Η μεταφυσική του ονείρου

Δυο ανόμοιοι καλοί ποιητές μας “αυστηροί γνώριμοι, αόριστοι φίλοι”¹, συγκλίνουν στη χρήση του ονείρου. Η Κική Δημουλά λυρικά το ορίζει ενώ στον Μανόλη Αναγνωστάκη το όνειρο διαπερνά μελαγχολικά πολλά του ποιήματα:

“…Ὄνειρο σημαίνει

φτερούγα ὕπνου ἀπὸ κερὶ

ποὺ ἥλιο ἐρωτεύεται καὶ λιώνει,

φύλλα ποὺ θαυμαστὰ ἰσορροποῦν

σὰν νὰ πατᾶνε σὲ κλαδιὰ

ἐνῶ τὸ βλέπεις καθαρὰ

πὼς δὲν ὑπάρχει δένδρο,

ν᾿ ἀκοῦς νὰ τραγουδᾶνε χίλια ναὶ

ἀπ᾿ τὸ λαρύγγι τοῦ ὄχι…”

(Κική Δημουλά)

"…Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα

Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις

Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.

Μα ποιός θά ’ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;

Ποιός θα μετρήσει μια μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα

Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών…”

(Μανόλης Αναγνωστάκης)

Μια από τις λίγες φορές που συναντήθηκαν σε δημόσιο χώρο οι δυο τους. Ήταν σε εκδήλωση για τον Μ.Α.στο Κέντρο Βιβλίου, τον Απρίλιο του 1996. Εκτός των δύο από αριστερά: ο Τίτος Πατρίκιος και η Νόρα Αναγνωστάκη. (πίσω μόλις διακρίνεται η φιλόλογος Σοφία Ζαχαριάδου).

¹ Στίχος Κ. Καρυωτάκη