Περί του Κράτους των ίσων ευκαιριών

Για δόξες κι εκδίκηση ούτε λόγος. Μήτε για δικαιοσύνη. Ό,τι έγινε, έγινε. Δίκαια ή άδικα. Σε ενόχους και αθώους

Δ.Πιστικός, Ποιήματα

Σήμερα που η έννοια του Κράτους-Έθνους έχει περάσει στο χρονοντούλαπο της Παγκοσμιοποίησης, αφού τα Κράτη έχουν εκχωρήσει μεγάλο μέρος των εξουσιών τους σε υπερεθνικούς οργανισμούς [και μηχανισμούς], γίνεται όλο πιο επίκαιρη η συζήτηση για το περιεχόμενο του Κράτους δικαίου.

Ως γνωστόν το Κράτος δικαίου δεν ταυτίζεται με το Κράτος Νόμου, διότι στο δεύτερο δεν υπάρχει πλήρης προστασία των ατομικών δικαιωμάτων. Ούτε όμως Κράτος Δικαίου είναι το Κράτος οποιουδήποτε δικαίου, ακόμα κι εκείνου που «νομιμοποιείται» από δικαστικές αποφάσεις.

Κράτος Δικαίου είναι μόνον το Δίκαιο Κράτος, το οποίο συνοδοιπορεί με το Κοινωνικό Κράτος, με την έννοια της κάλυψης όλων των αναγκών της ανθρώπινης αξιοπρέπειας του κάθε πολίτη [στέγη, δουλειά, υγεία, ασφάλιση, εκπαίδευση κλπ]

Όπως σημειώνει ο διανοούμενος δικηγόρος Σπύρος Σαγιάς «η κοινωνική ειρήνη και η κοινωνική συνοχή στηρίζονται στις αρχές του Κοινωνικού Κράτους Δικαίου».

Χωρίς Κοινωνικό Κράτος το λεγόμενο Κράτος Δικαίου είναι «ένα άδειο πουκάμισο», το οποίο τυπικά εξισώνει, αλλά ουσιαστικά ξεγυμνώνει την πλειοψηφία των πολιτών.

Στη χώρα μας όπου το Υπερ Κράτος [της ελίτ και των ολιγαρχών], το ΠαραΚράτος [των μυστικών υπηρεσιών] και το ΑντιΚράτος [των διάφορων επαναστατών και αντισυστημικών] έχουν περιορίσει τις λειτουργίες ενός σύγχρονου δημοκρατικού Κράτους, το κύριο διακύβευμα δεν είναι αυτό που συζητάνε συνεχώς στα στημένα πάνελ διάφοροι πολιτικοί επιστήμονες και συνταγματολόγοι [προς άγραν ψήφων], αλλά το  ποιός  και πως θα μας εγγυηθεί ένα Κοινωνικό Κράτος Δίκαιης Κατανομής και Θεσμικών Εγγυήσεων για την κοινή ευημερία.

Τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα περί ανα-θεωρήσεων χωρίς κοινωνικό αντίκρυσμα.

ΥΓ. Η υποκατάσταση του κοινωνικού δικαίου από το ποινικό δίκαιο  είναι ό,τι χειρότερο για τη Δημοκρατία.