ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Ο Θάνος Αλεξανδρής στο newshub.gr

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια έλεγε ένας φίλος, αλλά και γενικότερα ο σοφός λαός μας και θα προσπαθήσω να μην μακρηγορήσω. Αν και αυτή είναι μία από εκείνες τις φορές που δε μπορώ να πω λίγα, αφού έχω την τιμή και την τύχη να μιλάω μ’ έναν άνθρωπο που έζησε την νύχτα την καλή… όταν οι περισσότεροι ήμασταν παιδιά ή και αγέννητοι. Μ’ έναν άνθρωπο που έβαλε ένα μεγάλο λίθο στα καλλιτεχνικά δρώμενα, αλλά και στην τηλεοπτική κουλτούρα της χρυσής δεκαετίας του 1990. Μεγαλώσαμε με παραγωγές του και ο όρος «trash» έμελε να χρησιμοποιηθεί κατά κόρον και πολλές φορές εναντίον του… Και μιας και στα σκουπίδια πολλές φορές κρύβεται ο χρυσός και μιας κι εγώ τελικά είπα πολλά, ας μιλήσει λίγο και ο «ένοχος» κ. Θάνος Αλεξανδρής!

-Κύριε Θάνο το βιβλίο σας «Του Οσίου Αλμαδόβαρ Ανήμερα», είναι ίσως από τα πιο «δυνατά» βιβλία που έχω διαβάσει! Λίγο επειδή συμφωνώ με τις περισσότερες σκέψεις και απόψεις σας; Λίγο επειδή εκτιμώ το σαρκασμό και την αίσθηση του χιούμορ σας; Λίγο επειδή συμφωνώ πως η show biz, να την ονομάσω έτσι, πριν δεκαετίες ήταν ατόφια και ειλικρινείς ακόμη και στην «Trash» μορφή της..;  Ίσως λίγο απ’ όλα τα παραπάνω..! Το θέμα είναι πως μου άφησε τις σωστές εντυπώσεις. Η ερώτηση μετά από την φλυαρία μου είναι: Είναι το βιβλίο «Του Οσίου Αλμαδόβαρ Ανήμερα», όχι μόνο μια μίνι αυτοβιογραφία και παράθεση κάποιον γεγονότων, αλλά και η κατάθεση μιας προσωπικής πικρίας για το τι συμβαίνει στον καλλιτεχνικό χώρο τις τελευταίες δεκαετίες;

-Δεν νομίζω πως νιώθω και καμιά πικρία, για όλα αυτά που συμβαίνουν στο καλλιτεχνικό χώρο, τις τελευταίες δεκαετίες, γιατί φυλάσσω την πικρία μου για πιο σοβαρά και προσωπικά μου προβλήματα. Στο κάτω κάτω, δεν  έγινε δα και η απόβαση των Τούρκων. Εξαιρούνται όμως, αυτά που διαρρέουν στις μέρες μας, που είναι φρικιαστικά, ξεπερνούν την φαντασία και ματώνουν την ψυχή μας. Όλα αυτά που διαδραματίζονται στις μέρες μας, όσα διηγούμαι στο πρώτο μου βιβλίο «Αυτή η νύχτα μένει» να φαίνονται αθώα σχεδόν σαν παιδικό παραμύθι γιατί τέτοιες διαστροφές στα σκυλάδικα δεν συνάντησα ποτέ, αφού στη νύχτα υπάρχουν νόμοι και απαράβατοι κανόνες. Τα άλλα τα ανάλαφρα, τα ευτελή και χαριτωμένα τα σχολιάζω και τα περιγελώ, σαν ένα παιχνίδι μεταξύ φίλων. Η πρόθεσή μου ήταν να γράψω για πρόσωπα αγαπημένα, που διέγραψαν μια ενδιαφέρουσα έως πολύ σημαντική ιστορία, να σας μιλήσω για τη μαγεία της διασκέδασης, που ζήσαμε και  να σας γνωρίσω  χώρους θρυλικούς, που δεν υπάρχουν πλέον… Κι όλα αυτά συνέβησαν πριν λίγα χρόνια, όταν η Ελλάδα ανέπνεε σε έναν έντονο και ξέφρενο ερωτισμό, που  δυστυχώς η παγκοσμιοποίηση τον αποδεκάτισε και  οι νεότεροι θα τα διδάσκονται έκπληκτοι από διηγήσεις ημών.

-Διαβάζοντας το βιβλίο σας, βλέπω ότι ως παιδί ήσασταν εσωστρεφής και προορίζατε τον εαυτό σας σε μια εκκλησιαστική πορεία! Πως καταφέρατε να βρείτε το θάρρος (εμένα μου πήρε δεκαετίες) να αλλάξετε και να δίνετε παραστάσεις μπροστά σε πολύ κόσμο, μάλιστα με έναν Γιώργο Μαρίνο να σας κοιτά από μια μεριά;

-Όχι … δεν ήμουνα απλά εσωστρεφής. Μπορώ  να πω,  ήμουν η πεμπτουσία της  δειλίας, της αμηχανίας και αγοραφοβίας.  Μέχρι τα 18, δηλαδή μέχρι να φύγω απ’ το χωριο για σπουδές στην Νομική  Αθήνας, δεν είχα αποκτήσει για δείγμα  ούτε έναν φίλο. Σε όλη την παιδική και εφηβική ηλικία, σχεδόν μέχρι την ενηλικίωσή μου, ήμουνα ένα παιδί απόμακρο, που ζωγράφιζε το δικό του ξεχωριστό κόσμο,  διαβάζοντας νυχθημερόν, ενώ στις χριστουγεννιάτικες και Πασχαλινές διακοπές ζούσα σε αυστηρή νηστεία ανάμεσα σε παπάδες, εκκλησίες και ψαλτήρια. Θα σας φανεί παράξενο αλλά παρά το γεγονός, ότι  δούλεψα στα σκυλάδικα δώδεκα ολόκληρα χρόνια συναναστρεφόμενος οτιδήποτε μη αποδεκτό απ’ το κοινωνικό σύνολο, αλλά και πάνω στη σκηνή, μέχρι τώρα ακόμη, νιώθω την αμηχανία της πρώτης εμφάνισης. Για το Μαρίνο που ρωτάτε, ήταν η πρώτη μου δουλειά και αν σκεφτείτε, πως μιλάμε για τον μεγαλύτερο σταρ της αθηναϊκής νύχτας, καταλαβαίνετε τα συναισθήματά μου, όταν αποφάσισα, να διαβώ το κατώφλι του… Κάθε βράδυ για έναν ολόκληρο χειμώνα πήγαινα με τα πόδια από το σπίτι μου μέχρι το μαγαζί που έκανε το σόου και ξανάφευγα επί τόπου, γιατί δεν τολμούσα να συστηθώ. Θυμάμαι, την ταραχή που ένιωσα, όταν πήγα τελικά στο καμαρίνι του για να ζητήσω δουλειά και επίσης  το βλέμμα του, όταν πέρασα οντισιόν. Το αποκορύφωμα όμως όλων ήταν η   πρεμιέρα. Tότε οι πρεμιέρες του Μαρίνου, ήταν το κοσμικότερο γεγονός της Αθήνας και εγώ με τρόμο έβλεπα στο κοινό συγκεντρωμένους όλους τους βαθύπλουτους της Κηφισιάς, διανοούμενους, διάσημους καλλιτέχνες και όλο το υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης (!).

-Ιερέας θα γινόσασταν; Πιστεύετε στον Θεό; Υπάρχει άραγε ένα απώτερο σχέδιο για τον καθένα μας;  

-Από μικρός η έφεσή μου στα θεία ήταν αξιοπερίεργη και πολλάκις αντικείμενο συζήτησης γειτονιάς και συγγενών… Να σκεφτείτε, δεν κάνω χιούμορ, γιαγιά φιλούσε το χέρι μου, δεκαπεντάχρονος εγώ τότε, με αποκαλούσε δέσποτα και εγώ ατένιζα τον κόσμο με χαρά και  υπερηφάνεια. Χωρίς να εκπορεύεται ιδιαίτερα αυτή  η τάση από την οικογένεια και ενώ τα παιδιά σ’ αυτή την ηλικία αναζητούσαν άλλα πράγματα, εγώ ονειρευόμουνα να γίνω αρχιμανδρίτης ή ιεραπόστολος και όταν έρθει  το πλήρωμα του χρόνου, να αξιωθώ την αγιοσύνη. Ενώ λοιπόν  επιθυμούσα διακαώς τον κλήρο, και η μητέρα με ήθελε γιατρό. Πέρασα Νομική Αθηνών, αλλά εν τω μεταξύ είχα ερωτευτεί το θέατρο. Όταν στο τέλος ασχολήθηκα για χρόνια με τραγούδι και στη συνέχεια πέρασα στην τηλεόραση και ραδιόφωνο,  κανείς δεν μπορούσα να φανταστεί, πως θα κατέληγα στην συγγραφή κειμένων με τελευταία  αγαπημένη ενασχόληση την μαγειρική. Επειδή  λένε πως οι άνθρωποι πάντα γυρνάνε στις ρίζες τους και στις πρώτες τους επιθυμίες, ίσως ο επίλογος με βρει σε ένα απόμερο και ξεχασμένο μοναστήρι…!

-Πως ήταν ο Κάρολος Κουν ως άνθρωπος και ως σκηνοθέτης;

- Όταν κατέβηκα τα σκαλιά της δραματικής σχολής του θεάτρου τέχνης και ένιωσα πάνω μου το βλέμμα αυτού του τεράστιου μύθου, κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό!                                                                                                       -Από που είστε; Ρώτησε… -Από την Νέα Αρτάκη.  -Α, έτσι… (γελώντας) … κοτόπουλα Μιμίκου που λέμε; …και συνέχισε να γελάει σαν παιδί.

Γέλασα κι εγώ συγκρατημένα και άρχισε να γαληνεύει  η ψυχή μου με την απλότητα εκείνου του ανθρώπου, ο οποίος  συγκαταλέγεται σήμερα στις κορυφαίες προσωπικότητες του εικοστού αιώνα.  Ξέρετε τέτοια μεγέθη δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξουν, γιατί ανήκε στην σπάνια κατηγορία  ζηλωτών της τέχνης και έζησε σαν ασκητής,  απαλλαγμένος από μάταιες επιθυμίες χλιδής, αυτοπροβολής, καταξίωσης και βραβείων. Δυστυχώς τον έζησα λίγο σαν φοιτητής, αλλά στις σπάνιες φορές που μας έκανε την τιμή να διδάξει,  νομίζω ήταν μαγικός. Μάλιστα με είχε επιλέξει, αν και πρωτοετής, να συμμετάσχω σε παράσταση του Ηρωδείου, όμως φοβούμενος  την οργή της μητέρας, γιατί πήγαινα κρυφά δραματική σχολή,  αρνήθηκα. Το λυπηρό ότι είναι εκείνη την εποχή ήμουνα ενταγμένος στο ΕΚΚΕ (επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα) και οι συναγωνιστές μου θεωρούσαν, πως ο Κουν  προσπαθούσε να  επιβάλλει στους ηθοποιούς του ένα απολυταρχικό καθεστώς. Το γεγονός αυτό δυστυχώς με επηρέασε και ήταν ένας από τους λόγους που μεταπήδησα στον χώρο του Γιώργου Μαρίνου, όπου εκ των υστέρων δεν το μετάνιωσα ποτέ γιατί από κει πήρε μια άλλη πορεία η ζωή μου.

-Πως ήταν ο Γιώργος Μαρίνος ως προσωπικότητα και γιατί τότε θεωρούσε αδύνατον όπως γράφετε στο βιβλίο σας, να ζητήσει κάποιος συνεργασία μαζί του εφόσον είχε αποφοιτήσει από τον Κουν;

-Μια μαγική συγκυρία θα με οδηγήσει από  τον μεγαλύτερο Έλληνα σκηνοθέτη όλων των εποχών στον πιο λαμπερό αρτίστα ever της Αθηναϊκής νύχτας. Ήταν αυστηρός, ενθουσιώδης, εκρηκτικός και σπάνιος καλλιτέχνης. Λειτουργούσε με κανόνες θεάτρου κι επειδή αποζητούσε το τέλειο και  αντιμετώπιζε όλα του τα προγράμματα σαν παραγωγές της Επιδαύρου, πολλές φορές ήταν τόσο απαιτητικός που καταντούσε αμείλικτος! Ήταν απίστευτη η χαρά η ευτυχία και το σουξέ που νιώσαμε, όταν μεταμφιεσμένοι σε λαϊκές τραγουδίστριες πάνω στη πίστα βλέπαμε ένα ολόκληρο μαγαζί να σπαρταρά από γέλια, αφού έλεγα, τέτοιο πράγμα δεν πρόκειται να ξανασυμβεί στη ζωή μου. Όμως πολλές φορές μ΄έκανε να κλαίω πάνω στην πίστα, γιατί δεν εκτελούσα σωστά μια χορογραφία και ευτυχώς πάντα ο Βλάσσης Μπονάτσος και η τραγουδίστρια Μαρίνα προσπαθούσαν γλυκά να με συνεφέρουν. Ήταν φανατικά προληπτικός, για την πρεμιέρα της σεζόν έπρεπε να ρωτηθούν τα ζώδια και ως διδυμος έπρεπε τα υπόλοιπα ζώδια που συνυπήρχαν στο πρόγραμμα να είχαν απαραιτήτως χημεία με το δικό του. Στην ερώτηση σας, γιατί θεωρούσε αδύνατον κάποιος του Κουν να ζητήσει συνεργασία, η απάντηση είναι απλή: Για τον ίδιο ήταν ύψιστη τιμή ένας καλλιτέχνης, ο οποίος έχει φοιτήσει στην κορυφαία σχολή να θέλει να δουλέψει μαζί του, γιατί ένιωθε ο Μαρίνος, ότι το είδος που υπηρετούσε ήταν ευτελές μπροστά στην ακτινοβολία αυτού του κορυφαίου σκηνοθέτη (!!!).

- «..είδα με μελαγχολία ανθρώπους που μέχρι τότε έβλεπαν μόνο Σαλαμίνα να ονειρεύονται Μύκονο.. είδα φίλους που τους αρκούσε ένα Σαββατοκύριακο στην Αίγινα, να πετάγονται μέχρι το Παρίσι και Νέα Υόρκη για τις τελευταίες τάσεις της μόδας..». Η ερώτηση είναι: θεωρείται πως ο Έλληνας πήρε απότομα «αέρα» και αυτόν το πληρώνει τώρα; Ή μήπως το «ξεβλάχεμα» τρόπον τινά… θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα, απλώς εμείς δεν είχαμε την παιδεία να χειριστούμε αυτήν την αλλαγή;

-Στα  μέσα  του ’90 με την άνοδο του χρηματιστηρίου και την εμφάνιση  δεκάδων περιοδικών του life style, τα οποία στην προσπάθεια να αποκτήσουν νέους αναγνώστες, άρχισαν να επιτάσσουν καινούργιες συμπεριφορές και ήθη, άρχισε το κοινό να ενστερνίζεται γελοίες αμερικανιές που δεν ήταν συμβατές με το βαλκάνιο  ταμπεραμέντο του. Στη συνέχεια στο καινούργιο αυτό ρεύμα μυήθηκαν λαϊκοί και διανοούμενοι, οι οποίοι άρχισαν να ντύνονται, να σκέφτονται και να σουσουδίζουν, όπως πρόσταζαν τα editorial  της εποχής. Έλεγε π.χ το άρθρο του NITRO: «Μέχρι τα τριάντα σου, πρέπει να έχεις κάνει οπωσδήποτε  συγκεκριμένα πράγματα και μεταξύ αυτών απαραιτήτως να έχεις επισκεφτεί την Νέα Υόρκη». Εσύ όφειλες, για να θεωρηθείς trendy, να την επισκεφτείς, έστω και αν έπρεπε για την απόσβεση, να αγκομαχάς για μήνες σε αναγκαστικές υπερωρίες.

Το κίνημα της «Μαντάμ Σουσούς», έτσι το  αποκαλούσα εγώ, είχε σαν αποτέλεσμα να καταργηθούν οι φυλές στην νέα γενιά και τα παιδιά να βγαίνουν πανομοιότυπα χωρίς ταυτότητα και με εκείνα τα ιδιαίτερα γνωρίσματα που είχαν στις  προηγούμενες δεκαετίες. Όταν πήρα το σπίτι μου στο Μαρούσι, η μητέρα μου  με συμβούλεψε: «Μη το πεις, γιατί προκαλείς…» Όμως εγώ έζησα εκείνον τον καιρό την έπαρση των πολλών που ένιωθαν, πως για το πρεστίζ τους έπρεπε να νοικιάζουν σπίτι μόνο στα Βόρεια προάστια, ενώ αν τους απέλυε ο εργοδότης τους, δεν θα είχαν να δώσουν την προκαταβολή ούτε για ημιυπόγεια γκαρσονιέρα στην Ομόνοια.

- «Ένα κορίτσι που το έλεγαν Ταϋγέτη»! Μόλις διάβασα εκείνο το κεφάλαιο απλά νευρίασα πάρα πολύ! Συγχύστηκα! Ήθελα να ταξιδέψω αν μπορούσα στο χρόνο και να δώσω μερικά χαστούκια σε ορισμένους!! Ορισμένους, που πλέον με το τσουνάμι αποκαλύψεων (ο κόσμος το’ χε τούμπανο), θα έπρεπε να αποκαλυφτούν τα ονόματα τους έστω και τόσες δεκαετίες μετά, ώστε ο κόσμος να μάθει επιτέλους ποιοι ήταν τα αληθινά σύμβολα και τι ήταν οι υπόλοιποι! Θα ήθελα δύο λόγια από εσάς για αυτήν την θρυλική κι αδικημένη ηθοποιό και πως αντιμετώπιζε στωικά το… bulling,  όπως και δύο λόγια για την κατάσταση των αποκαλύψεων που συμβαίνουν με ρυθμό πολυβόλου στις μέρες μας!

-Στη μνήμη του ελληνικού κοινού η εικόνα της ηθοποιού είναι συνυφασμένη με ένα παρτσακλό που τρέχει τρελαμένο από πλάνο σε πλάνο, μεταμφιεσμένη σε καρικατούρα και χωρίς ποτέ να έχει στα χέρια της έναν δομημένο ρόλο, γιατί έτσι γούσταραν άλλοι συνάδελφοι! Προσπαθούσε να εκμαιεύσει το γέλιο αλαλάζοντας στα χαμένα.     Όμως στην αληθινή ζωή αυτή η σημαντική κυρία δεν παντρεύτηκε ποτέ, ούτε απέκτησε παιδιά, γιατί  τα καλύτερά της χρόνια αναλώθηκαν σε εξορίες,  φυλακές και στα ξερονήσια. Κι αφού το σύστημα την σακάτεψε στο ξύλο ψάχνει φως στον κόσμο του θεάτρου, όπου την αρπάζουν οι ζηλωτές της τέχνης και την αποτελειώνουν..!! Κάθε βράδυ έκλεβε τη παράσταση και μαζεμένες έξω απ’ το καμαρίνι οι μεγάλες συμπρωταγωνίστριες μάτωναν τη ψυχή της και φωναχτά την αποκαλούσαν γριά και κακάσχημη. Είχε την αισθητική και ευγένεια των σημαντικών ανθρώπων της τέχνης και όταν την παρατηρούσες, ένιωθες  πως, είχε ξεπηδήσει από τον θίασο του Φελίνι!

-Απ’ ότι κατάλαβα δεν έχετε και περί πολλού συγγραφείς όπως η κ. Δημουλίδου. Θεωρείται πως έχουν προωθηθεί αδίκως;! Τι διαβάζει ο Θάνος Αλεξανδρής τον τελευταίο καιρό;

-Όχι προς θεού δεν νιώθω κάτι αρνητικό, και γιατί άλλωστε. Μάλλον είναι ένα αδιάκοπο χιούμορ που κάνω με φίλους, γιατί την συναντώ πολύ συχνά και δεν μπορώ να μην τον πω τον καλό μου τον λόγο. Σχεδόν μου έχει γίνει οικεία γιατί όποτε πάω στο σούπερ μάρκετ, στο ράφι  δίπλα στο αλεύρι που φουσκώνει μόνο του, το βιβλίο της που είναι τοποθετημένο εκεί και νιώθω να με καλεί, όμως εγώ ανθίσταμαι. Μια χαρά υπέροχη κυρία είναι και για να έχει τέτοιο σουξέ μ’ αυτές  τις τεράστιες πωλήσεις, μόνο τυχαίο δεν είναι. Όμως να με συγχωρέσετε,  δεν την έχω  διαβάσει… Θα μου πεις αφού δεν την έχεις διαβάσει, πως κάνεις κριτική;   Κοιτάξτε… Εγώ δεν έχω ελεύθερο χρόνο να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο του Άκη Πετρετζίκη κι εσείς μου λέτε να διαβάσω ελληνική λογοτεχνία; Όταν υπάρχουν στη βιβλιοθήκη αριστουργήματα που έχουν μείνει ημιτελή, άρα μιλάμε για τεράστια μεγέθη, η κυρία Μαντά, η κυρία Δημουλίδου και ο νεαρός Θάνος Αλεξανδρής μπορούν να περιμένουν. Παρ’ όλα αυτά, πριν λίγο τέλειωσα το βιβλίο της αγαπημένης μου φίλης, Σεμίνας Διγενή. Είναι «Οι απείθαρχοι», ένα καταπληκτικό βιβλίο, το οποίο  συνιστώ ανεπιφύλακτα…

- Η νέα γενιά έχει μια τάση όπως λέτε και στο βιβλίο σας, να μην κάνει τίποτα και να περιμένει να αλλάξουν όλα με έναν μαγικό τρόπο. Θα ήθελα ένα σχόλιο πάνω σ’ αυτό! Δεν βλέπετε κι εσείς αλλαγή προς το καλύτερο σωστά; Και το λέω αυτό γιατί συναναστρέφομαι με πολλά νέα παιδιά και τις περισσότερες φορές δεν…. Αντανακλά αυτό και στον καλλιτεχνικό χώρο;

-Μπορεί  εμείς να φορτώνουμε όλες τις αμαρτίες στα παιδιά και εγώ για το επιθεωρησιακό των κειμένων μου να τα αποκαλώ μόγγολα, όμως πιστεύω πως είναι μια υπέροχη γενιά, αλλά είχε την ατυχία να γεννηθεί σε κακό timing, όπου τα πάντα σχεδόν έχουν απομυθοποιηθεί. Πιο παλιά η καλλιτεχνία ζούσε τον αληθινό της μύθο, οι πολιτικοί άρχοντες ήταν στο απυρόβλητο και η εκκλησία συνυφασμένη με την αγιοσύνη. Σήμερα ο νεαρός βλέπει στο utube σημερινές δηλώσεις πολιτικών να ακυρώνουν προηγούμενες, τους γονείς  να μιλάνε για άρπαγες άρχοντες, που δεν θα τιμωρηθούν ποτέ και ανατριχιαστικά σκάνδαλα θεατρικά και εκκλησιαστικά. Τι περιμένεις μετά από τόση απροκάλυπτη χυδαιότητα να σου κάνει το νιάτο;  Θα βροντοφωνάξει ένα: «βρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι σας και θα τρέξει να αγοράσει το καινούργιο Ipad»!

-Μου άρεσε πολύ η φράση σας: «μαφιόζικες συναναστροφές των αιρετικών καλλιτεχνών..»! Θεωρείτε πως ύστερα από τις αποκαλύψεις θα αλλάξει κάτι από το καλλιτεχνικό σκηνικό και θα πάψουν ορισμένοι «καλλιτέχνες» να μας κουνούν εμφατικά το δάχτυλο με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ενώ τρώνε το δημόσιο χρήμα;

- Όλοι αυτοί ο «έντεχνοι» οι εσαεί χρηματοδοτούμενοι απ’ τον ιδρώτα του φτωχού λαού στην ουσία είναι κάτι λαμόγια που εμπλέκονται σε όλες τις κυβερνήσεις και με τον μανδύα της διανόησης αλωνίζουν στο μοίρασμα όλων των επιδοτήσεων. Είναι αυτοί που διατείνονται ότι η μόρφωση είναι επένδυση του νου και της ψυχής όμως οι ίδιοι και όλα τα χυδαία άτομα γύρω τους επενδύουν μόνο σε σπίτια μετρητά και ομόλογα. Σε όλες τις συμφωνίες των μνημονίων δεν είπαν τίποτα γιατί έτρωγαν έναν σκασμό λεφτά γλείφοντας διεφθαρμένους δημοσιογράφους και πολιτικούς. Όταν όμως ο λαός βγαίνει στους δρόμους αυτοί θα συστήσουν σύνεση και καθώς πρέπει συμπεριφορές και σίγουρα μετά από όλες αυτές τις ανατριχιαστικές αποκαλύψεις που ζούμε σήμερα, θα συνεχίζουν να μας κουνάνε απειλητικά το κουλό τους. Για τους ίδιους ο λαός πάντα θα είναι έρμαιο και θύμα, ενώ σαν να μη συμβαίνει τίποτα, θα συνεχίσουν στο φαγοπότι της εξουσίας…

- ..και συνεχίζω «να υπερβούν το τίποτα. Αυτό είναι σήμερα η τηλεόραση»! Για εμένα δεν υπάρχει πια τηλεόραση.. Θεωρείτε πως υπάρχει μία ελπίδα να γυρίσουμε σε μια πιο γνήσια μορφή της;

- Δεν υπάρχει  ελπίδα να κάνουμε ξανά καλή τηλεόραση, γιατί η εποχή των πεφωτισμένων προσώπων παρήλθε ανεπιστρεπτί. Στη αρχή της ιδιωτικής τηλεόρασης θυμάμαι, υπήρχε πανσπερμία προσώπων και εκπομπών και θεωρώ τότε ήταν ο  χρυσούς αιών της tv. Τώρα διευθυντές προγραμμάτων και παραγωγοί ζητάνε να κάνεις, αυτό που μπορεί να κάνει ο γείτονας και επομένως ότι οτιδήποτε υπερβαίνει το μέτρο,  γι’ αυτούς είναι αιρετικό, μη εμπορικό, άρα πάραυτα ακυρώνεται. Αναλώνονται εργατοώρες για να σημειολογήσουν το make up της Φουρέιρα, τις δηλώσεις του Ντάνου που τον έχουν αναγάγει σε εθνικό τοτέμ και ποιος ήταν ο τελευταίος γκόμενος της τύπισσας που συμμετέχει στο survivor. Αποθεώνουν το τίποτα, εκθειάζουν την αμάθεια και αποκαλούν αυθεντική την χυδαιότητα ενός δυστυχισμένου, που συμμετέχει  στο Big Brother. Τώρα για να κάνεις εκπομπή πρέπει να έχεις χορηγό υαλουρονικά,  ενεχυροδανειστήρια, σόμπες και παντόφλες που θεραπεύουν την αρθρίτιδα.

-Trash TV! Τι θυμάστε από τότε και ποια ήταν η πιο δύσκολη, αλλά και πιο διασκεδαστική στιγμή που ζήσατε;! Μοιραστείτε μαζί μας μια εμπειρία που δεν γνωρίζουμε!

-O τίτλος της εκπομπής που παρουσίαζα με τον Θανάση Αναγνωστόπουλο ήταν εύρημα της Μαλβίνας και η λέξη trash άγνωστη μέχρι τότε, πολιτογραφήθηκε έκτοτε στο ελληνικό λεξιλόγιο. Μετά από μας την άρπαξαν όλοι, ως είθισται, και μεταφράζοντάς την κατά λέξη, αλλοίωσαν αυτό που είχαμε κατά νου.

Για μας trash tv σήμαινε, παίρνω απλούς ανθρώπους που οι άλλοι θεωρούσαν δεύτερης διαλογής και προσπαθώ να φτιάξω ποίηση! Ήταν από τις πιο συναρπαστικές εμπειρίες μου αυτή εκπομπή και η επόμενη που έκανα μόνος μου και είχε τον τίτλο «ΚΑΡΑΚΟΡΤΑΔΑ».

Ο θίασος αποτελείτο από την Ξανθή Περράκη, Κατερίνα Σνάϊντερ, Καλή Φέρρη, Έλενα Βασιλάκη, Γιώργος Σταυρόπουλος γνωστός και ως «Miss ανδρικά πόδια» και ο Σούλης εθνικός κομμωτής  Κορίνθου και πασών των Ινδιών.

Ήταν  μια εκπομπή που είχε φανατικό κοινό τους  φοιτητές, καθημερινούς ανθρώπους αλλά και διανοούμενους, όμως στο κανάλι μας θεωρούσαν ντροπή και κανένα συνεργείο δεν ήθελα να δουλέψει μαζί μας. Όταν ο Κακουλίδης συνάντησε τον ιδιοκτήτη Γιώργο Κουρή και είπε, ότι η εκπομπή μας είναι η καλύτερη της τηλεόρασης, το αφεντικό αγνοούσε την ύπαρξή μας. Κωμικοτραγικά γεγονότα πολλά όταν κάναμε θεατρικά και στην διανομή ρόλων μεγαλύτερης ηλικίας γινόταν χαμός, αφού όλες θέλανε να κάνουν τις πιτσιρίκες.  Τι να έκανα  κι εγώ ο έρμος; Ότι ήταν σε μάνα και γιαγιά το αφαιρούσα ή το σκότωνα!  

-Μαλβίνα Κάραλη! Εγώ δεν έχω να πω τίποτα! Ο λόγος σε εσάς!

-ΜΑΛΒΙΝΑ! Στο βιβλίο μου τρία από τα μεγαλύτερα κεφάλαια είναι αφιερωμένα σ΄αυτή την μεγάλη φυσιογνωμία των γραμμάτων και της τηλεόρασης, η οποία δεν θα αντικατασταθεί ποτέ. Την γνώρισα από τα γυμνασιακά μου χρόνια όταν ζούσε στην Χαλκίδα και μπορώ να σας πω πριν ακόμη ασχοληθεί με τα ΜΜΕ ήταν η μοναδική σταρ της πόλης. Άρχισε η ίδια να εξυφαίνει το μύθο της, όταν περίπου στα δέκα τρία της στο μάθημα της ζωγραφικής με ελεύθερο θέμα, ζωγράφισε γυμνή την πολιούχο Αγία Παρασκευή σε αγρό και έγινε για καιρό αντικείμενο συζήτησης σε ολόκληρη την πόλη. Πορευτήκαμε μαζί για δεκαετίες και στη δουλειά και στη ζωή και κοντά σ’ αυτή την μεγάλη περσόνα έζησα υπέροχες στιγμές.

-Πείτε μου διότι γελούσα μόνος μου βραδιάτικα και γελώ πάντα όποτε το σκεφτώ.. συνέβη στ’ αλήθεια η ιστορία με το ουίσκι και το άδειασμα του στο παπούτσι του άμοιρου πελάτη;

-Ένας από τους πιο βασικούς κανόνες της κονσομασιόν, που μαθαίνει ένας καινούργιος στα σκυλάδικα, είναι τι κάνουμε, όταν καθόμαστε στο  τραπέζι του πελάτη. Μόλις ο θαμώνας ρωτήσει τι θα πιείτε, αν η κοπέλα είναι πανούργα, θα επιλέξει  σαμπάνια, γιατί το ουίσκι πειράζει στις χορδές. Αν όμως ο πελάτης αποδειχτεί πιο λαμόγιο και  την  διαολοστείλει, αυτή θα αρκεστεί  στο απλό ουίσκι… Τώρα βασικός μας σκοπός είναι να τελειώσει γρήγορα για να παραγγείλουμε το δεύτερο, το τρίτο και που ξέρεις, επειδή ο Θεός είναι μεγάλος και ο πελάτης αλαφροΐσκιωτος να καταφθάσει και το τέταρτο γιατί τα έξοδα του μαγαζιού είναι μεγάλα!   Πως όμως τον αδειάζεις τον  Τζακ Ντάνιελ;

Να το πιεί δεν συμφέρει, γιατί γίνεται έρμαιο του πελάτη, άρα πρέπει με κόλπα ταχυδακτυλουργικά  να τον εξαφανίσει! Αυτό που έζησα εγώ πολλές φορές και το αφηγείται σπαρταριστά στο βιβλίο μου ο τραγουδιστής Γιάννης Λέκκας, είναι από τα πιο γλαφυρά σημεία.

Μια τραγουδίστρια κάνει κονσομανσιόν και στην προσπάθειά της να αδειάσει το μπουκάλι, φωνάζει για βοήθεια τον Γιάννη Λέκκα, ο οποίος είναι συνάδελφος. Όταν κάνουμε στην υγειά μας τον συμβουλεύει, εγώ θα αγκαλιάζω τον μαλάκα και εσύ θα χύνεις κάτω στην μοκέτα το ποτό. Σιγά σιγά αδειάζουν το μπουκάλι, παραγγέλνουν δεύτερο και ο πελάτης που μέχρι τώρα κρατιόταν, γιατί μπορεί να φαινόταν μαλάκας, όμως ήταν κύριος, ψιθυρίζει στον Γιάννη: «Αν δεν σε πειράζει, μπορείς να το χύνεις στο πλακάκι και όχι στις μπότες μου; Ξέρεις μπαίνουν μέσα και τα παγάκια και σε λίγο δεν θα  νιώθω το πόδι μου» (σ.σ από τα καλύτερα σκηνικά που έχω ακούσει ever!).

-Η Βίκυ Μιχαλονάκου έγραψε την δική της τηλεοπτική ιστορία με το «Ερωτοδικείο»! Αν και τέτοιου είδους εκπομπές εκείνη την εποχή βρήκαν απέναντι τους ορκισμένους εχθρούς, δοκίμασαν τρόπον τινά την τηλεοπτική αντοχή, αυξάνοντας τα όρια και δίνοντας έτσι την δυνατότητα να υπάρξουν πολλές άλλες εκπομπές που ίσως να μην υπήρχαν διαφορετικά; Θα ήθελα το σχόλιο σας!

- Η Βίκυ είναι αγαπημένη μου φίλη, διανοούμενη και μια εξαιρετική δημοσιογράφος η οποία δημιούργησε μια καταδική της τηλεοπτική σχολή. Το «Ερωτοδικείο» δεν ήταν μια επιθεωρησιακή εκπομπή αλλά μια θρυλική, που για μένα ήταν σταθμός στην ελληνική τηλεόραση. Πιστεύω μέσα σ’ αυτή την μετριότητα που ζούμε και δια παντός έχουμε κλείσει τις τηλεοράσεις, η κ. Μιχαλονάκου παραμένει δυστυχώς ανεκμετάλλευτη.

-Νομίζω πως είχατε πει ότι δεν θέλατε να γράψετε άλλο βιβλίο. Μήπως ήρθε η ώρα όχι μόνο να αναθεωρήσετε αλλά ίσως να υπάρξει και ένα «Του Οσίου Αλμαδόβαρ τα Ολονύχτια»;!

-Αν θα γράψω εγώ βιβλίο, το εκλαμβάνω ως αστείο, γιατί ως κλασσικό τεμπελόσκυλο, δεν το βλέπω να υλοποιείται. Το ολονύχτια όμως, που εσείς αναφέρετε, είναι τίτλος σουξέ και μ’αρέσει (σ.σ κάντε το πραγματικότητα, δεν θα ζητήσω πνευματικά δικαιώματα έχετε το λόγο μου!), γιατί η νύχτα εμπεριέχει δημιουργία, τρέλα και έρωτα.  Και  τα τρία μου βιβλία τα έγραψα μεσάνυχτα στο σπίτι ή στους δρόμους παρέα με ουίσκι και χιλιάδες τσιγάρα (σ.σ !!!).

-Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι από το παρελθόν, τι θα ήταν αυτό; Ή ακόμη αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω στο χρόνο, σε ποια χρονική στιγμή θα θέλατε να μεταβείτε και γιατί;

-Αν μπορούσα να ξαναγυρίσω στον χρόνο…..… Η  απάντηση είναι εύκολη, γιατί αυτό που ρωτάτε, το βλέπω πολλές φορές στα όνειρά μου! Νομίζω η πιο ευτυχής περίοδος της ζωής μου και εκεί θα ήθελα να ξαναγυρίσω, είναι όταν μετά από σπουδές και θεατρικά σχέδια  αποφάσισα  να κάνω  το ταξίδι σε όλα τα σκυλάδικα της περιφέρειας και η εμπειρία αυτή των δώδεκα χρόνων σημάδεψε για πάντα την ψυχή μου. Πολλές βραδιές ονειρεύομαι, πως οργανώνω  μπαλέτα, φτιάχνω ρεπερτόριο και ξεκινάμε από τα ΚΤΕΛ Κηφισσού με τις αποσκευές μας για να παρουσιάσουμε το σόου μας σε όλη την Ελλάδα…!

-Ποια τα εγγύς αλλά και μελλοντικά σχέδια του Θάνου Αλεξανδρή;

-Υπάρχει μια κοινότυπη, χιλιοπαιπαιγμένη ρήση η οποία όμως είναι πάνσοφη: «Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Έζησα κάποια χρόνια από δική μου επιλογή μια χρόνια καραντίνα  μακριά από την Αθήνα που αγαπώ και είχα αποφασίσει φέτος με την έκδοση του βιβλίου να ξαναγυρίσω σπίτι μου στο Μαρούσι και να ξαναρχίσω τις νυχτερινές και άλλες εξορμήσεις με φίλους αγαπημένους, όμως ο ιός ανέτρεψε τα πάντα. Γενικά ποτέ δεν έκανα σχέδια, ούτε υπήρξα  οργανωτικός, αφού και ο ίδιος απορώ, πως και δεν μου έχει κάνει μήνυση ο «παρθένος». Δουλεύω χωρίς άγχος ένα σενάριο θεατρικό, μπορεί να γίνει και κινηματογραφικό, αν ταιριάξουν οι συγκυρίες και οι ιδανικές συνεργασίες. Μια τέτοια ιδανική συνύπαρξη θα ήταν με την σκηνοθέτη Κίρκη Καραλή, που την θεωρώ από τα πιο φωτισμένα μυαλά της νέας γενιάς. Συνεργαστήκαμε το 2016 όταν σκηνοθέτησε την παράσταση «Αυτή η νύχτα μένει» και οι αναμνήσεις παραμένουν μαγικές. Δηλαδή μόνο έτσι δουλεύω, διαφορετικά μια χαρά περνώ μαγειρεύοντας εκπληκτικά…

-Θα ήθελα πολλά να σας ρωτήσω, αλλά ακόμη και ο διαδικτυακός χώρος ενός webzine για πολλούς λόγους δεν είναι άπειρος. Να σας ευχαριστήσω ακόμη μία φορά για την τιμή να μιλήσετε στο Newshub.gr! «Κλείστε» λοιπόν αυτήν την συνέντευξη όπως θέλετε!

- Πρώτα να ευχηθούμε να τελειώσει γρήγορο όλο αυτό το δυσοίωνο που ζούμε όλοι μας  και ο καθένας να γυρίσει στην κανονικότητα της δικής του ζωής. Ζήστε κόντρα  σε οτιδήποτε μαυρίζει τη ψυχή σας και αντισταθείτε σε μικρόψυχες και σκοταδιστικές αντιλήψεις που αμαυρώνουν την ομορφιά, την αγάπη και ευτυχία. Εν κατακλείδι, ζήστε αυτό που θα θέλατε να ζήσετε και θα τότε θα αισθανθείτε κάθε είδους μεγαλείο (σ.σ. !!!). Σας ευχαριστώ πολύ……

-Εγώ σας ευχαριστώ!