Ενα μελτέμι από την Τήνο

Με νωπό ακόμη το αίμα των θυμάτων του Διστόμου, της Βιάννου, των Καλαβρύτων, της Καντάνου, των Ανωγείων και αναρίθμητων άλλων περιοχών, τελέστηκε εντός τού ελληνικού κοινοβουλίου η σκύλευση της εθνικής μας μνήμης, μέσα από την τηλε-ομιλία μελών του ναζιστικού ουκρανικού τάγματος Αζόφ. 

Η στάση που κράτησαν τα εγχώρια κόμματα απέναντι σε αυτήν την προσβολή, είχε ως καθοδηγητικό κριτήριο την εξαρτησιακή τους σχέση με τον έξωθεν παράγοντα, πράττοντας πειθήνια οτιδήποτε δεν θίγει τα συμφέροντα τού τελευταίου, ακόμα κι αν αυτό αντιβαίνει στην εθνική μας συνείδηση. Έτσι, είτε υποβάθμισαν τη σημασία ενός τέτοιου γεγονότος, χαρακτηρίζοντάς το σαν μια «απλή γκάφα», είτε αρκέστηκαν στις τετριμμένες αντιπολιτευτικές ανακοινώσεις, πλήττοντας για νιοστή φορά την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού.

Βεβαίως, μια τέτοια στάση ερμηνεύεται εύκολα, αν προχωρήσει κανείς στην ανατομία τού ελλαδικού κράτους, το οποίο έχει επιλέξει οικειοθελώς την ολοκληρωτική του απορρόφηση  από τη Δύση. Κι αυτό, διότι, διατηρεί από φόβο την ψευδαίσθηση ότι θα αντιμετωπίζουν μονίμως οι άλλοι τα προβλήματά του, χωρίς να επωμίζεται το ίδιο την ευθύνη που ενέχει η «αυτενέργεια». Απαλλαγμένο από την ευθύνη αυτή, παραιτείται από την κοπιώδη διαδικασία τού «στοχασμού» και τής «καλλιέργειας κριτικής σκέψης» και αναπόδραστα καταλήγει ένας απλός καταναλωτής έτοιμων, εισαγόμενων ιδεών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, διαμορφώνει μία «ετεροκαθοριζόμενη ταυτότητα», ασύμβατη με τα αυτόχθονα γνωρίσματά του. 

Με αυτά τα δεδομένα, καθίσταται αδύνατο να προχωρήσει σε έναν «Στρατηγικό Σχεδιασμό» προκειμένου να προασπίσει τα συμφέροντά του, ο οποίος απαιτεί «Κριτική Οξυδέρκεια» που δεν διαθέτει. Άλλωστε, ένας τέτοιος σχεδιασμός έχει ως ζωογόνο δύναμη το «Όραμα», το οποίο προϋποθέτει αλυσιδωτά την αίσθηση της «Αυταξίας», η οποία με τη σειρά της αποτελεί προϊόν «Αυτογνωσίας» που επίσης στερείται ως ετεροπροσδιοριζόμενη οντότητα. Ως εκ τούτου, μπορεί να συμμετέχει σε ισχυρές διεθνείς συμμαχίες, αλλά το πράττει με τρόπο που δεν εξασφαλίζει την ισότιμη παρουσία του με τα υπόλοιπα μέλη. Μοιραία, λοιπόν, η συμμετοχή του αποκτά παρασιτικό χαρακτήρα, καταλήγοντας έτσι άθυρμα στα χέρια του ισχυρότερου.

Η ως άνω κατάσταση δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική, από τη στιγμή που τα ελλαδικά κόμματα στο σύνολό τους, συγκροτήθηκαν ακριβώς στο ίδιο πνεύμα τού «οντολογικού ετεροκαθορισμού» και τής παντελούς έλλειψης «κριτικής ικανότητας». Για την ακρίβεια, δημιουργήθηκαν ως κακέκτυπα αντίστοιχων ξένων πολιτικών σχηματισμών, υιοθετώντας ανεξέταστα ιδεολογίες αταίριαστες με τη δική μας ιδιοσυστασία. Εξ ου και η αντιδικία τους με τη λαϊκή μας παράδοση, την οποία περιφρονούν συστηματικά με τρόπο συμπλεγματικό, προς χάριν των δυτικογενών ιδεοληψιών τους.

Αψηφώντας τη μακραίωνη ελληνική παράδοση, ο τρόπος δράσης τους υπαγορεύεται με βάση τις αλλότριες ιστορικές καταβολές αυτών που μιμήθηκαν, οι οποίες στιγματίστηκαν από λουτρά αίματος ενάντια σε τυραννικά, καταπιεστικά συστήματα. Έτσι, εμποτίστηκαν με στοιχεία δεσποτισμού, σε βαθμό που δικαίως η Γαλλοεβραία Φιλόσοφος Σιμόν Βέιλ, στο βιβλίο της που τιτλοφορείται στην ελληνική του μετάφραση «Γιὰ τὴν Κατάργηση τῶν Κομμάτων», παρομοιάζει καθένα εξ αυτών σαν «μιὰ μικρή κοσμική Ἐκκλησία, ὁπλισμένη μὲ τὴν ἀπειλή τοῦ ἀφορισμοῦ». Αφού, όπως σημειώνει περαιτέρω, οποιοσδήποτε εισέρχεται σε ένα κόμμα, «ὑποτάσσει τὴ σκέψη του στὴν αὐθεντία τοῦ κόμματος», ενώ στην περίπτωση που αμφισβητήσει το «κομματικό αλάθητο», «αφορίζεται» διά της διαγραφής του.

Ιδίως ως προς την εγγενή αδυναμία των κομμάτων για παραγωγή «Συνθετικής Σκέψης», υπογραμμίζει ότι: «Φτάσαμε στὸ σημεῖο νὰ μὴ σκεφτόμαστε σχεδόν καθόλου, σὲ κανέναν τομέα, παρά νὰ παίρνουμε θέση ὑπέρ ἢ κατά μιᾶς γνώμης. Ἒπειτα ἀναζητοῦμε ἐπιχειρήματα, ἀνάλογα μὲ τὴν περίπτωση, εἲτε ὑπέρ εἲτε κατά». Κατά συνέπεια, ο πολιτικός λόγος εκπίπτει σε οπαδική συνθηματολογία και η διαφορά απόψεων ανάγεται στην εμμονική προσπάθεια τής απόλυτης εκμηδένισης τού πολιτικού αντιπάλου, σε ένα νοσηρό κλίμα άκρατου εντυπωσιασμού. Γεγονός που αποτρέπει την πολιτική ενότητα και διασαλεύει επίσης την κοινωνική συνοχή.  

Υπ’ αυτές τις συνθήκες πλήρους απουσίας «Κριτικής Εγρήγορσης» και με σαφή αδυναμία συγκρότησης «Γνήσιας Ταυτότητας», η αποκαλούμενη «Ελληνική Δημοκρατία» ευθυγραμμίζεται μιμητικά με τον εξωγενή παράγοντα και παύει έτσι να είναι Ελληνική. Παύει, όμως, να είναι και Δημοκρατία, καθότι εκφυλίζεται σε μία «Κοινοβουλευτική Κομματοκρατία», η οποία σπανίως λαμβάνει υπόψη της τη λαϊκή βούληση, ακόμα και όταν προχωράει προσχηματικά στη διενέργεια δημοψηφισμάτων. Επιπλέον, η δημοκρατία εξασθενεί, μιας και παραβιάζονται απροκάλυπτα οι θεμελιώδεις αρχές της, όταν επί παραδείγματι ακυρώνεται στην πράξη η διάκριση μεταξύ νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας.

Παρόμοια παραβίαση συντελείται όταν ο νομοθέτης καταρτίζει νόμους περί «μη» ευθύνης υπουργών, συστήνοντας προανακριτικές και εξεταστικές επιτροπές, οι οποίες υποκαθιστούν τον δικαστικό λειτουργό και η ποινική ευθύνη δίνει τη θέση της στην πολιτική ευθύνη. Ο εκφυλισμός συνεχίζεται στη χειρότερή του μορφή, όταν φτάνει στο σημείο να ψηφίζει εκλογικούς νόμους κατά το δοκούν, πριμοδοτώντας το πρώτο κόμμα με πενήντα βουλευτικές έδρες “Bonus”. Και δεν κοκκινίζει κανείς από ντροπή, αφενός γιατί η δημοκρατία προσιδιάζει σε τηλεπαιχνίδι και αφετέρου διότι οι ίδιοι οι αντιπρόσωποι τού λαού κακοποιούν την ελληνική γλώσσα κατ΄ αυτόν τον τρόπο.

Εκτός των άλλων, η κομματοκρατία αυτή λέρωσε και κατόπιν έθεσε υπό τον πλήρη της έλεγχο όλους τους φορείς διαμόρφωσης γνώμης. Από την «ανεξάρτητη δημοσιογραφία» για την οποία περιττεύει κάθε επιχειρηματολογία σχετικά με την «ανεξαρτησία» της, μέχρι και την «παραγωγή έρευνας» των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων που αναμασούν αναπαυτικά τη δυτικόφερτη ερευνητική παραγωγή. Ενώ, επεκτάθηκε μεταξύ άλλων και σε θεσμούς όπως ο στρατός, με τους στρατιωτικούς να γίνονται λαλίστατοι για τα κακώς κείμενα τής πολιτικής ζωής τού τόπου, αποκλειστικά και μόνο μετά την αποστρατεία τους.

Κατόπιν όλων αυτών, καθίσταται ανέφικτο για κάποιον να ασχοληθεί ενεργά με τα πολιτικά δρώμενα, χωρίς να ενταχθεί σε κάποιο κόμμα και κατ΄ επέκταση να αλλοιωθεί συνειδησιακά. Το γεγονός αυτό συνεπάγεται ότι θα πρέπει να πληροί τα νοθευμένα κριτήρια εκλογής ρηχών (αντι)πολιτευτών, οι οποίοι αναδεικνύονται ως επί το πλείστον ρευστοποιώντας την αναγνωρισιμότητά τους, είτε προβάλλοντας την κτήση πληθώρας ακαδημαϊκών τίτλων που δεν επαρκούν ωστόσο για τη διαμόρφωση εμβριθούς «πολιτικής σκέψης». Έτσι, η πολιτική κατάντησε αρένα άκριτων «κομματανθρώπων» που ενδιαφέρονται για «πολιτική καριέρα», αγνοώντας εντελώς την πεμπτουσία της «Πολιτικής Τέχνης» ως προσφοράς υπηρεσίας στον συνάνθρωπο.   

Καταλήγοντας, το κράτος αυτό σε μία αμφίδρομη σχέση με τα κόμματα, δεν κατάφερε να αφομοιώσει τα ποιοτικά στοιχεία τής Δύσης, διατηρώντας παράλληλα τα ειδοποιά γνωρίσματά του, ώστε να υπάρξει γνησίως και αξιοπρεπώς. Η έλλειψη αυτής τής γνησιότητας τού στοιχίζει σε σκέψη και το αποτέλεσμα είναι η «πολιτική ακαρπία». Και η λύση στο αδιέξοδο αυτό, δίδεται μέσα από τον ευαίσθητο Λόγο ενός Ποιητή, ως εξής: «Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στὴν Τήνο, ποὺ νὰ ’ρθεῖ μὲ τὴν εὐχή τῆς Παναγίας καὶ νὰ καθαρίσει τὸν τόπο ἀπ’ ὅλων τῶν λογιῶ τῆς Τουρκιᾶς καὶ τῆς γηραιᾶς Εὐρώπης τ’ απομεινάρια.» (Ὀδυσσέας Ἐλύτης)

*Ο Κωνσταντίνος Τσαπάκης είναι Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π.