Η “Βάρδια” άραξε στην αποθήκη του Θανάση Καραβία για είκοσι χρόνια

Περπατούσαμε με τον Νίκο Καββαδία στο κέντρο της Αθήνας, άνοιξη του 1974. Μία από τις λίγες βόλτες που κάναμε. Περάσαμε από τον παλιό του φίλο Θανάση Καραβία, στην οδό Ακαδημίας 58, που είχε εκδώσει τη “Βάρδια” το 1954. Ο Καββαδίας του είχε αφιερώσει το γνωστό ποίημα “Προσευχές των ναυτικών” από τα “Μαραμπού”(1933). Μετά τα τυπικά της συνάντησης τον ρώτησε πώς πάει το βιβλίο του και ο εκδότης προθυμοποιήθηκε να κατεβούμε μαζί στο υπόγειο για να δούμε πόσα αντίτυπα είχαν μείνει. Πέσαμε σε μια μεγάλη στοίβα βιβλίων, σε πολλά από τα οποία είχε φθαρεί από την υγρασία η καλλιτεχνική κουβερτούρα. Ο ποιητής διάλεξε ένα καλά διατηρημένο αντίτυπο και μου το πρόσφερε αφού πρώτα έγραψε μια συγκινητική αφιέρωση.

Δεν φάνηκε να τον πείραξε ο σωρός με τα αδιάθετα αντίτυπα που είδαμε, απλώς σχολίασε: «Τα βιβλία είναι όπως τα καινούργια καράβια, ακολουθούν τη μοίρα τους. Στο πρώτο λιμάνι μπορεί να κολλήσουν για πολύ καιρό και μετά να τραβήξουν για τις μεγάλες θάλασσες και να γυρίσουν τον κόσμο». Σκέφτηκα πόσο ταίριαζε η σκέψη του με τη λατινική ρήση: “έχουν και τα βιβλία τη μοίρα τους” (habent sua fata libelli).

Υποσημείωση: Αναλογίζομαι πόσα μυθιστορήματα κυκλοφόρησαν σε μεγάλο τιράζ την εικοσαετία 1954-1974 και μετά, δίκαια ή άδικα, ξεχάστηκαν, ενώ η “Βάρδια” από το 1975 μέχρι σήμερα έχει ξεπεράσει τις είκοσι εκδόσεις και έφτασε σε χιλιάδες αναγνώστες .

Η κουβερτούρα με τα κεραμιδί και γκρίζα χρώματα, έργο ανυπόγραφο του Γιώργου Βακαλό.