Νευρική ανορεξία: Ο κρίσιμος ρόλος του πατέρα στη θεραπεία – Τι δείχνει ελληνική έρευνα

Έρευνα του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών για τον ρόλο των πατέρων στη θεραπεία της νευρικής ανορεξίας παρουσιάστηκε στις 31 Μαρτίου, στην Πράγα, στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Ψυχιατρικής με τίτλο «Impact of TBT-S Intervention on Fathers of Young Adults with Anorexia Nervosa». Η μελέτη φωτίζει μια σχετικά λιγότερο διερευνημένη πτυχή της θεραπείας, αναδεικνύοντας τη συμβολή των πατέρων στην υποστήριξη νεαρών ενηλίκων με Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής.

Η μελέτη εξετάζει την επίδραση της παρέμβασης TBT-S σε πατέρες νεαρών ενηλίκων με νευρική ανορεξία και αναδεικνύει τη σημασία της πατρικής εμπλοκής στη θεραπευτική διαδικασία. Πρόκειται για μια σημαντική αλλά έως σήμερα περιορισμένα μελετημένη διάσταση της θεραπευτικής διαδικασίας, καθώς η διεθνής βιβλιογραφία έχει εστιάσει κυρίως στον ρόλο των μητέρων.

Η παρέμβαση TBT-S είναι ένα εντατικό πολυοικογενειακό πρόγραμμα τεσσάρων ημερών για άτομα με νευρική ανορεξία και τα υποστηρικτικά τους πρόσωπα. Η προσέγγιση αυτή συνδυάζει τη νευροβιολογική κατανόηση της διαταραχής με την οικογενειακή συμμετοχή στη θεραπεία, με στόχο τη βελτίωση της κατανόησης της νόσου, της οικογενειακής λειτουργικότητας και της ουσιαστικής εμπλοκής των φροντιστών στη θεραπευτική πορεία.

Η νευρική ανορεξία αποτελεί μία σοβαρή ψυχική διαταραχή, με σημαντικούς ιατρικούς κινδύνους και έντονο αντίκτυπο όχι μόνο στους ασθενείς αλλά και στις οικογένειές τους. Η ενεργός συμμετοχή των γονέων στη θεραπεία θεωρείται καθοριστική, καθώς οι φροντιστές συχνά βιώνουν αυξημένη ψυχολογική επιβάρυνση και εμπλέκονται σε συμπεριφορές που, άθελά τους, μπορεί να συντηρούν τα συμπτώματα της νόσου.

Στη μελέτη συμμετείχαν 22 πατέρες νεαρών ενηλίκων με νευρική ανορεξία, με μέση ηλικία 56,45 έτη. Οι ασθενείς είχαν μέση ηλικία 21,44 έτη, ήταν σχεδόν όλες γυναίκες, με έναν μόνο άνδρα στο δείγμα, και παρουσίαζαν διαφορετικούς υποτύπους νευρικής ανορεξίας, με μέσο Δείκτη Μάζας Σώματος 18,99. Πιο συγκεκριμένα, το 31,2% είχε διάγνωση ψυχογενούς ανορεξίας περιοριστικού τύπου, το 18,8% υπερφαγικού/καθαρτικού τύπου και το 50,0% άτυπης ψυχογενούς ανορεξίας.

Οι πατέρες αξιολογήθηκαν αμέσως πριν και αμέσως μετά την ολοκλήρωση της παρέμβασης, μέσω εργαλείων που κατέγραψαν την ψυχολογική επιβάρυνση, το εκφραζόμενο συναίσθημα και τις συμπεριφορές προσαρμογής ή διευκόλυνσης που σχετίζονται με τη διαταραχή.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι μετά τη συμμετοχή στο πρόγραμμα παρατηρήθηκε αύξηση στα επίπεδα άγχους και κατάθλιψης των πατέρων. Σύμφωνα με την ερευνητική ερμηνεία, το εύρημα αυτό ενδέχεται να συνδέεται με βαθύτερη κατανόηση της σοβαρότητας της νόσου και με ουσιαστικότερη εμπλοκή των πατέρων στη θεραπευτική διαδικασία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η αύξηση της καταθλιπτικής επιβάρυνσης των πατέρων συσχετίστηκε με μείωση της κριτικής στάσης των μητέρων ενώ ταυτόχρονα ενδίδουν λιγότερο σε συμπεριφορές και κανόνες που «υπαγορεύει» η ανορεξία γύρω από τα γεύματα. Αυτά τα δύο στοιχεία μπορεί να αντανακλούν πιο ισορροπημένη κατανομή του συναισθηματικού και πρακτικού φορτίου μέσα στην οικογένεια.

Τα ευρήματα της έρευνας αναδεικνύουν ότι ο ρόλος των πατέρων στη θεραπεία της νευρικής ανορεξίας χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση, καθώς φαίνεται να διαφοροποιείται ουσιαστικά από εκείνον των μητέρων. Παράλληλα, υπογραμμίζουν την ανάγκη ανάπτυξης ολοκληρωμένων οικογενειακών παρεμβάσεων που να αξιοποιούν ουσιαστικά τη συμβολή και των δύο γονέων στη θεραπευτική πορεία.

Πηγή: ygeiamou.gr