Ο Στάλιν στο Παρίσι, ο Μαρξ στο Σοχο και ο Αλέξης Καλοκαιρινός στο Ατσαλένιο

Μία από τις ιστορίες που δεν έχουν πάρει την δημοσιότητα που της αξίζει στα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι η πολύκροτη δημοπρασία του γνωστού εξπρεσιονιστή ζωγράφου Κarl Ηeinz Ρflipsen, ο οποίος είναι γνωστός για την απεικόνιση των κρίσιμων στιγμών της ιστορίας όπως της μάχης του Βατερλό, της πολιορκίας του Βερολίνου και της εκλογής του Στέφανου Κασελάκη στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Την προηγουμένη εβδομάδα παρουσίασε σε δημοπρασία από τον οίκο Farting’s  το νέο του έργο “ο Στάλιν στο Παρίσι”.  Αυτό προσέλκυσε το ενδιαφέρον της αφρόκρεμας των συλλεκτών τέχνης ανά την υφήλιο και ειδικά του εκατομμυριούχου Ρώσο αντιφρονούντα Aleksandr Mostovoi,  ο όποιος επέσπευσε στο ταξίδι από τη Βέρνη της Ελβετίας όπου ζει εξόριστος, στο Όσλο ώστε να λάβει μέρος στη δημοπρασία. Σε συνάντηση που είχε με τον Ρflipsen , ο  Ρώσος μεγιστάνας απαίτησε να δει το έργο προτού δώσει προσφορά για τη δημοπρασία, ενώ ο Ρflipsen  αρνήθηκε κατηγορηματικά, οπότε ο Mostovoi τον κατηγορεί ως απατεώνα. Πιο συγκεκριμένα, τον κατηγόρησε ότι με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία και την ιστορική τεκμηρίωση, ο Stalin δεν είχε πάει πότε πήγε στο Παρίσι. Ο  Pflipsen μπροστά στον κίνδυνο πάρει το θέμα μεγάλη διάσταση με ότι αυτό συνεπάγετε αυτό για το κύρος του, αναγκάστηκε να δείξει το έργο στον Mostovoi , όπου απεικονίζει μία κυρία να βρίσκεται σε τρυφερό ενσταντανέ με ένα νεαρότερο κύριο. Τότε αγριεμένος ο Mostovoi  ρώτησε «Ποια είναι αυτή η κυρία?» για να πάρει την απάντηση από τον Pflipsen «η γυναίκα του Στάλιν». «Και αυτός ο νεαρός που τη φιλάει ποιος είναι?» ρώτησε ο Ρώσος μεγιστάνας με τον  Ρflipsen  να απαντάει «Ο κηπουρός». «Και ο Στάλιν που είναι?» ρώτησε εν εξάλλω ο Mostovoi, με τον  Ρflipsen   να απαντάει «Μα στο Παρίσι κύριε!». 
Η όλη υπόθεση μου έφερε στο νου, για κάποιο λόγο, το θεατρικό έργο του Χάουαρντ Ζιν  «Ο Μαρξ στο Σοχο» όπου ο θεωρητικός καθοδηγητής του Στέφανου Κασελακη,  Καρλ Μαρξ, επιστρέφει στη ζωή για να αποκαταστήσει την αλήθεια και την επικαιρότητα των ιδεών του. Από γραφειοκρατικό λάθος όμως φτάνει στο Σόχο της Νέας Υόρκης και όχι του Λονδίνου όπου και διέμενε. Η πρωτόγνωρη εικόνα της Μητρόπολης του Καπιταλισμού σοκάρει τον Καρλ Μαρξ .  
Ακούγοντας λοιπόν την προεκλογική συνέντευξη του εκλεγμένου πλέον Δημάρχου Ηρακλείου Αλέξης Καλοκαιρινού να αναφέρει λεπτομερώς την κατάσταση που επικρατεί στην πλατεία του Ατσαλένιου , με ακρίβεια και στοιχεια μάλιστα που δεν θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν ούτε οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής, όπως τα «δυο ηρωικά καφενεία που προσπαθούν  να συντηρηθούν όπως-πως» και ένα «κομμωτήριο σε ένα ανώι»(!). ΝΑ υποθέσω ότι ο καθηγητής πανεπιστήμιου Αλέξης Καλοκαιρινός, στον ελεύθερο χρόνο του έπινε ένα καφεδάκι στα σαββατοκύριακα στην πλατεία Ατσαλένιου. Για να μην θυμηθώ την αναφορά του στη Καρκαδιωτισσα. 
Από τα παραπάνω είναι προφανές ότι ούτε Στάλιν είχε πάει ποτέ στο Παρίσι, ούτε ο Karl Marx είχε πάει ποτέ στο Σοχό της Νέας Υόρκης. Παρομοίως μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Αλέξης Καλοκαιρινός δεν είχε πάει ποτέ στην πλατεία του Ατσαλένιου πριν την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας. Βέβαια τώρα σαν Δήμαρχος είναι αναγκασμένος να επισκέπτεται αυτές τις λαϊκές συνοικίες, κυρίως σε γάμους, βαφτίσεις, κηδείες και λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις. «Χριστέ μου! τι ντεκαντάνς!» που θα έλεγε και η Ντένη Μαρκορά .
Σε κάθε περίπτωση, το Ηράκλειο εξέρχεται από μία εννεαετή δημαρχιακή θητεία Βασίλη Λαμπρινού (τέλος 2014 έως  τέλος 2023) όπου το κύριο χαρακτηριστικό ήτανε η ατολμία, η νομικισμός, η έλλειψη σχεδιασμού, η απουσία  ευελιξίας και διεκδίκησης από την κεντρική εξουσία. Εννιά χαμένα χρόνια για το Ηράκλειο που περίμενε πολλά περισσότερα. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες της δημοσκοπήσεις οι δημότες βάζουν πολύ κάτω από τη βάση την θητεία Λαμπρινού. 
Είναι επίσης γενικά αποδεκτό ότι η δημοτική κίνηση του κ. Καλοκαιρινού ενσωμάτωσε τη ραχοκοκαλιά τόσο της δημοτικής ομάδας του κυρίου Λαμπρινού όσο και τις ομάδες τόσο του πρώην Δημάρχου Ηρακλείου Βασίλη Κουράκη, του υποψήφιου δήμαρχου κ. Σισαμακη και την ομάδα του κ. Λυγερού. Ένας περίεργος συνδυασμός η αλήθεια από συμπολιτευόμενους και αντιπολιτευόμενους. Μια ωραία ατμόσφαιρα που λέει και η  ταινία. 
Αυτό που προσωπικά με προβληματίζει, από 1η Γενάρη που αναλαμβάνει ο κ. Καλοκαιρινός, είναι δυο σημεία. Πρώτον, ο εκ φύσεως ελιτισμός και η έλλειψη οποιασδήποτε ενασχόλησης με τα κοινά. Είναι ένας συνδυασμός που πραγματικά έχω περιέργεια να δω πως θα εξελιχθεί. Δυστυχώς η μέχρι σήμερα εμπειρία έχει δείξει ότι μόνο αρνητικές εκπλήξεις μπορούμε να περιμένουμε από τις εξουσίες στην Ελλάδα, σε σχέση πάντα με τις εκάστοτε προσδοκίες. Αν λάβουμε δε υπόψη και το ετερόκλητο της σύνθεσης της δημοτικής ομάδας Καλοκαιρινού, λιγοστεύουν οι ελπίδες για κάτι αξιόλογο. Είναι βεβαία στο χέρι του κ. Καλοκαιρινού και της δημοτικής του ομάδας να κάνουν την υπέρβαση.
Το δεύτερο θέμα που με προβλημάτιζε περισσότερο η αλήθεια, είναι το περιβόητο «κοινωνικό πρόσωπο του Δήμου» που έχει επανειλημμένα βάλει στην αιχμή του δόρατος του προγράμματος αλλά και της ρητορικής του ο κ. Καλοκαιρινός. Η αλήθεια είναι ότι δεν κλήθηκε σε καμία συνέντευξη να ξεδιπλώσει τις πολίτικες και τις πρωτοβουλίες που αποκαλεί «βοήθεια στο συνάνθρωπο». Μήπως άραγε εννοεί την επανέναρξη προγραμμάτων τύπου HELIOS ή άλλων προγραμμάτων που θεωρώ ότι μόνο στόχο έχουν τον πλουτισμό μεσαζόντων και διάφορων ΜΚΟ? Μήπως οι δράσεις είναι το ξεχείλωμα της παραβατικής δράσης ομάδων με καταλήψεις δημοσίων χώρων με ανοχή μιας δήθεν ευαισθησίας? Μήπως οι δράσεις αυτές είναι η περεταίρω οικονομική ενίσχυση Ιδρυμάτων και ΜΚΟ με σκοτεινές και δήθεν φιλανθρωπικές δράσεις? Θα συνεχιστεί άραγε η κατασπατάληση πόρων από το δίδυμο Λαμπρινός - Πλεύρη σε έργα και εκθέσεις χαμηλού εικαστικού επιπέδου? Μήπως ήταν ασύμμετρα δαπανηρή και αισθητικά μπανάλ η κατασκευή όπερας στο Πολιτιστικό, το οποίο έχει ερμητικά τις πόρτες του στη λαϊκή παράδοση και τέχνη? Μήπως μια τέτοια λούμπεν αισθητική κατεύθυνση τύπου Μαντάμ Σουσου γιγαντωθεί την επόμενη πενταετία? Μήπως άραγε ο κ. Καλοκαιρινός σκέφτεται να φέρει την νέα μόδα, να εγκαταστήσει κάποιο κέντρο κράτησης Μεταναστών ώστε να έχουν οι ξενοδόχοι τα περιβόητα φτηνά εργατικά χεριά? Μήπως θα συνεχίσει με ακόμα μεγαλύτερη ένταση την εθνοαποδομητική πολιτική Λαμπρινού με τα περιβόητα βίντεο του Ενετικό Χάνδακα χωρίς καμία Εκκλησιά ? Τέλος, μήπως η στην ατζέντα του «Δικαίωμα στην Πόλη», που δημιουργεί συνειρμούς με τον άκρατο δικαιωματισμό που σαρώνει τελευταία, τελικά στοχεύει στην προώθηση της ατζέντας του woke ολοκληρωτισμού με πινελιές πολιτικής ορθότητας? Μήπως δηλαδή επιβληθεί και στο Ηράκλειο να διαβάζουν παραμυθία στα Νηπιαγωγεία transgenders ή Drag Queen όπως στη Θεσσαλονίκη ?  
Δυστυχώς τέτοιες ερωτήσεις δεν  ετέθησαν στην προεκλογική περίοδο, πάρα μόνο ερωτήσεις κλισέ περί της μάχης της λακκούβας και αλλά τέτοια φαιδρά. Ελπίζω να αρχίσει μια τέτοια δημοκρατική συζήτηση γιατί όταν σωπαίνει η λογική ακούγονται οι φωνασκούσες μειοψηφίες. 

Ο Λάμπρος Ανδριανάκης, γεννήθηκε και ζει στο Ηράκλειο, είναι πτυχιούχος Πολιτικός Μηχανικός με μεταπτυχιακό στο Management (ΜΒΑ).