H Σεμίνα Διγενή στο newshub.gr: «Έχω ακροβατήσει πολύ στη ζωή μου...»

«Στο μεταιχμιακό σύμπαν του Κόκκινου Ουρανοξύστη μιας εξαϋλωμένης ουτοπικής πόλης, ζουν κάποιοι που δεν χωρούν πουθενά. Σ' αυτό το πεδίο των απροσδόκητων συναντήσεων και αισθητηριακών εμπειριών, η γυναίκα που τους φροντίζει σαγηνεύεται απ' αυτούς και δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς με όλους τους ενοίκους των ορόφων του Επανασχεδιασμού, των Τραυμάτων, των Αυτοκτονιών, της Εντροπίας, του Τίποτε, του Παιδικού Εαυτού, των Πειραμάτων, μέχρι και του Ρετιρέ της Λήθης. 

Με βοηθούς δύο παράξενους επιστάτες, που συνεχώς μεταμορφώνονται ρουφώντας κάθε σταγόνα δανεικών ζωών, συμβιώνει με τον Μπόουι, τον Λένιν, τον Προυστ, τη Νίνου, τον Μπέρνχαρντ, τον Αϊνστάιν, τον Βάρναλη, τη Γουάινχαουζ, τον Σιδηρόπουλο, τον Χόκινγκ, τον Βέγγο, τον Κομπέιν, τον Μπαρτ, την Κέιν, τον Πικάσο, τη Μονρόε και άλλους. Θα καταφέρει τελικά ο παράδοξος κόσμος των Απείθαρχων, να πάρει μια καθοριστική απόφαση για τη Μνήμη του Κόσμου;»

Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Σεμίνα Διγενή, η οποία καταφέρνει να μας μαγνητίσει και να μας βάλει σε έναν άλλο... κόσμο μέσα από το βιβλίο της «Οι απείθαρχοι», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κάκτος, μιλά στο newshub.gr.

Αρχικά να σας συγχαρώ για το βιβλίο σας «Οι Απείθαρχοι», μιας και το βρίσκω συγκλονιστικό με τον τρόπο του! Πιστεύετε λοιπόν πως κάτι ανάλογο συμβαίνει όταν αφήνουμε τον μάταιο τούτο κόσμο; Ή στον κόκκινο ουρανοξύστη, μένουν μόνο εκείνοι που δεν χωρούν πουθενά;

Να ξεκαθαρίσω πως εγώ δεν τον θεωρώ μάταιο αυτόν τον κόσμο και βέβαια δεν ξέρω αν συμβαίνει κάτι μετά από την αναχώρησή μας απ' αυτόν. Η λογική λέει τίποτε. 

Έγραψα αυτό το βιβλίο όμως, γιατί ένιωθα πως δεν έχουμε τελειώσει με αυτά τα πρόσωπα που επέλεξα να ...ζωντανέψω. Πίστεψα πως θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να αναστηθούν και ν  αλληλεπιδράσουν. Μελετώντας χρόνια τώρα τον βίο και την πολιτεία τους, ήμουν σίγουρη πως θα προέκυπταν εξαίσιες στιγμές από τις "συναντήσεις" τους. Κι ευτυχώς νιώθω ότι συνέβη κάτι τέτοιο, πχ όταν συνυπήρξαν ο Βέγγος με τον Σαραμάγκου, ο Αινστάιν με την Γουάινχάουζ και τον Χόκινγκ, η Νίνου με την Μονρόε, τον Μπαρτ και την Κοτοπούλη, ο Λένιν με την Έλλη Αλεξίου, η Ντίτριχ με την Τέιλορ  κλπ κλπ

Είναι το βιβλίο σας «Οι Απείθαρχοι», ένας τρόπος να αποδώσετε τον απαιτούμενο φόρο τιμής σε εκείνους που έχουν επηρεάσει με την ζωή τους, την ιστορία κάθε ανθρώπου ξεχωριστά; Συνάμα είναι ίσως ένας ουτοπικός και ονειρικός τρόπος να συναντηθούν όλοι εκείνοι που πράγματι θα ήταν απορίας άξιο τι θα έλεγαν μεταξύ τους, τι θα συζητούσαν, αν βρισκόντουσαν εν ζωή και φυσικά στην ίδια χωροχρονική στιγμή;

Εγώ απλώς, όλους αυτούς τους χρειαζόμουν. Αισθανόμουν πως μου έλειπαν και πως αν τους ξανασυναντούσα, θα είχαν πολλά να αποκαλύψουν, αλλά και να απαιτήσουν. Για το μόνο που λυπάμαι, είναι ότι δεν τους χόρτασα... Μπήκα για κάποιους μήνες στο σύμπαν τους, με παρέσυρε ο καθένας στον κόσμο του, αλλά βγήκα τόσο σύντομα. Σχεδόν αδικαιολόγητα. Ίσως σκεφτώ έναν τρόπο να τους ξαναβρώ συγγραφικά.

Είναι επίσης αυτό το βιβλίο μια ονειρική περιγραφή όλων εκείνων που θα θέλετε να ζήσετε μαζί τους και ένας τρόπος να περιγράψετε όχι μόνο μικρές πτυχές της δικής σας ζωής, αλλά και να ζήσετε με όλους εκείνους, που όντως δε χωρούν πουθενά; 

Τα είπατε όλα. Έτσι ακριβώς. 

Γιατί αυτός ο τίτλος «Οι Απείθαρχοι»; Ήταν τρόπον τινά ο καθένας από εκείνους ένας αντισυμβατικός χαρακτήρας; 

«Αναπνέουμε το ίδιο σκοτάδι κι όμως ο καθένας αλλιώς παραπατά». Θα μπορούσα λέτε να επιλέξω αυτόν τον δεύτερο τίτλο, που είχα στο μυαλό;

Η σχέση σας με τον πατέρα σας μιλώντας γι’ αυτή στο βιβλίο σας, με έκανε να νοιώσω πως διακατέχεται από… μία εκκρεμότητα. Πιστεύετε πως οι σχέσεις των γονιών με τα παιδιά τους, τις περισσότερες φορές παραμένει ημιτελής και ουσιαστικά μας ορίζει;

Η σχέση αυτή σημάδεψε τη ζωή μου και υπήρξε αιτία για πολλές μικρές σκοτεινές τρύπες στον χαρακτήρα μου, που αγωνίστηκα για πολλά χρόνια να φέρω σε λογαριασμό. Τώρα που πέρασε αρκετός καιρός από τότε που έφυγε, τα ξανασκέφτηκα όλα πολύ και μάλλον τον αποκωδικοποίησα. Καταλάγιασε ο θυμός μου και συμφιλιώθηκα μαζί του. 

«Η αληθινή επανάσταση που έχουμε ανάγκη, είναι αυτή της καλοσύνης!» Θα ήθελα το σχόλιο σας! 

Θεωρώ πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρετή από την καλοσύνη.

Πως «βλέπετε» την σημερινή τηλεόραση; Βλέπετε ή απλώς κλείνετε την τηλεόραση σας προσπερνώντας;

Βλέπω κάποια λίγα πράγματα που μ αρέσουν. Δεν ενημερώνομαι όμως, από την τηλεόραση, δεν την εμπιστεύομαι και συχνά εξοργίζομαι από τον τρόπο που διαστρεβλώνει τα γεγονότα, παραχαράσσει την πραγματικότητα και προσπαθεί απροκάλυπτα να χειραγωγήσει. 

Θα επιστρέφατε στην τηλεόραση του σήμερα και αν ναι τι θα ήταν αυτό που θα δημιουργούσατε; 

Δεν μ ενδιαφέρει εδώ και πάρα πολύ καιρό, η τηλεόραση. Ήταν υπεραρκετά τα 27 χρόνια θητείας σ αυτήν. Όχι δεν θα επέστρεφα. 

Κάπου στο βιβλίο σας λέτε ότι: «η ζωή μου ήταν σαν λίμνη, άρα χρειαζόταν να της πετάω συνεχώς βοτσαλάκια». Φαντάζομαι ότι αναφέρεστε σε εσάς, άρα και ψεύδεστε! Θα ήθελα το σχόλιο σας.

Ποτέ δε μου έφτανε η περιπέτεια!. Πάντα ήθελα περισσότερη και την επιζητούσα με κάθε τρόπο. Ακόμη και η δουλειά μου, με την τόση ένταση, δε με κάλυψε ποτέ πλήρως. Έχω ακροβατήσει πολύ στη ζωή μου και είναι αμέτρητα τα βότσαλα που πέταξα στη λίμνη της. Τώρα τελευταία έχω λίγο ηρεμήσει. Πολύ λίγο, όμως...

Αναρωτιόμουν πως αν «Οι Απείθαρχοι» ζουν στο καθαρτήριο τους, στην αίθουσα αναμονής για ό,τι υπάρχει μετά, εσείς γιατί και με ποια ιδιότητα βρίσκεστε εκεί; 

Μα με την ιδιότητα αυτού που καταγράφει αυτές τις συνυπάρξεις και ταυτόχρονα αυτού που τους υπηρετεί, τους κανακεύει, τους κριτικάρει, τους παρηγορεί, αστειεύεται μαζί τους, κλαίει, θυμώνει, τους παρακολουθεί να ερωτεύονται, να τσακώνονται, να αυτοκτονούν...

Στο κάτω κάτω, δε λένε πως ο συγγραφέας είναι ένας μικρός θεός και κάνει ό,τι θέλει; Στη δική μου περίπτωση  κάνω ό,τι θέλουν αυτοί. 

Πείτε μου μια καλή πράξη που θα κάνατε, αν είχατε τη δύναμη! 

Δεν υπάρχει "αν". Το καλό δεν απαιτεί προυποθέσεις και μπορεί να γίνεται κάθε στιγμή και πρωτίστως είναι καλό γι αυτόν που το πράττει. 

Τα data μας με κάποιον τρόπο διασώζονται, αφού παρελθόν, παρόν και μέλλον, όλα υπάρχουν την ίδια στιγμή;

Τίποτε, ποτέ δε διαλύεται στ αλήθεια. Δεν πιστεύω στη λέξη τέλος. Τα αποτυπώματα, τα χνάρια, οι σφραγίδες των ανθρώπων, θέλω να πιστεύω πως  δεν χάνονται ποτέ.

Κλαίτε;

Φυσικά. Όχι τόσο συχνά, όπως παλαιότερα, αλλά πλέον, νομίζω πως αισθάνομαι περισσότερο, την ένταση που κουβαλάει κάθε δάκρυ.

Σας ευχαριστώ πολύ για την εμπειρία του βιβλίου σας, μα φυσικά και για το χρόνο που δώσατε σε εμένα και τις ταπεινές ερωτήσεις μου! Από τώρα κι έπειτα θα βρίσκεστε ως ένοικος μέσα και στον δικό μου πύργο..! «Κλείστε» αυτήν την συνέντευξη, όπως εσείς επιθυμείτε. 

Κύριε Κανακουσάκη σας ευχαριστώ πολύ για τις ωραίες ερωτήσεις σας και σας περιμένω εσάς και τους αναγνώστες σας, στο άλλο μου σπίτι, στο κανάλι μου στο youtube #SeminaDigeniOffìcial όπου σίγουρα σας περιμένουν πολλές εκπλήξεις, με σπάνιο τηλεοπτικό υλικό, από το 1982 μέχρι σήμερα.