Θέμα newshub.gr: Μιλώντας για τον Ανέστη Βλάχο μέσα από την ματιά του γιου του Ηρακλή (φωτογραφίες)

Πέρασε στην αιωνιότητα ο άνθρωπος που αθόρυβα πάτησε σ’ αυτό το αλωνάκι με ήθος και εντιμότητα, ο ακριβοδίκαιος και υπερασπιστής των αδυνάτων από όποιο μετερίζι υπηρετούσε, σε πρώτο πλάνο ως καλλιτέχνης και ως πολιτικός άνδρας.

Η πληγή ακόμα ανοιχτή, ο πόνος βαθύς, το δάκρυ στάζει αργά στην ψυχή των αγαπημένων του. Όμως δεν μπορούσα ν’ αρνηθώ την επιθυμία του αγαπημένου του γιού Ηρακλή να μου μιλήσει φιλικά, ανθρώπινα για τον μεγάλο απόντα, τον πατέρα του Ανέστη.

Φτάνει ένα τηλέφωνο, ησυχία, συμπαντική αρμονία και η κουβέντα αρχίζει…

Πέστε μου Ηρακλή, περιγράψετέ  μου την πρώτη εικόνα ως παιδί με την προστατευτική ματιά του πατέρα σας.

Θυμάμαι σαν σε όνειρο, που με αγκάλιαζε όταν έπεφτα και χτυπούσα και το αίμα έτρεχε από την πληγή… εκείνος με ολύμπια ηρεμία, με ηρεμούσε και με καθησύχαζε παρηγορώντας με πως δεν είναι τίποτα κι ότι θα γιατρευτώ σύντομα και θα ξαναπαίξω με τους φίλους μου..

Πολλές φορές σε συνεντεύξεις και πρόσφατες συζητήσεις ο πατέρας σας μ’ ένα βέλο γλυκιάς πίκρας αφηγούταν τις περιπέτειές του. Ποια σας έχει σημαδέψει ανεξίτηλα ως ανάμνηση, της μνήμης καταγραφή;

Η αναφορά στο θάνατο της αδελφής μου της αγαπημένης μου Σοφίας. Πέθανε στα 5 της χρόνια από καλπάζουσα  μηνιγγίτιδα  μέσα σε τρεις ώρες… δεν προλάβαμε να την πάμε στο νοσοκομείο!

Πώς αφηγούταν στην οικογένεια το ατύχημα απώλειας του ματιού του;

Δε θα το πιστέψεις αλλά δεν μιλούσε γι αυτό ποτέ σε μας, όταν μεγάλωσα το έμαθα από τα δημοσιεύματα.  Συνέβη στη διάρκεια των γυρισμάτων  της ταινίας «Το κορίτσι με τα μαύρα» το 1956. Σεβάστηκα την επιθυμία του και δεν τον ρώτησα ποτέ γι’ αυτό!

Μιλούσε μ’ ευγνωμοσύνη για την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν, θα μπορούσατε να μας πείτε κάποια λεπτομέρεια που σας έχει αφηγηθεί;

Ένιωθε βαθιά ευγνωμοσύνη, συγκίνηση και τους αποκαλούσε αδέλφια του. Την κρίσιμη στιγμή, εκείνη του ατυχήματος βρέθηκαν εκείνοι να τον βοηθήσουν όπως ήξεραν και μπορούσαν καλύπτοντας όλα τα έξοδα την νοσηλείας του και φυσικά φιλοξενώντας τον στο σπίτι τους.

Πώς τον αντιμετώπισαν οι συντοπίτες του και οι συγγενείς  όταν άκουσαν για πρώτη φορά ότι έγινε ηθοποιός ο Ανέστης τους;

Τον είχαν ήδη δεχτεί πολύ πριν γεννηθώ εγώ. Ξεκίνησε η καριέρα του όταν γεννήθηκα εγώ και συνειδητοποίησα σιγά – σιγά μεγαλώνοντας ποιος ήταν. Όλοι τον είχαν αποδεχτεί από την αρχή της καριέρας του, γιατί ήταν ένας υπέροχος Άνθρωπος!

Η συνάντηση με την μεγάλη του πρώτη αγάπη Αναστασία, την μητέρα σας πώς ήταν; Κατά πως σας την έχει αφηγηθεί…

Βασικά σπάνια μιλούσε γι’ αυτό αλλά όταν το έκανε πλημμύριζε η ψυχή του από συγκίνηση, εντυπωσιάστηκε από την φυσική της ομορφιά, βλέπεις ήταν η νιότη του, αγνά αισθήματα με ειλικρίνεια ειπωμένα…

Η μητέρα σας αναφέρθηκε ποτέ σ’ αυτή την πρώτη συνάντηση;

Αρκετές φορές απ’ ότι θυμάμαι… αλλά δεν εκφραζόταν με λόγια, θυμάμαι πως τα συναισθήματα πλημμύριζαν την ψυχή της στη θύμηση της πρώτης συνάντησης και ένα δάκρυ κρυφά κυλούσε στο μάγουλο.. Αυτό θυμάμαι ως μικρό παιδί, έφηβος.

Πώς ήταν η ζωή σας με τον διάσημο πατέρα σας;

Φυσιολογική. Ποτέ δεν είχα νιώσει ότι ήμουν γιος του διάσημου ηθοποιού και πολιτικού. Φυσικά ένιωθα υπερήφανος.

Θυμάστε κάποιες στιγμές, κάποια στιχομυθία να μας αφηγηθείτε;

Πολλές ήταν οι στιγμές. Αυτό που τόνιζε σε κάθε συζήτηση  ήταν να είμαστε τίμιοι! « Να είσαι τίμιος στη ζωή σου και ακριβοδίκαιος παιδί μου» μου έλεγε συνέχεια.

Εμένα προσωπικά, μου έκανε φοβερή εντύπωση η αύρα ενός σπάνιου ανθρώπου, θα έλεγα επαναστάτη μιας γενιάς γεμάτης αγώνες, ποίηση και Μίκη Θεοδωράκη. Υπήρξε κάποια συνάντηση με τον έτερο μεγάλο απόντα Μίκη Θεοδωράκη;

Βεβαίως, ήταν στην μεγάλη παρέα της διανόησης και των αγώνων για μια Ελλάδα ελεύθερη. Μαζί με τον Μάνο Λοΐζο και Μάνο Χατζηδάκη έγραψαν τις χρυσές σελίδες του πολιτισμού μας και της νεότερης ιστορίας.

Προσφάτως τον ακούσαμε να μας παρουσιάζει με συγκίνηση και άπλετη αγάπη την οικογένειά του έχοντας πάντα δίπλα του τον γιο σας τον Ανέστη, του είχε ιδιαίτερη αδυναμία;

Βέβαια, είναι το πρώτο εγγόνι και φέρει το όνομά του, αλλά και ο γιος μου τού είχε φοβερή αδυναμία, τον άκουγε και τον σεβόταν.

Θα θέλατε να μας μιλήσετε για το φιλανθρωπικό του έργο, άγνωστο στο ευρύ κοινό;

Δεν ήξερα σχεδόν τίποτα. Τώρα που έφυγε δέχομαι καθημερινά τηλεφωνήματα από αγνώστους οι οποίοι μου μιλούν για την ευγνωμοσύνη που αισθάνονται για την βοήθεια που έλαβαν από τον πατέρα μου. Χαρακτηριστικά μια γυναίκα από την Κόνιτσα μού είπε ότι όταν ο πατέρας μου ήταν για γυρίσματα τηλεοπτικής παραγωγής εκεί,  πολλοί πρόσφυγες που είχαν εισέλθει στη χώρα μας, εκείνος πήγαινε στα μαγαζιά αγόραζε τρόφιμα και τους τα μοίραζε λέγοντας ότι είναι άνθρωποι, να μην το ξεχνάμε! Κάποιος κος Μίλτος από τα Χανιά μου τηλεφώνησε για να μου πει πως του έσωσε τη ζωή κι αισθανόταν χρέος να με ενημερώσει σχετικά.. Είναι πολλοί ακόμα με τους οποίους θα επικοινωνήσω αργότερα.

Το φευγιό του είναι δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένεια ολόκληρη, πιστεύω ότι η απώλεια του πατέρα είναι αβάστακτη, τι θα κρατήσετε ως φυλακτό στην πορεία σας, από εκείνον;

Την εντιμότητά του και το περί δικαίου αίσθημα που τον χαρακτήριζε. Μας συμβούλευε λέγοντάς μας να είμαστε έντιμοι άνθρωποι και να μην παρεκκλίνουμε από τις αξίες μας, εκείνες που προσδιορίζουν τον άνθρωπο ως οντότητα.

Η πολιτεία αναγνώρισε την καλλιτεχνική του και πολιτική πορεία;

Βέβαια, αισθανόμαστε ευγνώμονες για την πρωτοβουλία του δημάρχου Αθηναίων κου Μπακογιάννη και του Δημοτικού Συμβουλίου για την απόφαση να ταφεί ο πατέρας μου δωρεάν δαπάνη, στο Α’ Κοιμητήριο Αθηνών.

Τελειώνοντας την κουβέντα μας, ο κος Ηρακλής εξέφρασε την επιθυμία του να συνεχίσω την συγγραφή του βιβλίου για τον πατέρα του μέσα από τη δική του ματιά. Ας σημειωθεί ότι αυτή η τιμή μου δόθηκε πριν μερικά χρόνια όμως δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω την συγγραφή λόγω έλλειψης χρόνου, ας ευχηθούμε ότι θα γίνει σύντομα.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του!