Scope: Σε τρία χρόνια η Ιταλία θα ξεπεράσει την Ελλάδα σε λόγο χρέους προς ΑΕΠ

Καμπανάκι κινδύνου για την οικονομία της Ιταλίας κρούει η Scope Ratings, καθώς αναλυτές του οίκου εκτιμούν πως η γειτονική χώρα ως το 2027 θα έχει το μεγαλύτερο χρέος της Ευρώπης σε μόλις τρία χρόνια από σήμερα, ξεπερνώντας την Ελλάδα, καλώντας παράλληλα την κυβέρνηση Μελόνι να εκπονήσει ένα σχέδιο ώστε να τακτοποιήσει τα δημόσια οικονομικά της.

Ο λόγος του χρέους ως προς το ακαθάριστο εθνικό προϊόν αναμένεται να ξεπεράσει εκείνον της Ελλάδας εντός των τριών επόμενων ετών, ανέφερε η εταιρεία σε έκθεσή της την Παρασκευή, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg, όπου επισημαίνεται πως το παραπάνω χρονικό διάστημα είναι μικρότερο από εκείνο που προβλέπει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο εκτιμά πως η Ιταλία θα γίνει η πρωταθλήτρια της Ευρωζώνης στον λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ έναν χρόνο αργότερα, δηλαδή το 2028.

Η προοπτική του προφίλ των δημόσιων οικονομικών της Ιταλίας προσθέτει πίεση στον δεξιό κυβερνητικό συνασπισμό της πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι ώστε να λάβει διορθωτικά μέτρα. Ο λόγος του χρέους όντως μειώθηκε σημαντικά περισσότερο απ' ό,τι είχε προβλεφθεί πέρυσι, στο 137,3%, ωστόσο αυτό το όφελος τώρα αντιστρέφεται - μια τροχιά που αναγνωρίζεται στις επίσημες προβλέψεις.

«Η κυβέρνηση της Ιταλίας πρέπει να επινοήσει και να εφαρμόσει ένα αξιόπιστο, μεσοπρόθεσμο σχέδιο δημοσιονομικής εξυγίανσης για τη σταθεροποίηση του δημόσιου χρέους, δεδομένων των προκλήσεων του υψηλού κόστους τόκων, των υπερβολικών προηγούμενων φορολογικών κινήτρων και των καθυστερήσεων στις δαπάνες του Ταμείου Ανάκαμψης που ενισχύουν την ανάπτυξη», σημειώνει ο Eiko Sievert, αναλυτής της Scope.

Ο οίκος υπολογίζει ότι η χώρα χρειάζεται σωρευτική εξοικονόμηση 135 δισεκατομμυρίων ευρώ τα επόμενα πέντε χρόνια για να ισορροπήσει το πρωτογενές αποτέλεσμά της - δηλαδή για να ισοσκελίσει τα έσοδα με τις δαπάνες, πριν από το κόστος των τόκων. Ο υπολογισμός αυτός προϋποθέτει μέση ετήσια ανάπτυξη 1% και μέσο πληθωρισμό 2%.

«Η ενίσχυση της αποτελεσματικότητας και της ποιότητας των δημόσιων δαπανών, η ενίσχυση της βιωσιμότητας του συνταξιοδοτικού συστήματος και η βελτίωση της φορολογικής συμμόρφωσης θα είναι κρίσιμης σημασίας», τονίζει ο Sievert.