Η Μουσική ενώνει τους ανθρώπους: Συνέντευξη με δύο σπουδαίους μουσικούς! (βίντεο)

Μια συνάντηση καρμική που περίμεναν χρόνια ολόκληρα – λάτρεις του κλασικού πενταγράμμου αλλά και της παράδοσης, θα έλεγα συνοδοιπόροι στην παγκόσμια λεωφόρο της μουσικής! Ο μουσικοσυνθέτης ορμώμενος από την  πόλη των Τεχνών την όμορφη Φλωρεντία, Simone – Pietro Valzania και ο γητευτής της κρητικής λύρας Αλέξανδρος Λύρα(ς).

Αγαπητέ κ. Simone, τι σημαίνει για σας η Μουσική;

Η μουσική ανέκαθεν την γνώρισα σαν γλώσσα μου γιατί μεγάλο μέρος της ζωής μου είναι έξω από την διάσταση χώρου και χρόνου και η μουσική έτσι είναι, είναι έξω από τον χωροχρόνο. Η μουσική δεν έχει ανάγκη τις λέξεις, δεν έχει ανάγκη εικόνες γιατί εκείνη τα δημιουργεί όλα. Εκφράζει πολλά συναισθήματα που απαγορεύονται να λέμε με τα λόγια.

Τουλάχιστον στην προσωπική μου εμπειρία για παράδειγμα, ο ενθουσιασμός! Ο ενθουσιασμός ήταν γι’ αυτά που ζούσαμε στην οικογένεια και  δεν μπορούσαμε να τα εκφράσουμε. Γι’ αυτό αγάπησα από πάντα το Μπαρόκ. Το Μπαρόκ για μένα είναι ο ενθουσιασμός. Σκεπτόμενος εκείνη την εποχή και τις μουσικές συνθέσεις ήταν χαρά, ενθουσιασμός εγώ προσωπικά ως μουσικός όλη μου την ζωή ψάχνω να γράφω μουσική που θα εκφράζει την χαρά και τον ενθουσιασμό.

Το 1975 μετά που βγήκε ο πρώτος μου δίσκος στη Ρώμη, η εφημερίδα «Messaggero” έγραψε πως « Ο Simone δηλώνει ότι η μουσική είναι το πιο ωραίο πράγμα στη ζωή».

Τι άλλο θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την Μουσική που τόσο αγαπάτε;

Τώρα θα συμπληρώσω άλλα δυο πράγματα, την αγάπη και την σιωπή. Η αγάπη που δίνει η μουσική! Δεν μ’ ενδιαφέρει να λαμβάνω αγάπη αλλά να μου επιτρέπει ο κόσμος να δίνω αγάπη! Και η σιωπή είναι το άλλο πολύτιμο στοιχείο. Δεν θα μπορούσα να ζω χωρίς αυτά τα τρία στοιχεία, μουσική αγάπη και σιωπή! Νοιώθω ευτυχισμένος έτσι!

Γιατί λέτε «σιωπή»;

Γιατί « η σιωπή» είναι όπως η «παύση» που μπορεί να είναι ολόκληρες περίοδοι σιωπής, όχι οι τεχνικές λεγόμενες «παύσεις» της μουσικής. Γιατί μετά από την σιωπή θα βγει η νέα δημιουργία ήχου, είναι τόσο πολύτιμο!!

Η σιωπή δημιουργεί τα πάντα. Να επί παραδείγματι, μετά από μακρόχρονη σιωπή θα βγει μια μουσική δημιουργία εντελώς διαφορετική από τις προηγούμενες, που δεν περιμέναμε ποτέ!

Οι μουσικοί δρόμοι που διανύετε χρόνια ολόκληρα, θα έλεγα καθ’ υπερβολή, από πριν την γέννησή σας, σας έδωσαν πλούσιες εμπειρίες θα ήθελα να μας αφηγηθείτε την καλύτερη και μια λιγότερο καλύτερη.

Οι όμορφες εμπειρίες μου είναι τόσο πολλές δεν ξέρω ποια να διαλέξω. Μια πολλή όμορφη εμπειρία θα μπορούσε να είναι εκείνη όταν επέστρεψα στην μουσική σκηνή μετά από δεκαοχτάχρονη απουσία μου λόγω ασθένειας. Συμμετείχα σ’ ένα διαγωνισμό στο Abruzzo της Ιταλίας και πήρα το πρώτο βραβείο.

Οι λιγότερο ωραίες είναι εκείνες της ζήλειας από ανθρώπους στενούς συνεργάτες μου και συνεπώς μη ολοκλήρωση μεγάλων επιτυχιών λόγω εξαφάνισης του παραγωγού!!!

Κ. Αλέξανδρε θα ήθελα να μας πείτε πώς αισθάνεστε που συναντήθηκαν οι μουσικοί σας δρόμοι με τον μεγάλο μουσικοσυνθέτη κ. Simone Pietro Valzania;

Αρχικά ένα μεγάλο «ευχαριστώ» που βρίσκομαι δίπλα στον μουσικοσυνθέτη Simone. Μεγάλη εμπειρία αυτή. Αισθάνομαι δέος που μπόρεσα να έχω αυτή την κοινή συνομιλία. Γιατί ξέρετε, είναι πολύ δύσκολο να το πετύχει κανείς όταν είναι νέος μουσικός.

Θα ήθελα να μας πείτε την βαθύτερη έννοια της μουσικής για σας και πώς αισθάνεστε ως νέος μουσικός;

 Ξέρετε, όταν γεννιέσαι απλά γεννιέσαι, είναι σαν να έχω γεννηθεί μαζί με την λύρα, χωρίς αυτήν δεν υπάρχω καν, κατ’ επέκταση χωρίς την μουσική!

Οπότε είναι καταγεγραμμένο στο DNA;

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι, εξάλλου τα είπε όλα ο μουσικοσυνθέτης Simone, πριν. Ζω μ’ αυτό κάθε μέρα, κάθε στιγμή, είτε καλές στιγμές, είτε άσχημες. Όλα περνάνε μέσα από την λύρα μου, μέσα από την μουσική!  Κάθε μέρα!

Η πορεία σας στην μουσική, από πότε αρχίζει;

Μου λένε πως από μωρό παιδί, από επτά χρόνων μ’ ένα πλαστικό ποτήρι ως μικρόφωνο έκανα τον τραγουδιστή φανταζόμενος το κοινό μου και αφού άκουσα την λύρα για πρώτη φορά σε κασέτα, συνέχιζα να την ακούω  εικοσιτέσσερις  ώρες το εικοσιτετράωρο! Δεν ήξερα τι ήταν αυτό που άκουγα αλλά ήμουν βέβαιος ότι ήθελα να γίνω αυτό που ακούω. Στα επόμενα χρόνια ήρθε ένας Κρητικός λυράρης στην Νάξο – τόπος καταγωγής του πατέρα μου – και έπαιξε όλη την νύχτα σ’ ένα γλέντι. Εγώ εκστασιασμένος τον κοίταγα και μετά πήρα δυο ξύλα ελιάς στα παιγνίδια μου κι  έκανα τον λυράρη. Στα δώδεκα – δεκατρία  μου χρόνια πήρα την πρώτη μου λύρα και ξεκίνησα.

Αρα λοιπόν κ. Αλέξανδρε μπορούμε να πούμε ότι αυτό ήταν το σημάδι το καρμικό που πυροδότησε την σκέψη σας ν’ ακολουθήσετε συναισθηματικά κι επαγγελματικά τη μουσική;

Έγινε αυτό και δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο, είναι αυτό και τίποτα άλλο. Είναι κάτι παραπάνω από καρμική σχέση, γιατί με την λύρα δε θα χωρίσουμε ποτέ σ’ αυτή την ζωή!

Συμμετέχοντας στο συμπόσιο του λόγου οι δυο ταλαντούχοι μουσικοί συνεχίζουν να συμπορεύονται στους νοητούς κοινούς μουσικούς δρόμους θέτοντας αυτόματα τα ερωτήματα ή τους προβληματισμούς τους, αναφορικά με την μουσική κι εγώ απλώς καταγράφω τα λεγόμενα προς τέρψη και επικοινωνία μαζί σας:

Αλέξανδρος Λύρα: ένοιωσα από την αρχή τον μαγνητισμό στο βλέμμα σας και την αύρα του πραγματικού καλλιτέχνη και σας ευχαριστώ γι’ αυτή την ευκαιρία.

Simone – Pietro Valzania: το ίδιο ακριβώς συνέβη και σε μένα κι αισθάνομαι βαθιά συγκινημένος που θα συνεργαστούμε για την δημιουργία μουσικών έργων. Ήδη από αυτή την στιγμή και με αφορμή αυτή την συνάντηση που φρόντισε να έχουμε η κ. Εύα Καπελλάκη Κοντού, σου εμπιστεύομαι  επτά μουσικά διδακτικά κομμάτια για “Cielo”. Μέσα από αυτή την συνεργασία θα ανακαλύψουμε κι άλλους αχαρτογράφητους μουσικούς δρόμους έχοντας κατά νου πάντα το τρίπτυχο: Μουσική – Σιωπή – Αγάπη!

Αλέξανδρος Λύρα:  Αισθάνομαι βαθύτατα συγκινημένος και συγχρόνως ευγνώμων για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε να συνεργαστούμε στο μαγικό εργαστήρι της Μουσικής. Με χρώματα που αναδύονται από τις νότες του πενταγράμμου, προοπτικές και γέφυρες ενότητας των ανθρώπων στο παγκόσμιο σκηνικό. Γιατί, τέλος, θεωρώ πως η παγκόσμια κοινή γλώσσα της μουσικής ενώνει κι αδελφώνει τους ανθρώπους! Ευχαριστώ κυρίως για το μάθημα  άκρας ταπεινότητας που μου δώσατε σήμερα κ. Simone!

Με απλότητα και λόγια λιτά ας προσπαθήσουμε να οδηγηθούμε μέσα από την γιατρεύτρα Τέχνη – των ανθρώπων δημιουργία – και να οδηγηθούμε στο φως!

Ας γίνουμε συνοδοιπόροι!

Εύα Καπελλάκη – Κοντού [Εκπαιδευτικός και αρθρογράφος Lettere Classiche dell’ Universita’ degli studi di Napoli “Federico II].