Ο Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου στο newshub.gr

Έπειτα από τη γνωριμία μου με έναν συγγραφέα που προσωπικά επηρέασε «το μέσα μου», λογικό ήταν να τον προσεγγίσω έστω και από την στείρα απόσταση του διαδικτυακού σήμερα και να του εκμαιεύσω αν αυτό ήταν δυνατό, όσο πιο πολλά μπορούσα δεδομένων των συνθηκών όπως ανέφερα.
Ήθελα να μάθω από τι κράμα αποτελείται αυτό το μυαλό που «κρύβεται» πίσω από την δημιουργία  του βιβλίου του «Ετούτο ειν’ Ωκεανός» κι όχι μόνο. «Έξυσα» μόνο την επιφάνεια.. επιφυλάσσομαι. Για την ώρα όμως… 

-Κύριε Χατζηκωνσταντίνου συγχαρητήρια για το βιβλίο σας «Ετούτο ειν’ Ωκεανός» και φυσικά μεγάλη η χαρά και συνάμα η τιμή να σας φιλοξενούμε στο Newshub.gr! Η πρώτη μου ερώτηση φαντάζομαι πως είναι και αναμενόμενη, αλλά δε μπορώ να μην ρωτήσω… είναι το βιβλίο σας μία απόλυτα αληθινή ιστορία;

-Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, αγαπητέ Μιχάλη. Πρέπει να σου ότι η χαρά είναι δική μου γιατί διάβασες το βιβλίο και σου άρεσε. Το Newshub.gr το άκουσα πρώτη φορά, ίσως γιατί η σχέση μου με το διαδίκτυο δεν είναι και η καλύτερη. Με αφορμή τη συζήτησή μας ξεφύλλισα και διάβασα αρκετά από τα άρθρα του για να διαπιστώσω ότι πρόκειται για μια πολύ ενημερωμένη ιστοσελίδα με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. 
Δεν σου κρύβω ότι οι ερωτήσεις που μου έστειλες έγιναν η αιτία να ξαναδιαβάσω το βιβλίο εφτά χρόνια περίπου από την έκδοσή του. Διαπίστωσα ότι πέρα από τον βασικό μύθο του, είχα ξεχάσει πολλά από τα επιμέρους θέματα που αναπτύσσονται. Ένιωθα τότε να το αντιμετωπίζω σαν αναγνώστης και να έχω την ίδια σχεδόν αγωνία με τους νέους αναγνώστες. Συμβαίνει πολλές φορές να ξαναδιαβάζω μετά από χρόνια ένα βιβλίο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και θέλω να διαπιστώσω αν μου αφήνει και σήμερα τα ίδια συναισθήματα της πρώτης φοράς. Τις περισσότερες φορές δεν ταυτίζεται η γνώμη μου κι αυτό είναι φυσικό. Αλλάζουν τα γούστα μας, οι ιδέες μας, οι αντιλήψεις για τον κόσμο κι αυτό είναι που κάνει και τη ζωή τόσο ενδιαφέρουσα.
Όσον αφορά τώρα στην ερώτησή σου η ιστορία που περιγράφεται στο βιβλίο, είναι προϊόν μυθοπλασίας. Ο κεντρικός ήρωας του μόνο, έχει πολλά στοιχεία με ένα πρόσωπο που γνώρισα σ’ ένα νησί, και έγινε η αφορμή να γίνει το βιβλίο.

-Ο τίτλος του βιβλίου τι σημαίνει άραγε για εσάς; Αποτυπώνει ίσως τις ζωές των χαρακτήρων του βιβλίου σας; Αν σας ζητούσα να βάζατε μια μουσική υπόκρουση στο βι-βλίο σας, ποιο τραγούδι θα χαρακτήριζε το «Ετούτο Ειν’ Ωκεανός»;
-Ο τίτλος είναι στίχος ενός τραγουδιού του μεγάλου λαϊκού συνθέτη, Άκη Πάνου η οικογένειά του, η οποία μου είναι γνωστή, μου έδωσε την άδεια να το χρησιμοποιήσω και πιστεύω ότι περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το θέμα του βιβλίου. Οι ήρωες σ’ αυτό κατατρύχονται από τα «φαντάσματά» τους, τα οποία προσπαθούν να αντιπαλέψουν. Έρχεται τότε κάποια στιγμή να βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν «ωκεανό». 
Η στροφή του τραγουδιού που πάρθηκε ο στίχος είναι: «άμα περάσει τούτο δω /τι να μου κάνουν τ’ άλλα,/ετούτο είν’ ωκεανός /και τ’ άλλα είναι στάλα». Το τραγούδι αυτό θα το επέλεγα και σαν μουσική υπόκρουση.

-Σας εξίταρε ο φαύλος κύκλος της νυχτερινής ζωής και των ανθρώπων της και αυτό στάθηκε αφορμή να γράψετε το κατ’ εμέ ένα από τα καλύτερα αστυνομικά-κοινωνικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει ή ήταν ένα τυχαίο γεγονός;
-Ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας μας έχει επαγγελματική ενασχόληση με τη νυχτερινή ζωή και διασκέδαση του κόσμου. Εκεί είναι ενσωματωμένο κι ένα κομμάτι «ο κόσμος της νύ-χτας», όπως συνηθίζουμε να το αποκαλούμε με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, πολλά από τα οποία ενέχουν παρανομία,  όπως ναρκωτικά, γυναίκες, παράνομα στοιχήματα, όπλα, ξεκαθα-ρίσματα λογαριασμών μεταξύ συμμοριών τα οποία «ντύνονται» με έναν ξεχωριστό κώδικα επικοινωνίας (λεξιλόγιο). Όλα αυτά σε μένα, όπως και στους περισσότερους από τους πολίτες αυτής της χώρας, έφταναν μέσα από τα ρεπορτάζ των εφημερίδων, της τηλεόρασης και του διαδικτύου. Ποτέ  δεν είχα σκεφτεί να ασχοληθώ και να γράψω για την «νύχτα». Η τυχαία όμως γνωριμία μου και η πολύωρη κουβέντα με έναν από τους «νονούς της νύχτας», ο οποίος είχε αποστρατευτεί αρκετά χρόνια πριν, κέντρισε το ενδιαφέρον του συγγραφέα κι άρχισα να πλέκω την ιστορία μου. Παράλληλα κατέφυγα σε αστυνομικά δελτία και ρεπορτάζ εφημερίδων για να σχηματίσω όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα αυτό που ονομάζουμε «άνθρωποι της νύχτας». Η ιστορία μου όπως εξελισσόταν μου έδωσε την αφορμή να μιλήσω και για τη μάστιγα των ναρκωτικών που ταλανίζει την κοινωνία μας, τους νέους και τις οικογένειές τους με τραγικές συνέπειες τις περισσότερες φορές.

-Πιστεύετε ότι οι χαρακτήρες και οι ζωές των ανθρώπων χαράζονται στα παιδικά τους χρόνια  από τους ανθρώπους (και καταστάσεις) που τους περιβάλουν ή η κλίση στην εγκληματικότητα είναι κάτι έμφυτο;
-Η οικογένεια πρώτα, το σχολείο και οι παρέες στην εφηβεία τους παίζουν σημαντικό  ρόλο και διαμορφώνουν την πορεία του νέου ανθρώπου. Στην οικογένεια γίνονται οι πρώτες εγγραφές οι οποίες θα ακολουθήσουν το παιδί και καθορίζουν την πορεία του ως ενήλικα, χωρίς να σημαίνει ότι και οι άλλοι παράγοντες που προανέφερα  δεν παίζουν σημαντικό ρόλο. Η κλίση, η εσωτερική παρόρμηση, τα γονίδια του καθενός προς την παραβατικότητα  σίγουρα παίζουν ρόλο στη διαμόρφωσή του.

-Στην λεγόμενη ζωή της νύχτας, τι είναι αυτό που σας έκανε να απορήσετε περισσότερο αρνητικά μιλώντας και να σας κάνει να αναρωτηθείτε, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, αυτές οι καταστάσεις και όμως κάποιοι να αρέσκονται σε όλα αυτά;
-Είναι αλήθεια όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με καταστάσεις που είναι ξένες για σένα σοκάρεσαι. Δεν μπορείς να φανταστείς ότι συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Όλοι μας έχουμε ακούσει για διακίνηση παράνομων χρημάτων, συμπλοκές και ξεκαθαρίσματα συμμοριών της νύχτας, αλλά όταν τα ακούς από έναν από τους πρωταγωνιστές της τότε πλέον παίρνουν άλλη διάσταση. Οι αξίες της ζωής και ο κώδικας συμπεριφο-ράς τους είναι εντελώς διαφορετικός. Στη «νύχτα», το μη νόμιμο κέρδος είναι αυτό που κυριαρχεί στις συνδιαλλαγές τους κι όταν νιώθουν ότι τους «προδίδεις, τότε παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους με ότι συνεπάγεται αυτό. 

-Εσείς θα αθωώνατε το Σάββα (κεντρικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος), δεδομένου ότι γνωρίζατε την ζωή του;
-Η ζωή του φαινόταν προδιαγραμμένη από πολύ νωρίς μεγαλώνοντας σε μια «τραυματισμένη» οικογένεια, ανάμεσα σε θανάτους και σκληρή τιμωρία, και μια κοινωνία εχθρική και ανίσχυρη να επέμβει θετικά στον μικρό Σάββα. Αυτό είναι σίγουρα ένα στοιχείο που μπορεί να τον δικαιολογήσεις, χωρίς όμως να ακυρώνει τις δικές του ευθύνες. 

-Επηρεάζει απόλυτα το αίτιο το αιτιατό, είμαστε δούλοι στα χέρια της μοίρας, ή εμείς χαράζουμε το μέλλον;
-Πιστεύω ότι εμείς είμαστε εκείνοι που χαράζουμε το μέλλον. Μπορεί να ακουστεί υπερβολικό αλλά γνωρίζω πολλούς αν-θρώπους που ενώ βάδιζαν στην καταστροφή, πήραν στα χέρια την τύχη τους κι ανέτρεψαν την πορεία τους.
«Τα πεθαμένα παιδιά δεν έχουν το φόβο να μεγαλώσουν».

Τι σημαίνει για εσάς αυτή η φράση;

-Την περίοδο που έγραφα το βιβλίο προβληματίστηκα πολύ για την επιλογή ως μότο του συγκεκριμένου κεφαλαίου. Έπρεπε να επιλέξω από αυτό που υπάρχει και το αναφέρεις στην ερώτησή σου και σ’ έναν στίχο του ποιήματος του Γιάννη  Ρίτσου «Σχήμα απουσίας» το οποίο παραθέτω: «Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους, τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια της μητέρας τους…»
Το κεφάλαιο το θεωρώ κομβικό στο βιβλίο μιας και καθορίζει και την πορεία της ζωής του πρωταγωνιστή. Η μητέρα του δεν αποδέχεται την απώλεια του πρώτου παιδιού της, αντιμετωπίζει τον Σάββα ακριβώς σαν το πεθαμένο παιδί της. Το κάθε παιδί όμως είναι ένα ξεχωριστό άτομο, μια ιδιαίτερη προσω-πικότητα που δυστυχώς η αδυναμία της μητέρας του να αποδεχτεί το θάνατο καταφέρνει να διαλύσει την ψυχή και τη ζωή του Σάββα. 

 -Πώς «βλέπετε» το βιβλίο στις μέρες μας; Ο κόσμος συνεχίζει να το αγκαλιάζει ή πλέον δεν υπάρχει ζήλος γύρω από αυτό;
-Δυστυχώς το βιβλίο στις δύσκολες συνθήκες που ζούμε αποτελεί είδος πολυτελείας. Από το κράτος δεν υπάρχει καμιά υποστήριξη με αποτέλεσμα η διακίνησή του, να επαφίεται  στις γνωστές αλυσίδες που κυριαρχούν στην αγορά του βιβλίου. Μικροί εκδοτικοί με εξαιρετικές εκδοτικές προσπάθειες αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα. Η αγορά συρρικνώνεται και καθημερινά βλέπουμε βιβλιοπωλεία να κλείνουν. Σ’ όλες τις δύσκολες στιγμές του λαού μας ο πολιτισμός μας στάθηκε το ανάχωμα  αυτής της κατηφόρας και είμαι σίγουρος ότι αυτό θα κάνει και τώρα. 

-Ποια θα είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;
-Το τελευταίο μυθιστόρημά μου ήταν το «Ετούτο είν’ ωκεανός» εκδ. Ταξιδευτής (2013). Στο μεταξύ η μεγάλη μου αγάπη για την Κρήτη εκφράστηκε με ένα ιστορικό λεύκωμα «Όταν συλλογιέμαι την Κρήτη-Ψηφίδες Ιστορίας και Πολιτισμού» εκδ. Μεταίχμιο (2018), το οποίο είχε πολύ καλή ανταπόκριση από τον κόσμο. Πιστεύω, να είμαστε πρώτα καλά, ότι το 2021 να εκδοθεί το νέο μου μυθιστόρημα.

-Ήταν μικρή η συνέντευξη μας, αλλά μεγάλη η τιμή και η χαρά μου να μιλήσουμε.. «Κλείστε» αυτήν την συνέντευξη όπως θέλετε!
- Για μένα αποτελεί ιδιαίτερη τιμή που μια ιστοσελίδα ενέταξε τον πολιτισμό στη θέση που του αρμόζει κι ένας νέος άνθρωπος με αγάπη στο βιβλίο, με προσκάλεσε να μιλήσω για το βιβλίο μου και σας ευχαριστώ θερμά.  Θα ήθελα να κλείσω με μια έκκληση προς όλους και όλες ιδίως στις μέρες που περνάμε, πλησιάζοντας και τα Χριστούγεννα «Αγοράστε και Χαρίστε ένα βιβλίο στον εαυτό σας και στους δικούς σας ανθρώπους»!

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου γεννήθηκε το 1956 στη Χάλκη Λάρισας. Σήμερα ζει και εργάζεται στο Ηράκλειο Κρήτης ως δάσκαλος. Το 1995 συμμετείχε στη συντακτική ομάδα του βιβλίου "Ιστορία της Κρήτης για το δημοτικό σχο-λείο". Στη λογοτεχνία έκανε την εμφάνισή του με τη συλλογή διηγημάτων "Το μονόστηλο" (2001) και "Terra Santa" (2004), τα μυθιστορήματα "Τετράδια ονείρων" (2006) και "Ετούτο είν' ωκεανός" (2013) και το παιδικό "Ήλιε μου παραμυθά" (2011). Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο έχει κυκλοφορήσει σε επιμέλεια του το "Ημερολόγιο 2010: Κρήτη - Ένα καράβι τρικάταρτο".