν όλοι γνωρίζουν πόσο διεφθαρμένο είναι το πολιτικό σύστημα που χτυπά κάποιον ή κάποια οργάνωση ή ιδεολογία ή άποψη. Όμως, δεν σημαίνει ότι είναι και σωστό, δηλαδή δεν σημαίνει ότι η Χ.Α. θα μπορούσε να φέρει την αλλαγή που ονειρεύονταν κάποιοι. Πρώτα απ’ όλα, γιατί δεν ήταν και δεν θα είναι ένα δημοκρατικό πραγματικά μόρφωμα. Ούτως ή άλλως, το πολιτικό σύστημα δεν είναι δημοκρατικό, όποιος κι αν ανέλθει στη Βουλή ή στην εξουσία.

Το αρνητικό, όμως, που μένει τελικά στην κοινωνία απ’ όλες αυτές τις τακτικές, είναι ο διχασμός της. Και αυτό είναι βούτυρο στο ψωμί αυτών που ελέγχουν τις καταστάσεις. Είδατε όλοι τι συνέβη στην εν λόγω οργάνωση, όταν πλέον είχε παίξει τον ρόλο που ήθελαν να παίξει.

Κάτι αντίστοιχο στο σήμερα: η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο αποτέλεσμα απλώς με διαφορετικό τρόπο. Όταν ήταν έτοιμο το συγκεκριμένο κόμμα να αναλάβει την εξουσία, την τάση προς ψήφισή του εξέθρεψαν πάλι τα ΜΜΕ και το σύστημα, όταν τάχθηκε εναντίον του στήνοντάς το στον τοίχο. Αυτό, από τη μία πλευρά, δεν ήταν λάθος, αλλά ταυτόχρονα η συντονισμένη επίθεση έδειξε πάλι σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου ότι κάτι καλό έκανε απέναντι σε ένα σαθρό πολιτικό σκηνικό. Έτσι, με την αντίστροφη ψυχολογία και πάλι, ανήλθε στην εξουσία.

Τι άφησε πίσω του; Διχασμό, προδοτικές συμφωνίες, κ.ό.κ. Και στις δύο περιπτώσεις, όταν έγινε γνωστή η κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ και η είσοδος της Χ.Α. στη Βουλή, από τη μία έβλεπες ένα στρατόπεδο να τους θεωρεί Μεσσίες επί της γης και από την άλλη ένα άλλο στρατόπεδο να πέφτει στα πατώματα για αυτές τις εξελίξεις. Αυτό ακριβώς συνέβη στις αρχές του μήνα μετά τις αμερικανικές εκλογές: βαθύ χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία. Είχε κινητοποιηθεί μέχρι και η εθνική φρουρά. Όλοι κάπου παρακολουθήσαμε ανθρώπους να ουρλιάζουν σε βίντεο, να υπόσχονται πως θα μετακομίσουν από τις ΗΠΑ λόγω της εκλογής του Τραμπ. Πολλοί, αντιθέτως, περιμένουν γονατιστοί μια σωτηρία από τον Τραμπ, τον “ιερέα” τους. Τι όμως πραγματικά θα συμβεί;

Μήπως, ολοκληρώνοντας ή όχι την τετραετία του φύγει με μεγαλύτερο πάταγο απ’ ό,τι ανήλθε; Μήπως ο λαός τότε θα περιμένει να πέσει στις αγκάλες του επόμενου τυράννου του; Αυτό το επισημαίνω, καθώς όλοι είδαμε τι τσουνάμι ήρθε μετά από το “πρώτη φορά αριστερά”. Ίσως, ήρθε κάτι πολύ χειρότερο και δυστοπικό υπό αυτήν την παρούσα κυβέρνηση.

Τουλάχιστον, ο Τραμπ, άνθρωπος των business, είχε ως θέση -που δεν ξέρουμε εννοείται στον κοινοβουλευτισμό, αν θα πραγματοποιήσει- τον τερματισμό κάποιων από τους πολέμους που ταλανίζουν σήμερα τον κόσμο. Άλλωστε, επί θητείας του ήταν οι μέρες εκείνες που άρον άρον έφυγαν οι κατοχικές αμερικανικές δυνάμεις από το Αφγανιστάν, για να το αφήσουν τελικά στα χέρια εκείνων που πριν από μια δεκαετία πολεμούσαν ως ύψιστο εχθρό (για τους Ταλιμπάν ο λόγος). Αυτό δείχνει και την “ανθρωπιστική” συναίσθηση του προέδρου Τραμπ.

Φασίζων άνθρωπος ως προς τις αρχές του, είναι. Γι’ αυτό, άλλωστε, ταιριάζει και συνεννοείται με πολλά από τα απολυταρχικά καθεστώτα του κόσμου. Αλλά γνωρίζει και παίζει καλά το χαρτί της οικονομίας, το οποίο κινητοποιεί πολλούς ψηφοφόρους. Από την άλλη, οι δημοκρατικοί θα έπρεπε να κοιτάξουν επιμελώς τις θέσεις τους, γιατί όχι μόνο οικονομικά έκαναν τις ΗΠΑ να παρακμάζουν, αλλά κύλησαν το κράτος σε αρκετές μαύρες τρύπες μόνο και μόνο για τα συμφέροντα του βαθέως κράτους και των βιομηχανιών όπλων.

Τώρα, ως προς το σκέλος το γεωπολιτικό, οι προεκλογικές εξαγγελίες του Τραμπ φαίνεται πως ώθησαν το κατεστημένο των ΗΠΑ να επιταχύνει την αποστολή 500 πυραύλων για την αντιπυραυλική άμυνα των Ουκρανών. Αυτό για αρχή… Ωστόσο, επειδή οι εξελίξεις τρέχουν και το κατεστημένο των ΜΜΕ δεν έχει αλλάξει στάση, διαρροές από αμερικανικά Μέσα έκαναν λόγο για συνομιλία του Τραμπ με τον Πούτιν γύρω από το ζήτημα του πολέμου. Μάλιστα, μετέδωσαν ότι ο Τραμπ συμβούλευσε τον Ρώσο Πρόεδρο να μην κλιμακώσει το μέτωπο. Αυτό, όμως, δεν φαίνεται πως ισχύει, καθώς οι Ρώσοι διαψεύδουν ότι υπήρξε ποτέ τέτοιο τηλεφώνημα.

Επιπλέον, οι κινήσεις των στρατών στο μέτωπο δεν αποδεικνύουν τίποτα τέτοιο. Τις τελευταίες ώρες, Ουκρανοί χτύπησαν τη Μόσχα με στόλο από drone. Η Ρωσία, από την άλλη, προσπαθεί, όσο βοηθάει ακόμη ο καιρός, να ανακαταλάβει περιοχές στο Κουρσκ και εξαπολύει νέους βομβαρδισμούς σε όλη την Ουκρανία. Παράλληλα, διεθνή μέσα (Aljazeera κλπ.) κάνουν λόγο για άδεια της αμερικανικής κυβέρνησης σε εταιρείες όπλων να κατασκευάζουν ή και να επιδιορθώνουν οπλικά συστήματα στο έδαφος της Ουκρανίας. Αυτό αποτελεί είδηση κλιμάκωσης, καθώς κάτι τέτοιο δεν είχε μέχρι τώρα αποφασισθεί, γιατί θα μπορούσε να προκαλέσει θερμό επεισόδιο και απευθείας ανάμειξη στον πόλεμο των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία.

Το βέβαιο είναι πως μέχρι τα Χριστούγεννα οι κινήσεις πρόκειται να κλιμακωθούν, αφού το κατεστημένο των ΗΠΑ προσπαθεί να τα παίξει όλα για όλα στο χρονικό διάστημα της μετάβασης της προεδρίας από τον Μπάιντεν στον Τραμπ. Μέσα σε όλα αυτά μια μετριοπαθής στάση της Ρωσίας φαίνεται πως ναυαγεί, γι’ αυτό και το τηλεφώνημα Τραμπ-Πούτιν μπορεί και να μην έγινε ποτέ, παρά τις αναφορές από τον Guardian και άλλα φιλοδυτικά μέσα.

Άραγε, δεν ενδιαφέρει κανέναν αμερικανό πολίτη να σταματήσει ο κύκλος αίματος στο ρωσοουκρανικό μέτωπο; Ή μήπως πάλι το κατεστημένο κάνει καλά τη δουλειά του, προβάλλοντας για σκιάχτρο τη Ρωσία, τακτική που ακολουθεί από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου και μετά; Το άμεσο μέλλον θα δείξει.
 
 
*Ο Δημήτρης Λαδίκος είναι φιλόλογος και μόνιμος κάτοικος της Ρόδου. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην Ειδική Αγωγή και είναι υποψήφιος Διδάκτωρ Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Ρόδου. Στα ενδιαφέροντά του συγκαταλέγονται και οι Διεθνείς Σχέσεις - Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Geopolitico.gr