Λογοτεχνών συνήθειες

Οι περισσότεροι, νομίζω, συγγραφείς μετέχουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο πνευματικό γίγνεσθαι∙ ενδιαφέρονται, παρακολουθούν μετά μανίας και ενίοτε σχολιάζουν όχι μόνον ό,τι δημοσιεύεται γι’ αυτούς αλλά και ό,τι γράφεται για τους ομοτέχνους τους. Και στο δεύτερο δεν αποδίδουν μικρότερη σημασία. Ενοχλούνται μάλιστα όταν διατυπώνεται θετική γνώμη σημαντικού λόγιου προς κάποιον που δεν το αξίζει. Εντόπισα την αντίδραση ακόμη και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη -απέχοντα από τα λογοτεχνικά δρώμενα- σ’ έναν αμετροεπή έπαινο που εξέφρασε ο Παπαντωνίου.

Το περιστατικό περιγράφει ο ίδιος ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου στο “Εμπρός” (15-5-1911) : "Δεν ήτο η πρώτη φορά που εγκωμίασα τον συνάδελφον [Σπύρο Μελά], όταν δε ο Παπαδιαμάντης προ τεσσάρων ετών [1907] μου εξέφρασε μεγάλους δισταγμούς δια τας ελπίδας που εξεδήλωσα περί του ταλάντου του, απήντησα εις τον μέγαν και σεμνόν εκείνον συγγραφέα ότι αυτήν την γνώμην έχω."

Το πορτρέτο του Παπαδιαμάντη (αριστερά) είναι χαρακτικό του Τάσου.