Οι αποφάσεις της ΔΕΘ και το δίλημμα για τον φόρο στα ενοίκια

Καθώς το εισόδημα από ενοίκια στην Ελλάδα φορολογείται με ξεχωριστή κλίμακα χωρίς να αναγνωρίζονται οι δαπάνες του ιδιοκτήτη ώστε να εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα, το δίλημμα όταν μελετάται παρέμβαση είναι μεγάλο:

Aν μειώσεις την επιβάρυνση στη «βάση» -που στην προκειμένη περίπτωση είναι τα εισοδήματα από ενοίκια που δεν ξεπερνούν τα 12.000 ευρώ τον χρόνο, ευνοείς τους πάντες και αυξάνεις το δημοσιονομικό κόστος της παρέμβασης. Μεταξύ αυτών που ευνοείς όμως είναι και όσοι αποκρύπτουν εισοδήματα από ενοίκια δια της γνωστής μεθόδου: ένα μικρό ποσό στο συμβόλαιο και το υπόλοιπο ενοίκιο «στο χέρι».

Από την άλλη, αν επιλέξεις να μειώσεις συντελεστές για τους έχοντες συνολικό εισόδημα από ενοίκια άνω των 12.000 ευρώ τον χρόνο, αφήνεις εκτός μέτρου περίπου το 90% των ιδιοκτητών.

Επιβραβεύεις, από την άλλη, τους περισσότερο ειλικρινείς και δημιουργείς ένα κίνητρο και για το άνοιγμα των κλειστών ακινήτων (σ.σ όσο χαμηλότερος ο μέσος φορολογικός συντελεστής τόσο μεγαλύτερη είναι η απόδοση), και για τη μείωση του κινήτρου της φοροαποφυγής.

Το αν η πλάστιγγα θα γύρει προς τη μία ή προς την άλλη πλευρά θα φανεί το Σάββατο οπότε και θα ανακοινωθούν οι τελικές επιλογές της κυβέρνησης.

Το βασικό ζητούμενο παραμένει: να αυξηθεί η προσφορά ακινήτων για να αντιμετωπιστεί το στεγαστικό πρόβλημα της χώρας. Όσο οι ιδιοκτήτες θα θεωρούν ότι δεν αξίζει τον κόπο να «ενεργοποιήσουν» κλειστά ακίνητα ή όσο θα βλέπουν υψηλότερες τελικές αποδόσεις στις βραχυχρόνιες μισθώσεις, τόσο το πρόβλημα θα παραμένει.