Οι υψηλές αποτιμήσεις στρέφουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες στα deals

Οι ακριβές αποτιμήσεις αποτελούν ταυτόχρονα ευλογία και πονοκέφαλο για τους επικεφαλής μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Από τη μία πλευρά αποτελούν αναγνώριση των πολύ ισχυρότερων επιπέδων κερδοφορίας σε σύγκριση με την περίοδο των χαμηλών επιτοκίων, από την άλλη όμως λειτουργούν ως εμπόδιο στην κλασική στρατηγική αξιοποίησης διαθέσιμου κεφαλαίου για επαναγορές μετοχών. Ως αποτέλεσμα, οι μεγάλες τράπεζες αναμένεται να στραφούν αντ’ αυτού σε περισσότερες εξαγορές και συγχωνεύσεις.

Σύμφωνα με τη στήλη BreakingViews του Reuters, οι 10 μεγαλύτερες -βάσει κεφαλαιοποίησης- τράπεζες του τραπεζικού δείκτη Stoxx διαπραγματεύονται κατά μέσο όρο στις 1,6 φορές τη μελλοντική ενσώματη λογιστική αξία 12μήνου, δηλαδή τουλάχιστον τριπλάσια αποτίμηση σε σύγκριση με πριν από πέντε χρόνια.

Με τις σημερινές αποτιμήσεις, τα ολοένα και μεγαλύτερα προγράμματα επαναγοράς μετοχών είναι δύσκολο να δικαιολογηθούν σε αντίθεση με την περίοδο όπου οι τραπεζικές μετοχές διαπραγματεύονταν με βαθύ discount. Η οικονομική θεωρία δείχνει ότι η απόσυρση μετοχών έχει περισσότερο νόημα όταν είναι φθηνές παρά όταν είναι ακριβές.

Αλλος τρόπος προσέγγισης είναι μέσω του κόστους ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών ή της απόδοσης που ζητούν οι επενδυτές για να διακρατούν τις μετοχές τους. Ο δείκτης αυτός μπορεί να λειτουργήσει ως ένδειξη της δυνητικής απόδοσης των επαναγορών. Σύμφωνα με το BreakingViews, το νούμερο αυτό διαμορφώνεται στο 11% στην Ευρώπη και κατά πάσα πιθανότητα είναι χαμηλότερο από τις αποδόσεις που προκύπτουν από τις συμφωνίες εξαγορών και συγχωνεύσεων, οι οποίες προσφέρουν εκτός αυτού την ευκαιρία σημαντικής εξοικονόμησης. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της BBVA, που προωθούσε απόδοση της τάξης του 20% από την προσπάθεια εξαγοράς της Banco de Sabadell.

Βέβαια, οι CEOs θα φοβηθούν να πληρώσουν υπερβολικά σε ένα περιβάλλον υψηλών κεφαλαιοποιήσεων. Αυτό όμως δεν αποτελεί πρόβλημα όταν η συμφωνία χρηματοδοτείται από το δικό τους φουσκωμένο μετοχικό κεφάλαιο αντί για μετρητά. Η ανάγκη «αξιοποίησης» των υψηλών αποτιμήσεων ενδέχεται να εξηγεί εν μέρει την πρόσφατη αύξηση των προσπαθειών για εχθρικές εξαγορές, μεταξύ των οποίων αυτές που επιχείρησαν η UniCredit και η BBVA. Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες: σύμφωνα με τη Visible Alpha, οι αναλυτές αναμένουν ότι οι επαναγορές μετοχών θα σταματήσουν να αυξάνονται σε απόλυτους αριθμούς μετά το 2026.

Πιθανολογείται ότι η UniCredit ή η Credit Agricole θα προσπαθήσουν να εξαγοράσουν την ιταλική Banco BPM, αν και η πρόσφατη αποτυχημένη προσπάθεια του Andrea Orcel, επικεφαλής της UniCredit, αναδεικνύει τις πολιτικές δυσκολίες. Η ισπανική Unicaja Banco ενδέχεται να προσφέρει την ευκαιρία στην Sabadell ή την Banco Santander να αποκομίσουν συνέργειες και εξοικονόμηση κόστους.. Η ING και η Intesa Sanpaolo έχουν υψηλές αποτιμήσεις και σημαντικά επίπεδα κεφαλαίου, αν και οι εγχώριες συμφωνίες ενδέχεται να καταστούν δύσκολες λόγω των περιορισμών της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας.

Η γενική εικόνα είναι ότι τα επιτόκια στην ευρωζώνη έχουν πέσει και οι περισσότερες οικονομίες εξακολουθούν να αναπτύσσονται με χαμηλούς ρυθμούς. Σε αυτό το περιβάλλον, η απλή προσήλωση στις επαναγορές μετοχών μοιάζει περισσότερο με εταιρική στασιμότητα παρά με στρατηγική ανάπτυξης, σύμφωνα με το BreakingViews. Οι συμφωνίες συγχωνεύσεων και εξαγορών ενέχουν κινδύνους, αλλά μπορεί επίσης να είναι το πλησιέστερο όχημα που θα έχουν πολλοί διευθύνοντες σύμβουλοι τραπεζών σε μία αναπτυξιακή πορεία για φέτος.

moneyreview.gr